Aylardır ekonomik kriz haberleri yaparken hep daha fazla çalışma ve üretme ile bu sürecin tamamlanabileceğini hatırlatırken Mayıs ayı kamudan ücret alan şanslı azınlığımız için tam anlamıyla bir tatil ayı oldu çıktı.

Son olarak Sayın Cumhurbaşkanı çok çalıştıklarını beyan ederek sosyal medya platformlarında “Tatil” çığırtkanlığı kıymetli ve ülkenin öz evladı muamelesi görenlerin çağrılarına sessiz kalmayarak kabine toplantısı ardından azınlığın beklediği müjdeli haberini verdi.

Ne diyelim “Ne olacak şunun şurasında 1,5 gün ek tatil aldık diyenler önümüzdeki haftalarda kutlanacak olan ve sadece gençlere ait olan bayramda da tatil yapacaklarından hiç ama hiç bahsetmiyorlar.

Bu ülkede Mayıs ayı boyunca kamu görevlileri yani ülkedeki milyonlarca emekli ve işçiye göre çok daha iyi şartlarda istihdam edilen ve onlardan çok daha yüksek maaşlar alanlar sadece 14 gün mesai yapacaklar.

Verilen resmi tatiller, bayram tatili ve hafta sonu tatillerinin tamamı Mayıs ayında tam 17 gün.

Bir ayda 17 gün tatil yapıp 14 günlük mesai ile tam maaş alacak olan kamu görevlilerine “Bu ülkenin öz evlatları” dememde sakınca yoktur sanırım.

Güzel ülkemde “3 Kuruş maaşlarla her türlü olumsuz hava koşullarında bile çalışan insanların bu bayramlarda hakkı yok mu?” diye düşünen bir Allah kulu var mı sizce.

Daha geçen hafta sonu yapılan tatilin ardından sanal ortamda oluşturulan kurban bayramı tatili çığırtkanlığını bir kişi anlatabilir mi?

Bugün “İl dışına tatile gitmek hakkımız değil mi?” diyecek olanlara sormak gerekiyor;

Çalıştığınız yer sizin değil de kendinize ait bir işletme olsa Mayıs ayında sadece 14 gün çalıştırdığınız işçinize kaç lira maaş verirdiniz.

En başında da dediğim gibi bizim ülkemizde bir kesimin faydalandığı, geri kalanlarında çalışa, çalışa battığı bu sistemin değişmesi, değiştirilmesi gerekmiyor mu?

Bayram tatilinde 9 gün insanların dinlenme hakları varsa, mağazalar, marketler, bakkallar, kafeler, restoranlar, pastaneler, AVM’ler, kahvehaneler, sanayi bölgeleri ve daha pek çok hizmet kurumunun da dükkân açması yasaklanmalı.

O esnaflar da, o yerlerde çalışan insanlar da güzel ülkemin tatil nimetinden faydalanırken bu dönemde 17 günlük sigorta primleri, maaş ödemeleri, dükkân kiraları da ödenmemeli.

Ekonomik krizlerin en çok arttığı dönemlerde kurtuluş reçetesinin doğru yazılmasının karşılığı ne yazık ki “Bulduğunuz her tatilde yatın” felsefesi yerine tarım ve hayvancılık kenti olan Aksaray’daki elleri nasırlı çiftçilerimizin tüm olumsuzluklara rağmen inadına çalışmak, inadına üretim diyerek çalışmasıdır.

Gerçekten bu tatili yapacak olanlara da, verenlere de soruyorum; Bir ay içinde 17 gün tatil hangi millette hangi kültürde var?

23 Nisan’da sadece ilk ve ortaokul öğrencilerine.

19 Mayıs’ta Sadece Lise ve Üniversite öğrencilerine tatil verilmeli.

1 Mayıs işçilerin çalışmalarından dolayı resmi tatil olmaktan çıkartılmalı.

15 Temmuz ve 30 Ağustos’ta da yine tatil statüsü değiştirilmeli ve sadece o gün görev alacak olan kamu görevlilerine izin verilirken ülkede resmi tatil olarak sadece 29 Ekim Cumhuriyet bayramı kutlanırken o günde eşitlik ilkesi gereği ülkedeki tüm işletmelere de gerekiyorsa Pandemi dönemindeki kurallar uygulanarak kapatılmalı.

Bunun dışında kalan dini bayramlarımızda ise artık Ramazan bayramında 3, Kurban bayramında da 4 gün kuralına uyulurken yine bu süreçte de işletmelerin açılmasına da izin verilmemeli.

Tatil cenneti olan ülkede artık birileri her gün 3 kuruşa çalışırken onlardan daha iyi maaş ve şartlarda istihdam edilenlerin de ayın yarısından fazlasını yatarak geçirmelerine de izin verilmemeli.

Son yıllarda güzel şehrimiz Aksaray’da insanlarımızın bir kısmının koltuk ve makam sevdaları aldı başını gidiyor.

Protokolde oturma, birilerine yakın olma ve “Başkanım” sıfatını çok sevene birileri geçmişte de dediğim gibi ili dernekler, vakıflar, cemiyetler ve daha nice isimdeki içi boş kuruluş çöplüğü haline getirdiler.

İlde bu konularda gerekli denetimlerin yapılmaması ve yasal düzenlemelerin de olmamasını fırsat bilen şehrimizde kaç tane başkan olduğunu bile bir kişinin bile olduğunu düşünmüyorum.

Hatta Sayın Valimiz derneklerden sorumlu il müdürüne “Bu ilde kaç dernek ve kaç başkanı var?” dese bunun bile cevabı bir yerlere bakmadan söylenemez.

Açtıkları ve hedef koydukları topluluklardan çok cemiyet adamı olmak için ve sadece “Başkan” desinler diyerek dernek kuranlara ilimizde bu güne kadar insanlara “Siz ne işe yararsınız?” sorusunu sorma cesaretinde olan ne bir siyasetçi ne de bir tane bürokrat oldu.

Her toplantıda başköşelere oturtulan kelli, felli ağalara methiyeler düzen siyasetçilerimiz o kalabalığı göstererek “Aslında tüm STK’lar kapatılmalı” diyerek iş yapan sivil toplum kuruluşlarından rahatsızlıklarını dile getirseler de bu kokuşmuş dernek düzeninden bir kez dahi şikâyet etmezler.

İş yapan dernek veya sivil toplum kuruluşlarının paçasında gezen insanların “Bende başkan olmalıyım, bana da başkan demeliler” hedeflerini en kolay yerine getirecekleri yer olan dernekler müdürlüğüne verilecek bir başvuru ile sokakta rica ile bulunacak 5-6 ismin TC numarası ile Aksaray’ın yeni bir başkanı daha olursa durum bu süreçten farklı olmaz elbette.

İlimizde sadece yönetmeye aday insanların başkanlık sevdalılarına bakan ahalinin de “keramet başkanlıkta” diye düşünmesinden daha doğal bir şey yoktur elbette.

En basit örneği yine kendimizden verecek olursam ben bir gazeteci olarak ilde 8 gazete, 6 radyo ile ciddi olarak 7-8 tane internet haber sitesinin olduğunu bilerek kaç tane gazeteciler cemiyeti ve başkanı olduğunu tam olarak bilmiyorum.

En son hatırladığım sayımız 10’u aşmış ve yukarı doğru ilerliyordu. İlde gazeteciler ile ilgili yapılacak olan basın programlarında ev sahipleri cemiyet başkanlarını oturtacak yer bulamıyor.

Onları oturtacak yer bulsalar bu kez de “Sen yakına, ben uzağa oturdum” kavgasına da sebep oluyorlar.

İnanın ki gazeteciler veya internet siteleri cemiyetleri ve başkan sayısı olarak İstanbul, Ankara, Konya, Kayseri, İzmir, Antalya, Gaziantep, Diyarbakır, Van, Trabzon ve daha sayamayacağım tüm şehirlerarasında liderlik bizde.

Sahada koşturan gazeteci sayısından fazla cemiyet ve başkanı olan başka bir şehir dünyanın hiçbir yerinde de yoktur.

Bu cemiyeti kurmak veya başkan olmak için ise hiçbir kritere de ihtiyaç yoktur. Hısım akrabadan bulunacak 6-7 kişilik listenin dernekler masasına teslim edilmesiyle gazeteniz, derginiz, internet haber sayfanız veya bir yayın organınız olmasa bile bu hakka sahip oluyor ve il protokolünün masasında cemiyet başkanı, kanaat önderi olarak yer alırsınız.

Bu derneklerde kaç gazete üye?

Kaç basın kartlı gazeteci üyesi var?

Kaç basın sigortası yatan personel var?

Gibi soruları sormayanlar, cemiyet zenginliğimizin mimarları olmanın gururu ile sokaklarda gezerken sebep oldukları eserleri de süslü masaların başköşesinde yer kapma çabasında.

Bu güne kadar başkanı oldukları cemiyetlerde gazetecilik ve gazetecilerin sorunları ile ilgili bir kelam bile etmeye cesaret edemeyip protokole yakın durmaya çalışanların başında oldukları cemiyetlerin üye oldukları Aksaray basınının durumu da bundan çokta farklı olmamalıydı zaten.

Kısaca özetlersek; Herkes masanın diğer tarafında olmaya ve dümene geçmeye çalıştığı sürece gelebileceğimiz bu nokta bile bizim hepimize fazla değil mi?

İlde herkesin hedefinde bir başkanlık ve dümene geçme sevdası yok mu?

Amaç var mı?

Yok.

“Başkanım” desinler yeter…

1-2 İstisna hariç nerdeyse her gelen gideni mum ile aratmaya devam ediyor.

İlde geçmişte gelinen yerin ilerisine taşıması gereken insanların sadece emeklilik hayalleri ile doldurdukları koltuklardan kalkmadan, suya sabuna dokunmadan yani hiçbir sorumluluk almadan sözde icra ettikleri görevlerinin Aksaray’a ne kadar zarar verdiğini düşünmeyen denetim mekanizmasının da çalışmaması ne yazık ki bizi bu duruma getirdi.

-“Ben burada bir sorun yaşamazsam emekliliğimde huzurlu şekilde yaşarım” mantığı ile kamu kurum ve kuruluşlarının koltuklarını işgal edenler,

-“Hastanede insanlar randevu bulsalar da, randevu aldıkları doktorları bulamıyorlar” dediklerimiz “Biz doktorlar küsmesin, Aksaray’dan gitmesinler diye onları memnun etmeye çalışıyoruz, yoksa hemen Aksaray’dan gidiyorlar” cevabını aldıklarımız,

-“Aksaray’da trafik sorunu var, sorun da şu bölgelerde diye göstere göstere yazmamıza” rağmen “Bizim bir sorunumuz yok” diyenler,

-“Tarımda su sorunu acil çözülmeli, neler yapacaksınız?” sorusunu yönelttiklerimiz “Arpa ve buğdaydan başka ürün ekmesinler” cevabını verenler,

-Geçmişte yılda 200’ün üzerinde olaya müdahale etmesine rağmen son yıllarda binasına hapsolan ve tüm yükü Aksaray belediyesi itfaiye müdürlüğüne yıkan sözde kurumun neleri yapması veya neleri yapmaması gerektiğini bilmeyenler olduğu sürece Aksaray sadece tarımda değil ülke yatırımlarında ve hizmetlerde de kurak bir şehir olarak kalacaktır.

-Tarihi ve doğal güzellikleri saymak için bir nefes yetmezken turizm için bir nefes verilemezken,

-Türkiye’nin makası konumunda olan ve şehrin ortasında kalan E-90 karayolunun doğru bir çalışma ile şehirden çıkartılması sağlanamazken,

-Ağaç fakiri olan bir şehir olunmasına rağmen DSİ’nin şehrin en yeşil alanını kelaynak kuşuna çevirmesi görmezden gelinirken,

-Başka bir kültür merkezi olmayan bir şehirde sadece güçlendirme ve tadilat çalışması için kapatılan kültür merkezinin akıbetini kimseler soramazken,

-Halkın asayiş endişesi her geçen gün daha fazla artarken,

-Eğitimde her geçen yıl düşen başarı çizgisinin önlenebilmesi için tek tedbir ETÜD merkezleri ile dershaneler olurken,

-Üreticisi “Çalışa, çalışa batıyoruz” diye feryat ederken kulaklarını kapatanların bulunduğu bir şehirde yönetenlerin, saç şekilleri, kılık kıyafetleri, makam odalarındaki zarafet, sosyal aktiviteleri ile belli başlı organizasyonlarda güç gördüklerine yancı olabilmeleri elbette başarıları olacaktır.

Bu şehre hiçbir şey katmayan, şehrin derdi ile dertlenmeyen ve burada emeklilik için şafak sayan kamburlarımızdan kurtulmadığımız sürece de süreç aynen devam edecektir.

Bu şehirde idareciler yazı içerisinde de bahsettiğim gibi kurumlarındakileri değil Aksaray halkını memnun etmeye çalışacaklar ve her kamu kurum ve kuruluşu da halktan gelen doğru ve haklı talepleri kamu şartlarının verdiği imkân ile yerine getirerek halka hizmet etmekle mükelleftir.

Bugün işinin başına türlü bahaneler ile gelmeyen kamu çalışanları da sorumsuzluklarının bedellerini hak ettikleri ölçüde ödemekle yükümlüdür.

Aksaray’daki hiçbir vatandaş 1980-1990’lar Türkiye’sindeki “Bugün git, yarın gel” mantığını hak edecek hiç ama hiçbir şey yapmadı.

Sizler o koltuklarda oturmak için birbirinizi mutlu etmeye çalışsanız da elbette bu dünyada vermeyeceğiniz hesabı yaradan sizlerden mahşerde soracak ve bu bedeli orada çok daha ağır ödeyeceksiniz.

Sizden ricam; Bu il için bir proje veya hizmet çabanız var ise yolunuzu açalım, yok “Sadece gün dolduruyorum” diyorsanız ne olur bu ilden defolup gidin…

Devlet büyüklerinin korunması konusu bile eleştirilere neden olurken il genelinde düzenlenen konser, festival ve benzeri etkinliklerde polis ve jandarma ekiplerince uygulanan güvenlik tedbirleri de genişletilmeye başlandı.

Özellikle çeşitli illerde düzenlenen konser gibi etkinliklerde oluşturulan polis kalkanı, konserler vererek kesesini ağzına kadar dolduran sanatçıların tebessümüne neden olurken vatandaşlar arasında da tartışmalara neden olmaya başladı.

Değişik tarzda müzik yapan ve bir konser için bile milyonlarca lira para talep eden konserler için polis veya jandarma ekiplerinin oluşturduğu etten duvarın maliyeti devlet tarafından karşılanırken konserleri düzenleyenler ile o konserlerden milyonlarca lira gelir elde edenlerin güvenlik açısından da ekmeklerine yağ sürüyor.

Akşam saatinde bulundukları bölgelerde genel asayişi sağlama görevinde olmaları gereken kolluk kuvvetlerinin bu işte koruyucu olarak bulundurulması gerçekten düşündürücü değil mi?

Bu konserleri organize edenlerin özel güvenliklerle ücretleri karşılığında bu işi yapmaları gerekmiyor mu?

Neden bu işi yapması gerekenler özel güvenlik şirketleriyken, bu iş kolluk kuvvetlerinin asli görevleri arasına yerleştiriliyor?

Neden polis memurları asli görevleri dışında saatlerce süren konserlerde saatler boyu ayakta durarak milyonları kaldıran insanları korumak gibi bir görevi üstlenmek durumunda kalıyorlar.

Bu ülkede sanatçılar kadar herkesin korunmaya ihtiyacı varken bu ayrıcalığın nedeni nedir?

Bizim ülkemiz kadar koruma kalkanı sahibi bulunan ayrıcalıklı bir kitlenin bulunduğu başka bir ülke var mıdır dünya üzerinde?

Bu koruma kalkanında görev alan polislerin aylık aldıkları maaşlara herhangi bir ek ödeme yapılıyor mu? Yoksa bu işi sadece Allah rızası için aldıkları emirle mi yapıyorlar?

İllerde oynanan amatör küme müsabakaları ile lig maçlarında bile güvenlikten sorumlu tutulan ve her türlü koruma işini yüklenen polislerin mesai dışı bile yapmak zorunda kaldıkları bu iş için konserlerden milyonlarca lira kaldıran organizatörler veya sanatçılar, özel güvenlik şirketleri ile bu işi yapamıyor mu?

Onların sakıncası nedir ki polisler asli görevleri dışında birilerini korumak gibi bir görev üstleniyorlar?

Artık bu ülkede koruma altındaki kadınlara, çocuklara veya başka şekillerde tehdit altında olanların bile çevrelerinde polis kalkanı kurulamıyorsa, kendileri tarafından organize edilen konserlerde boy gösteren hiç ama hiç kimsenin bu kalkanı kullanmaya hakkının olmadığı, sadece devlet büyükleri olarak adlandırılan korunması gereken isimler dışındakilerin özel güvenlik veya kendi korumaları ile hareket etmeleri için acil karar alınmalı.

Polislerin görev yerleri; Statlar, konserler veya gösteriler gibi organizasyonlar olmamalı.

Bu işler, gelir getiren özel işler olduğundan bu işin güvenlik sorunu konserleri organize eden firmalar başta olmak üzere o organizasyonla ilgisi olanlar tarafından sağlanmalı ve halkın da tepkisine neden olan etten duvar ördürülen sözde starları bedenleri pahasına korumak zorunda kalan kolluk kuvvetleri de sadece asli görevi olan işleri yapmalı.

En başında da dediğim gibi; Para kazanıp ceplerini dolduranlar başka, onların çilesini çekenler başka…

Kamu ve kurumsal firmaların dışında çalışmak zorunda kalan yani emeğin en çoğunu verip de en az parayı kazanlar yine ekmek kavgasında koşturmaya devam ediyor.

Yaklaşık 17 senedir bu tatilden işçilerin yüzde 80’inden fazlası yararlanmamasına rağmen resmi tatilde neden ısrar edildiğini anlamak gerçekten mümkün değil.

Bugün yine milyonlarca emekli bayramları olmasına karşılık 3 kuruşa olumsuz şartlarda ekmek kavgaları için mesailerinde iş başı yaparken işçilere göre çok daha iyi şartlarda olanlar da tatil ve baharın tadını çıkartıyor.

Bu sürecin mantığını ben senelerdir anlamadım ama bana anlatabilecek bir kul da bulamadım.

Bir kafe veya pastaneye giden kamu çalışanı tatilde ailesi ile günün tadını çıkartırken o kişinin tatil yapmasına sebep olan emekçinin bu kişiye hizmet etmesi kadar tirajı komik bir durum var mıdır?

Neden 1 Mayıs tarihinde Kamu dışındaki işçilerin tamamına yakını iş başı yaparken kamudakiler tatil yapıyor?

Neden bu durum bilinmesine ve bu günde işçilerin tatil yapmadığını bile, bile 17 senedir bu gün resmi tatil olarak bırakılıyor?

Bu gün ve benzeri günlerde ülkede tatilin keyfini süren kitlenin hiçbir zaman değişmemesi bu kararları alanlara bir defa dahi tuhaf gelmiyor mu?

1 Mayıs’ta işçiler,

23 Nisan’da çocuklar,

19 Mayıs’ta gençler dışındakilere neden izin verilip tüm kamu kurumlarına kilit vuruluyor?

Bu kadar zor bir süreçte yaklaşan kurban bayramı için bir 9 gün yapılan tatillerde kamudakilerin dışında kaçının bu süreçte tatil yaptığını araştıran bir yetkili oldu mu?

Elbette olmadı ve ülkemizin gerçeği olan tatillerde de geçen senelerde olduğu gibi emekçiler 1 Mayıs’ta da emeklerini vererek ülkemizde “1 Mayıs’ın Emek ve Dayanışma” günü olduğunu tüm dünyaya göstermek için alınlarının teri ile çalışırken her bayramı kutlamayı ve tatil yapmayı hak sayanlar da aileleri ile nezih bir günü daha geride bırakacaklar.

Bizler de gazeteciler olarak akşama kadar işçilerin bayramını kutlayan metinleri haberleştirirken belki de piknik alanlarında elinde süpürge ile tatil keyfini süren emekçileri görmeden “1 Mayıs’ta mesire alanları dolup taştı” şeklinde haberler ile milletin gözünün içine baka, baka yalanları yazacağız.

Ne diyelim artık; Bugün 1 Mayıs işçi bayramı,

Emekçi olmayan herkesin bayramı kutlu olsun…

Zaten biz ülke olarak masa başında yönettiğimiz haftalarca planladığımız her işte çok başarılı olamasak da çok başarılıymış gibi kendi kendimizi kıymetlendirmez miyiz?

Son yıllarda birçok afet ve felakete ev sahipliği yapan ülkemizde halkın tam desteği olmadan hiçbir iş yapamayacaklarını asrın felaketinde tatbik edemeyenler ilde bir sel senaryosu ile 10 kişilik AFAD biriminin yapacağı iş için kendilerince oluşturulan ekiplerle adeta gövde gösterisi yapmışlar.

Allah yokluklarını göstermesin.

Göstermesin göstermesine de bu kadar özverili ve gayretli olan gurur tablosunu Selime’deki tatbikatta çizebilenlerin 6 Şubat felaketlerinde Aksaray’ı yıkımın merkez üssünde yapa yalnız bıraktıklarını bizler unuttuk mu sandınız?

Sadece AFAD’dan 9 teknisyen bir müdür ve gönüllü personeller ile çalışmak zorunda kalan ekip o depremden sonra oluşan sel felaketinde de 6 gün boyunca emeklerini esirgemeden çalıştıktan sonra ne yazık ki müdürleri ile birlikte yok edildiler.

Sadece başkanlığına “Biz gönüllüleri önemsiyoruz” mesajı vermek için bir şekilde kendisine yakın olan gruplarla görünen etki ve yetki sahibi olan kişilerin eline teslim edilen birimin tatbikat dışında benzeri felaketlerde nasıl bir yol haritasında ilerleyeceği konusunda büyük kuşkulara sahip bir Aksaraylı olarak tatbikatta görev alarak gövdelerini gösterme becerisine sahip olduklarını gösterenlere teşekkür ederim.

Dedim ya “Bu işler masa başında çok kolay” ama masanın başından kalktıktan sonra ani oluşan olaylarda ne durumda olabileceğinizi ise gerçekten çok merak ediyorum.

Artık bu işleri bırakmayalım mı?

Aylar önce planlanan ve kimin nerelerde görev alacağı yağışın, soğuğun ve daha değişik olumsuzlukların olmadığı gündüz şartlarında tiyatro oyunu gibi sergilenip “Biz tüm felaketlere hazırız” deniliyor.

Gönüllülerin varlığından bahseden AFAD il müdürü başta olmak üzere AFAD’da görev alan ve Aksaray Valiliği dahil AFAD başkanlığına da soruyorum;

6 Şubat günü herkes deprem bölgesinden kaçarken, Aksaray’daki çocuklarını yalnız bırakarak bir kuruş bile talep etmeden haftalarca deprem bölgesinde olumsuz koşullarda görev alan gönüllüleriniz nerede?

Onlardan kaçı ile görüştünüz?

“Gönüllüler olaylara gitmeyecek” talimatı verdiniz mi? Vermediniz mi?

Akredite edilen dernek gönüllülerinin yanında AFAD’ın gönüllülerini de Akredite ettirmemenizin nedeni neydi?

Akredite olan grupların bugün tam yeterli ve tüm olumsuzluklara her istendiğinde anında müdahale edeceğini düşünüyor musunuz?

Yani planlı ve sadece mizansen olan tatbikatınız dışında planlamadığınız sorulara cevap verebilir misiniz?

Ne demeli artık; Kendi planladıklarımızda şov yapsak da, Allah’ın planladığında sürekli çuvallayıp sadece “Hatalardan ders çıkarttık” diyerek günü ve koltuğu kurtarıyoruz.

6 Şubat günü başlarına ne geleceğini düşünmeden evlerini, çocuklarını bırakarak bilinmezliğe doğru yola çıkan ve günlerce o bölgelerde emek verdikten sonra yok sayılan tüm gönüllü arkadaşlarıma selam olsun…

Her kesimde ekonomik krizin etkileri en acı şekilde hissedilmeye devam ederken ülkenin kaymak tabakasında keyifler yerinde.

Bu duruma ses çıkartılması mıdır? Sorun. Yoksa “Açım” demek midir? Bunun cevabını bulamayan birisi olarak Ankara’daki madenci eylemlerini haber kanallarının bizlere bahşettiği kadarıyla takip etmeye çalışıyorum.

İzlediğim kadarıyla bir holdingin geçmişteki benzeri olaylarını son madende de uygulaması ve yerin metrelerce altında kelle koltukta çalışan madencilerin ay sonunda hak ettikleri alacaklarını vermemesi ve bu madencilerin de hayatta kalmak için hak ettikleri alacaklarını talep etmesi.

Bu kadar basit bir olay nedeniyle çok sayıda insan geçmiş aylıklarını ve hak ettikleri diğer özlük haklarını istediklerini, bunu alamadıkları için de eylem yolunu seçtiklerini söylüyorlar.

Yani “Bizi görün, sesimizi de duyun” derken, “Bizleri, işçinin 3 kuruşluk ekmek parasına göz diken bu insandan kurtarın” demekten başka bir eylemleri yok.

Bu konuda kimilerine göre haksızlar, çünkü ekmek kavgalarında haklarını arıyorlar.

Kimilerine göre ise haklılar ama “Siz haklısınız kardeşim” demekten bile çekiniyorlar.

Başka konular değil ama bir işçinin ay sonu maaşını sadaka veriyormuş gibi istetmek ve onu kapısında süründürmek ne kadar haksızlık-adaletsizlik ise bugün “Aylardır maaşlarımızı alamadık, ev kiralarımızı ödeyemedik, borçlardan sokağa çıkamaz hale geldik” diyen insanlara “Sessizce dağılın, holding sahibimizin gönlü olursa sizin işlere de bir ara bakar” demek o kadar adaletsizlik ve haksızlıktır.

Bu güne kadar en çok ölümünün yaşandığı iş kolları arasında yer alan ve güneş görmeden mezarları olabilecek yerlerde 3 kuruşa çalışmak zorunda kalan insanların ekmeklerine göz dikmek bu ülkede yapılabilecek en büyük sorunlardan birisi değil mi?

Neden bir kişi çıkıp da bu maaşları gününde ödemeyen işverene “İşçinin maaşını ödememek SGK kanununa göre suçtur” demek yerine, maaşlarını talep edip işverene de ilgili maddelerden ceza kesmek yerine onları bir parkta yürümesinler, maaşlarını vermeyen patronlarını bakanlıklara şikâyet etmesinler diye kordona alma çabasına giriyor.

Madenciler kendilerini çevreleyen polislere soruyor; “İçinizde bir tane holding sahibi babası olan, iş insanı çocuğu olan var mı?” Gerçekten doğru bir soru, polislerimiz içerisindeki her bir memur bir işçinin, bir esnafın, bir çiftçinin veya bir memurun çocuğu.

Hepsi de çevreledikleri madenciler gibi zor şartlarda geçinmeye gayret eden ailelerin çocukları ve halen İstanbul, Ankara ve diğer büyükşehirlerde ay sonunda aldıkları maaşları yetiştirmek için ekonomi profesörlerinin bile içinden çıkamayacağı hesapları yapma yeteneğine sahip insanlar.

Gerçekten bu madencilerin ilk çıktığında taleplerinin çok başka olduğunu düşünmüştüm ama talepleri sadece yaşamak için muhtaç oldukları alın terlerinin karşılığıymış.

Sorunun o madencilerin sokağa inmesi olmadığını, asıl sorunun o madencilerin emeklerinin karşılığını alamadıklarını belirterek sokağa inmesine neden olan holding sahibi olduğunu idrak edemediğimiz sürece bizler bu düzeni bile çok ararız.

Bugün Ankara’da yapılmakta olan, yasadışı olan hiçbir eyleme destek vermemiz mümkün olamaz ama o işçilerin de aylardır alamadıkları maaşların ödenmesi için holding sahibi olan, bizlerden farklı sınıftaki vatandaşa “Adamların maaşlarını da mı ödemedin” demek bu kadar mı zordu?

Yine bu olay göreve geldiği günden beri gelecek için yeniden ümitlenmemize neden olan ve talimatları ile adaletten yana olduğunu gösteren Bakanlarımızdan İçişleri Bakanımızın el değmesi ile son bulacak gibi görünüyor.

Yine yaygın medyadan öğrendiğimiz kadarıyla Sayın Bakan polislere sert müdahalelerden kaçınılması talimatını verirken provokatörlerin de emekçilerin içerisinden ayrılması talimatını verdikten sonra işçilerin 3 kuruşuna bile el uzatmayı kendisinde hak gören holding sahibi ile görüşüp maaşların işçilerin hesaplarına yatırılmasını istemiş.

İşveren de aylar sonra işçilerin alın terlerinin karşılığını ödemeyi kabul ederek kendince çok büyük bir lütufta bulunmuş ve eylemin son bulması da bekleniyormuş.

Ne diyelim bu işin cezai boyutu nerede kalır bilmeyiz ama dar gelirli esnafların maaş ödemelerini yapıp yapmadığını bile inceleyenler, en küçük şikâyetlerde müfettişler ile harekete geçenlerin gücü sanırım cam kulelerin tepesinde olan bu beyefendiye yetmedi.

“Aylardır alamadığımız maaşlarımızı istiyoruz” diyen insanların çevresindeki polisleri gördüğüm zaman merak ettim, sendikal haklarını kullanıp hak aramak suç mu?

İl genelinde Ak Parti ve MHP dışında birazcık kıpırdanan Cumhuriyet Halk Partililer genel merkezlerinin basın açıklamaları ile gündeme gelirken ilde teşkilatlanmasını yapmış olmasına rağmen muhalefet partilerinin derin bir sessizlik içerisinde olması ve sadece belli başlı programlarda ortaya çıkması oldukça düşündürücü geliyor.

Genel siyasi tabloda yapılması gereken muhalefeti Cumhur ittifakının belirlediği gündemlerle yürüten genel merkezler kendilerince iş yapma gayretine girerken bunların yerellerdeki karşılıklarından hiç ama hiç ses çıkmaması tuhaf değil mi?

Bu ilde birçok sorun varken ve vatandaşlar sorunlarını duyuramamaktan şikâyet ederken muhalefet partililerinde yetkili isimlerin hısım akraba düğünleri ile cenazelerde boy göstererek bunu muhalefet programı gibi göstermesi de tirajı komik bir olay olarak kayıtlarımızda duruyor.

İş insanlarının sorun ve sıkıntıları ortada,

Çiftçilerin durumu ortada,

Hayvan üreticilerinin sorunları belli,

Hastanede randevu bulsalar bile aradıkları doktorlara ulaşamayan hastaların sıkıntıları ortada,

İlin pek çok sorunu aleni şekilde ortadayken bu sorunlara değinemeyen ve seçim gününü bekleyen muhalefete bu millet neden güvenip te oy versin?

Bunun cevabını düşünen bir tane muhalefet partisi başkanı veya yöneticisi var mı?

“İl genelinde Ak Parti veya MHP seçmeninden oy alırız” düşüncesiyle yürüttüğünüz siyasi hareketinize millet neden güvenip te oy versin.

Sizler muhalefet olarak yerel seçimlerde bile muhalefet görevinizi yapamamış ve seçimlerden sonrada cenazeler ile düğünler dışındaki protokol programlarının haricinde ortadan kaybolmuşsanız bu millet size nasıl ve neden güvensin?

Şimdiye kadar Aksaray’da Cumhur ittifakına çıkan oyların nedeninin halkın sokaklarda, sahada, basında yani kafasını çevirdiği her yerde ve her ortamda sadece onları görmesi olduğu hiç aklınıza gelmedi mi?

Geçmiş dönem Cumhuriyet Halk Partisi il başkanı olan Ali Abbas Ertürk’ün halkın gözünde “Aksaray’ın siyasi figür” olmasının nedeninin yaptığı etkili muhalefet olduğunu bile anlamayan bir muhalefet grubu ile yapılacak ilk seçimde geçmiş sonuçların bile aranacağını düşünmeyen bir muhalefet grubunun toplandığı yer olan Aksaray’da sonuç her dönem benzeri çıkacaktır.

Bu güne kadar olduğu gibi bu günden sonra da il genelinde en küçük bir basın açıklaması yapmaya bile cesaret edemeyen muhalefet temsilcilerinin bulunduğu bir ilde sonucun geçmiştekilerden farklı çıkmasını beklemek iyi niyetin ötesine geçmek olur.

Sadece “Filan partinin il veya ilçe başkanı” desinler diyerek koltuklara oturanları yerel seçimlerden sonra belli başlı programlar dışında gören ve bir tek kelime bu ilin veya ilin insanlarının sorunları hakkında konuşurken görebilen var mı?

“Etkili muhalefet ve ilk seçimlere kadar halkın kendisine verdiği muhalefet görevini bile üstlenemeyenlere bu millet neden iktidar yetkisi versin?” diye şapkasını önüne koyarak bir defa bile düşünen sözde il ve ilçe başkanları yok mu?

Birkaç eski dost veya hısım akraba ziyaretini parti faaliyeti olarak gösterenleri, bu millet görmüyor mu sanıyorsunuz?

Yani demem o ki; Ben bir iktidar partisinde siyaset yapıyor olsaydım sizler gibi muhalefet ile seçimlerde, sahada ve her kulvarda çarpışmayı çok isterdim.

İnşallah bundan sonraki yaşantımda Yüce Yaradan bana da sizler gibi rakipler versin ki hiç mücadele vermeden ömrümün kalan kısmını huzur içerisinde geçireyim.

Bugün Aksaray’daki iktidar temsilcilerine sorsak sizlerin her birinizin ömrünüzün sonuna kadar o koltuklarda oturmasını diler.

Ne diyelim artık, Allah sizler gibi muhalefeti iktidarın başından eksik etmesin…

Nereye ve ne zamana kadar gideceğini artık hiç kimsenin bilmediğine emin olduğum kriz ortamında birilerinin cepleri dolmaya devam ediyor.

Kimileri de halk ekmekte ekmek fiyatı araştırması yaparken alışverişe gittikleri esnaflara kin ve nefretlerini kusma derdine düşmüş durumda.

Birileri Ankara’da baretleri ile açlık grevi yaparak emeklerinin karşılığını isterken, kimileri de o işçilere haklarını verdirmemek için tüm nüfuzunu sonuna kadar kullanıyor.

Aksaray’ın kafeler caddesindeki ışıltılı hayatlarını yaşayan, her gece binlerce hesap ödeyenleri vergi listelerinde göremesek de cemiyet ortamlarında “Saygın iş insanı” rozetleri ile dolaşmaya devam ederken yine bu caddede dolaşan bunların çocuklarının araçları da her birimizin refah seviyesini gösteriyor.

Sizlerin ya da bizlerin o araçlara binmesinin bir önemi olmasa da birileri o araçlar ile Aksaray’ın ekâbir takımını göstererek her birimizi çok zengin olduğumuza ikna etmeye çalışırken hepimizin beyinsel sıkıntısı olduğunu da alenen olmasa da savunma ve saldırıları ile hepimizin yüzüne açıkça çarpma haklarını kendilerinde buluyorlar.

Bu ülkede olduğu gibi artık kazananı, kesesi dolu olanı, işi gücü tıkırında olanı yani zenginleri doyuramama, onlara yetememe gibi sorunumuz oldu.

Bu dünya üzerindeki kaç milletin bizimkisi gibi asil bir sorunu vardır bilmiyorum ama bu durumu halk ekmek sırasında savunmaya kalkanları gördüğüm zaman “Biz daha beterini de hak ediyoruz” demekten başka da pek bir şey gelmiyor elimden.

Yazımın başlığında da dediğim gibi bizim ülkemizin fakirinde sıkıntı yok.

Halk ekmek büfesinden ekmeğini alır,

Köyden gelen bulgurunu pişirir pilav eder,

Sosyal yardımlar ile hısım akrabanın yardımlarından gelenleri de yanına katık eder bir şekilde karnını doyurur ve şükür eder.

Sonra TV karşısına geçerek “Biz çok iyiyiz diyerek”

-Almanya’nın aç kaldığını,

-İngiltere’dekilerin açlıktan ağaç kemirdiklerini,

-Hollanda’dakilerin kanallar içerisinde balık avlayarak karınlarını doyurmaya çalıştıklarını,

-Fransa’dakilerin ise 3 günde bir yemek yediklerini izledikleri kaynaklardan duyarak karınlarını ovaladıktan sonra şükür ederler.

Ama zenginlerimiz öyle mi?

Elbette hayır, onların sorun ve sıkıntıları fakirlere göre çok daha fazla.

-Onlar daha çok kazanmalı.

-Onlara daha fazla verilmeli.

-Keseleri daha çok dolmalı.

-Daha iyi arabalarda gezmeli.

-Çocuklarına çok daha iyi gelecek hazırlamalı.

-Daha iyi ortamlarda yaşamalılar.

-Daha az, mümkünse de hiç vergi ödemeyip, devletin her türlü imkân ve teşviklerini de sonuna kadar kullanmalılar.

Demem o ki kıymetli okurlar yıllardır her platformda paylaşılan şu cümle geldiğimiz durumun özeti gibi;

Yoksulları doyuramadığımız için değil, zenginleri doyuramadığımız için açlık ve sefalet var…

Özetle; Doymadılar, Doymuyorlar ve de Doymayacaklar…

O yazımın üzerinden tam 366 gün geçti ve yine ben ve bu il için yazı kaleme alma cesaretinde olan 1-2 gazeteci arkadaşımın haklı çıkması için tam tamına 363 gün kaldı.

O dönemki yazımda ilimizin termal otel sorunu için seneler önce ihale edilmesine rağmen yapımı yılan hikâyesine dönen ve müteahhidin batması nedeniyle bir türlü yapılamayan termal otelin uzun süren mahkeme süreçleri ile tamamlanan Yargıtay sürecinin sonucunda tekrar alındıktan sonra batan firmanın muadiline tekrardan verilmesi için hazırlanan şartname ve bu ihaleye giremeyen insanlardan bahsetmiştim.

24 Nisan 2025 tarihindeki bu yazım üzerine İl Özel İdareden etkili ve yetkili olduğunu söyleyen bir beyefendi bana ulaşarak “O Öyle Değil” diyerek sürecin 2 yıllık zaman dilimi ile sınırlı olduğunu ve bu firmanın bu işi 2 yıl içerisinde tamamlayacağının garantisini verirken “Eğer tamamlamazsa tazminat hakkı da kalmayacak” cümlesini hikâyenin sonuna eklemişti.

Bu temasın ardından bana anlatılanı da bir gün sonraki yazımda kaleme almış ve “Yapamazlarsa vay hallerine” demiştim.

Sonuç olarak ihale edenlerinde bildiği üzere bu yerin ihale edilmesinin üzerinden bir yıldan fazla bir zaman geçti.

-Yapım aşaması ne durumda?

-Geriye kalan sürede ne kadar iş yapılabilir?

-Bu işe kefil olabilen kaldı mı?

-Hesap sorabilecek bir babayiğit var mı?

Bunları bilmiyorum ama süreçte etki ve yetki sahibi olanlar tam da o yazıda kaleme aldığım gibi artık Aksaray’da değiller.

Aksaray’da olanların da ne bu süreçten nede öncesinden haberleri bile yok.

“Geldiğimiz nokta nedir?” diye sorabilecek olan, olmadığı gibi muadil firmanın işi hangi aşamaya getirdiğine bakma cesareti olan da yok.

O beni arayıp da işe kefil olanların da akıbetleri belirsiz.

Şimdi gerçekten bir Aksaraylı olarak soruyorum?

-Bu iş için kolları sıvayan ve 2 yıl içerisinde faaliyete geçileceği garantisini veren firmaya süre yetersiz geldiğinde ek süre verecek misiniz?

-Yine bu firmanın Aksaray’a verdiği zararla ilgili firmaya bir yaptırım uygulama hakkına sahip misiniz?

-Bu firmadan kurtarılmış iş için yine aynı yeri tercih edenler hakkında en küçük bir yaptırım uygulayacak mısınız?

-Bu firmada mahkeme yolunu seçtiği takdirde yargılama, istinaf ve Yargıtay gibi süreçlerin sonucunu bekleyecek misiniz?

-Yani Aksaray yine bildiğimiz gibi, kandırıldığı gibi, kalırken şehrin 20 senesini heba eden firmanın muadiline 2 senenin hesabı sorulacak mı?

-O hesap sorulurken tüm uyarılara kulak tıkayarak “Nasıl olsa 2 seneye biz burada olmayız, olanlar düşünsün” diyenlere bir hesap sorma girişiminde bulunulacak mı?

-Yoksa bu ilde bu güne kadar olduğu gibi yapanın da yapmayanında verdiği zararlar yanlarına kar mı kalacak?

Dedim ya burası Aksaray.

Bu ilde olana, bitene şaşırmak gibi bir duygumuz kalmadığını biliyoruz ama yapılması gerekenleri yapmaya çalışarak bizleri şaşırtabilecek misiniz?

Yoksa yine tüm uyarı ve itirazlara rağmen yine “Boş verin yırtılan Hacı Bekir’in yakası” mı? Diyeceksiniz.

Yani özetle bu şehrin senelerini yok eden Bursalı olduğu belirtilen bu aileyi bir kez daha çağırıp “Hadi bir daha dene” mi? diyeceksiniz.

Yoksa bu sorumsuzlukta adı ile imzası olanlardan hesap mı soracaksınız?

Not: Bir önceki yazı linki; https://aksaray68haber.com.tr/makale/yapmadiklari-yapmayacaklarinin-teminatidir-206

Yaşları 0-17 yaş aralığındaki bireylerin çocuk olarak kabul edildiğini ve bu suç işleme oranlarının 10-17 yaş aralığında olduğunu değerlendirirsek bu oran gelecek için endişe verici noktaya doğru hızla ilerliyor.

Yani ülkemiz genelinde kasten yaralama, hırsızlık, hakaret ve tehdit gibi suçlara ek olarak cinayet, uyuşturucu gibi suçları işleyen ve çocuk suçlu olarak kabul edildiği için çok daha az cezalar ile cezaevlerinden salınan çok sayıda suçluya her sene bir önceki seneden daha fazlası ekleniyor.

Bunun nedenlerini araştırmak için ne yazık ki cinayetler, gasplar, veya türlü olaylar da etkili olmuyor.

-Eksiye düşen hava sıcaklıklarında sokaklarda bir kazak ile gece saatlerine kadar dilendirilen,

-Sokaklardaki çöp konteynerlerinin içerisinde atık aratılan,

-Ne yaparsa yapsın bebekliğinden beri dokunulmaz kılınan,

-Yaptığı her kabahatte arkasında dağ gibi ailesini gören,

-Okullarda disiplini uygulamaya çalışan öğretmenlere bile aile resti çeken bu çocukların suç karnelerinin de ne yazık ki daha farklı olması beklenemezdi.

Yılda bir defa zoraki olarak istenmeye, istenmeye kutlanılan anlam ve önemi unutturulmaya çalışılan 23 Nisan Çocuk Bayramı dışında çok fazla fark edilmeyen bu çocuklarla ilgili ne yazık ki benzeri felaketler dışında en alttan en üst kademeye kadar alınan bir tedbirin olmaması, içerisinde olduğumuz durumun özeti değil mi?

Anadolu Ajansı verilerine göre 2025 yılı boyunca ülkemizde 17 yaşına kadar olan ve suça karışan birey sayısı 186 bin 256’ya yükselirken suça sürüklenen çocuk sayısı, son 10 yıl içerisinde ortalamaya göre yüzde 17,47 oranında artış gösterdi.

Bu suç artışının en basiti ile; Aileler, öğretmenler, televizyon, şiddet içerikli diziler, sosyal medya ve benzeri onlarca mazeretle anlatılmaya çalışılması işin kolaycılığına kaçış değil mi?

-Her sene değiştirilen eğitim sistemi,

-Gelir adaletsizliğinin göze sokulacak şekilde paylaşılması,

-Ailelerin kendi görmedikleri imkânları çocuklarına sağlama çabası içerisinde yaptıkları hatalar,

-Her şeyden önce de “Benim çocuğum yapmaz” düşüncesi ile benzeri birçok sorun ne yazık ki ülkemizi bu günlere getirirken bizler de, ülkede yönetenler olarak da, yönetilenler olarak da en iyi bildiğimiz işi yaparak bahaneler ile olayların kenarından dolaşıp unutmayı hayat felsefesi ilan ettik.

Yakın zamanda bu felaket ile yaşanmasını istemediğimiz benzeri felaketleri unutup yine sorumluları hep birlikte bambaşka mecralarda ararken “Çocuk suçlu” veya “Suça sürüklenen çocuk” cümleleri ile suçları şirinleştireceğiz.

Sadece Aksaray’da yaş ortalaması 16 olan kaç kişi suç işledi?

Veya kaç çocuk bu suçlardan mağdur oldu?

Bu ilde bunun araştırılması için harekete geçen bir kurum veya kuruluş oldu mu?

Daha Ramazan ayı içerisinde ölenin de öldürülenin de 16 yaşında olduğu bıçaklı kavgayı o aileler dışında hatırlayan kaldı mı aramızda?

Elbette o günlerdeki bir iki dedikodu eylemi dışında kimse evinin içerisine bakmadığı ve gerekli önlemleri alarak empati yapmadığı için ateş düştüğü yeri yaktı ve daha bayram bile gelmeden o olay unutulurken yine il genelinde çocuk denecek yaşlarda bıçaklı kavgalara karışanların haberleri de yine bizler tarafından rutin bir asayiş haberi gibi paylaşıldı.

Belki cinayet haricinde bu suçlara karışanlar yaşları itibari ile serbest bırakıldılar ve yaptıklarının bedellerinin olduğunu bile idrak edemeyecekleri için “Nasıl olsa bu suçlardan kimseye bir şey olmuyormuş” diyerek rahat tavırlarına ve aymazlıklarına devam ettiler.

Ama artık aileler başta olmak üzere herkes bu ülkede “Suça sürüklenen çocuk” ve “Çocuk suçlu” gibi cümleleri unutmalı, ardından da “Benim çocuğum yapmaz” algısından vazgeçerek “Benim çocuğum da dahil, herkesin çocuğu her şeyi yapabilir” düşüncesini benimseyerek hareket etmeli.

Aksi halde bir dahaki yılın verilerinde “Çocuk suçlu” dediklerimize eklenenlerin sayısı 200 bini aşar.

Çocuğunuzu severken okullarda, sokaklarda ve diğer yaşam alanlarındaki çocukların ailelerinin de çocuklarını sevdiklerini ve sizlerin çocuklarınızın bir başkalarının canını yakma hakkı olmadığını öğretmeye başlasanız sorun kendiliğinden çözülmeye başlar…

Denizi olmamasına karşılık sınırlarının büyük bölümünün Kapadokya bölgesinde olması, Güzelyurt, Ihlara Vadisi, Selime Katedrali, Nora Antik Kenti, Sultanhanı Kervansarayı, yeraltı şehirleri ve daha sayamayacağım birçok tarihi alanı bulunan, buna ek olarak Tuz Gölü ve Hasandağı gibi turizme katkı sağlayacak değerleri de sınırları içerisinde bulunduran Aksaray turizm konusunda birilerine göre hak ettiği yerde.

Bu başarı hikâyeleri her sene düzenlenmek zorunda kalınan turizm haftası etkinliklerinde ballandıra, ballandıra anlatılırken Ihlara vadisine günü birlik gelip giden yerli ve yabancı turistlerin sayısı ile de övünmeyi eksik etmeyiz.

Her yıl yapılan etkinliklerin bir yenisi yine ilimizin en önemli turizm alanlarından birisi olan Sultanhanı Kervansarayında bilindik cümleler ile başlayıp, güzellemeler ile Aksaray’a hiçbir faydası olmayan turist verileri ile sona erdi.

Senelerdir Aksaray ismini bile tanıtmayı beceremeyen değerli idarecilerimize tanıtım konusunda en büyük katkıyı yine ilimizin kıymetli gazetecileri yaptı.

Yaptığımız, alkollü sürücü, bıçaklama, cinayet, intihar, kavga ve türlü rezillik haberleri ile artık Aksaray Türkiye’nin pek çok şehrinden fazla tanınmasına rağmen ne yazık ki tahmin edileceği gibi bu tanıtımın bizim ilimize faydadan fazla zararı oldu.

Bu güne kadar turizm hedefleri konusunda bir yerlere doğru adım atanların gittikleri yönlerin yanlış olduğunu söyleyemeyen bürokratlar başta olmak üzere basın mensupları ve şehrin önde gelenlerin sayesinde Aksaray’ın tanıtımı 22 Nisan’daki turizm haftası ile İstanbul’da ne yapıldığı belli olmayan tanıtım günleri arasında sıkıştı kaldı.

İlin en önemli STK’larından birisi olan ATSO’nun Güzelyurt bölgesindeki alanı turizme kazandırmaması için türlü bahaneler üreten ve projeye engel olanlar ile Bursalı bir ailenin Aksaray’ın termal turizmine duydukları kin bizleri daha bu bataklık içerisinde çok debelendirir gibi geliyor.

Yapılmayacağını bile, bile teslim edilen otel inşaatından kimsenin haberdar olmadığı bir yerde elbette turizm haftası etkinlikleri de Sultanhanı’ndaki ezber program ve etkinlikler ile kutlanabilirdi zaten.

Ülkede Kapadokya’nın Nevşehir olduğunu düşünen kitleye Kapadokya’nın Niğde, Nevşehir, Aksaray, Kayseri ve Kırşehir’in bir bölümünü kapsayan büyük bir bölge olduğunu bile anlatamayanlardan yanı başımızdaki Adana karayolundaki karayolları müdürlüğü tarafından dikilen yol tabelalarından Niğde yönüne Kapadokya bölgesi yazısını da kaldırtmalarını beklemekte saflık derecesinde iyi niyet olurdu sanırım.

Her dönem turizm konusunda türlü talepler, türlü bahaneler üretenler bu güne kadar bahane üretmek için sarf ettikleri eforu bu konu için üretmiş olsalardı en azından bugün çağ atlamasak da bulunduğumuz bataklık içerisinde debeleniyor olmazdık.

Her sene İstanbul’a yollanan ve Aksaray’ı tanıtanların ne iş yaptığını bizler de, sizler de, onları oraya gönderenler de bilmezken süslü cümleler ile manşetlerde yer verdiğimiz Aksaray turizmi için ildeki kapasite Sultanhanı ilçesindeki gelenekselleşen güzelleme programından ileriye gidemezdi.

Ne diyelim ilin potansiyeli için gece gündüz demeden çalışmış olan herkese teşekkür ediyorum. Bu kadar büyük potansiyel ile bu bataklık içerisinde olmak basın olarak bizler de dahil hepimizin eseri…

Geçmişteki nüfus ve şehrin büyüklüğüne göre planlanan bu kanallar son dönemdeki büyüme ile şehrin merkezinde kalmasına rağmen ne yazık ki alınması gereken tedbirler bir türlü alınamıyor.

Özellikle Yavuz Sultan Selim Mahallesi ile Zafer Mahallesinden geçen kanallar insan sağlığı için büyük risk oluşturmasına rağmen bu güne kadar bu kanallarla ilgili bir çalışma yapılamazken özellikle sulama döneminde eksik güvenlik tedbirleri ile onlarca çocuğun ölümüne neden olan sulama kanalı ile Yavuz Sultan Selim Mahallesinden geçen tahliye kanalı konusunda hiçbir adım atılmaması ihmalin boyutunu aleni şekilde ortaya çıkartıyor.

Meydana gelen her felaketten sonra görme veya işitme engelli taklidi yapanlar bu konuda alınması gereken tedbirler konusunda bir tek açıklama yapma gereği bile duymuyorlar.

Küçük sanayi sitesinin taşınması ve OSB’nin de genişlemesi ile binlerce aracın geçiş güzergâhı olan kanalı çevreleyen bir metre bile bariyer olmaması, yine çocukların bu kanala girmemeleri için tel ile güvenlik tedbiri alınmaması o kanallar konusunda yetki sahibi olan kurumun ili ne kadar önemsediğini ortaya koyuyor.

Şimdi birileri çıkıp “Aman çok mu önemli bu konu” diyebilir ama bizler gazeteciler olarak bu kanallarda yaşanan ölümler sonrası ailelerin düştükleri duruma şahit olmuş ve benzeri kazalarda insan ölümlerinin de olabileceğini en bilen kişiler olarak alınmayan tedbirleri açıkça görüyor ve buna şahitlik ediyoruz.

Eğer bugün bu tedbirsizliği ses çıkartmadan “Acı çekenler acıları ile yaşasınlar bize ne” dersek o zaman Aksaray’ı ve Aksaray’ın insanlarını önemsemediklerini kanalların çevresinde almadıkları tedbirlerle gösteren insanlardan hiçbir farkımız kalmaz.

Bu kanala düşecek olan bir çocuk veya bir araç içerisinde bir kişi hayatını kaybedebilir.

Islahı doğru düzgün yapılmayan özellikle de Yavuz Sultan Selim Mahallesindeki tahliye kanalı artık insanların yaşamaya çalıştıkları alanlarda her türlü mikrop yayılımına sebep olurken salgın riskini de artırıyor.

Yine bu bölgede oluşan kötü koku nedeniyle insanlar evlerinin pencerelerini bile açamazken bu güne kadar bu sorunu dile getirmemize rağmen ne yazık ki her sorunumuzda olduğu gibi atılmış bir tek adım yok.

Büyük şehir olma yolunda ilerleyen, OSB’si ve inşaat alanlarıyla her fırsatta övünenler ildeki bu riskleri görmezden gelerek Aksaray’ı yok sayan kurumun da ekmeğine yağ sürüyorlar.

Yıllardan beri Aksaray’da şubesi olan bu kurumun bu kanalları ve kanallarda yaşanan boğulma ve kazaları görmemesi veya haberdar olmaması mümkün mü?

Elbette değil ama bu kuruma yapması gereken işlerin hatırlatılmaması nedeniyle Zafer Mahallesindeki sulama kanalının her yeri kırk yamalı bohça gibi yeni felaketlere zemin hazırlarken Yavuz Sultan Selim Mahallesindeki durum her yönden tam anlamıyla rezaletin fotoğrafı değil mi?

Elbette bu eksikler bu sene ve önümüzdeki seneler de giderilmeyecek ve yine ateşler düştüğü yeri yakarken koskoca bir Mahalle evlerinin kapı ve camlarını açabilmeyi en büyük nimet sayarak yetkililerden hizmet etmelerini umut edecek.

Ne diyelim bu kadar hastalık yayan, kokusu ile koca bir Mahallenin kapılarını hava girmesin diye kapalı tuttuğu ve bir metre bile bariyer ile tel örgü olmayan bu tahliye kanalı ülkenin diğer 80 ilinde olsa bu ne olurdu?

Özetlemek gerekirse Aksaray’da olan bu sorun yıllardır görünmediği gibi bu sorunu görmek için her iki kanalda yaşanan ölümler bile yetkili kurumu harekete geçirmeye yetmedi…

Özellikle son dönemde şehrimizi ziyaret eden Bakanlarımız ildeki sorun ve sıkıntıları Vali ve Vekiller başta olmak üzere gerçek meslek oda ve birlikleriyle istişare ederken fotoğraf derdinde olanlar da adeta “Abi ne olur birde beni çekin” dercesine saatlerce Valilik veya başka ziyaret yerlerinin kapılarında bekleyip bir fotoğrafın altına destanlar yazdırarak şovlarını yaparken bu milleti kandırdıklarına da inanmaya başladılar.

İle gelen Bakanın gün içerisindeki günler öncesinden planlanan program akışına çıkmadığını şehirdeki herkes bilirken birileri çıkık “Bakan ile Aksaray’ın sorunlarını istişare ettik” demenin aymazlığı ile şehirde yüzü bile kızarmadan dolaşabiliyor.

Ne diyelim birçok olumsuzluğun ilimiz ile anıldığı gibi bu fotoğraf kareleri de “Zübük” siyasetinin de ilimizde halen karşılık göreceğine inanan safların olduğunu alenen ortaya koyuyor.

Devlet adabı ile sadece sınırlı sayıdaki devlet adamı ve siyasetçi ile görüşen ve sonrasında vatandaşlar ile sıcak temas kuran hiçbir Bakanın bu güne kadar birileri ile şehrin sıkıtı ve sorunlarını istişare ettiğini, bireysel mülakat yaptığına ben bugüne kadar şahit olmadım.

Devlet adabını az biraz bilenler de ile gelen üst düzey siyasetçilerin oturup ta birileri ile baş başa şehri konuştuklarına inanmak yerine sadece gülerler.

Bu saçma sapan şovlarda bir Aksaraylı olarak beni teselli eden taraf ise bu şov peşinde koşanların bu ilde hiçbir makam sahibi olmaması ve gelecekte de olamaya yetecek kapasitelerinin olmadığını bu sayede tüm Aksaray kamuoyuna göstermeleridir.

Bu güne kadar ildeki hiç kimse İçişleri Bakanı ile ilin tarım ve hayvancılığını istişare etme ve Bakan beyin de ilin tarım ve hayvancılık sorunlarını uzun, uzun dinleyeceği masalını anlatarak Aksaraylıların da bunu yiyeceğine inanarak şehrin kapasitesini bu kadar küçük görmemişti.

Ne diyelim bu ilde iyiniyetli, her şeye inanan, edep ve terbiyesinden yalanları yüze çakmayan naif insanlar olduğu sürece daha çok fotoğraf karesinin altı yağlı, ballı cümleler ile kamuoyuna servis edilir.

Bu gerçekten uzak hayal ürünü olan açıklamalar da ildeki sözüm ona basın yayın organları tarafından acaba ne kadar reklam alırım diyerek paylaşılır.

Artık benim de gözüm ilk gelecek olan Bakan veya Sayın Cumhurbaşkanımızda.

“Bende bir fotoğraf çektirebilir miyiz?” veya karşılama komitesinde bir kare aldıktan sonra “Aksaray’ın sorunlarını ve çözüm önerilerini uzun, uzun konuştuk desem bana da inanır mısınız?

Bunu bilmiyorum ama sizlerin ve bizlerin buna inandığını düşünen kafaya sahip olmak istiyorum.

Yazımın başlığında da dediğim gibi, elime ne geçecek bilmiyorum ama “Artık bizler de gelen herkese, herkes gibi; Abi ne olur bir fotoğraf da biz çektirelim, bu ilde adım itibarım yok da bu sayede belki hak etmediğim itibarı görürüm” diyerek yalvarır mıyım bilmem ama birileri bu halkı gerçekten artık alenen saf yerine koyma hakkını kendinde buluyor.

Sahi gerçekten merak ettim; Bu güne kadar istişare ettiğinizi söylediğiniz Bakan veya önemli insanlarla isminizi söyleyebilme becerisi dışında kaç kelime kurdunuz?

Ama son yıllardaki bu kelimeyi en çok duyduğumuz yer ne yazık ki o “Mecazi” anlamda kullanılan karşılık. Yakın çevremiz başta olmak üzere bu kelimeyi kime sorsak ilk yazdıklarım akla gelir.

Bu kelime neden bu kadar gündeme geldi? Diye soracak olursanız; Geçen hafta ülkemizin genel kültür seviyesinin karşılığı olan ve her türlü ahlak kurallarının yok sayıldığı vakaları ülkedeki sabah kuşaklarında milletin gözüne sokan bir sabah programının yapımcısı ile oraya katılan bir bayanın arasında geçen diyalog oldu derim.

Bu programda üniversite bitirdiğini ifade eden bir bayana programına çıkan herkesi paylama hakkı verilen ve insanları aşağılayan, kendi başına polis, savcı ve hâkim görevlerini üstlenerek halkın gözünde hüküm veren hanımefendi konuğunu aşağılamak için çalışma konusunda yükleniyor.

Bu konuşma üzerine ülkede herkesin bildiği ama yok sayılan cümle katılımcı bayanın ağızından dökülen cümleler ile stüdyoda buz gibi bir havanın oluşmasına neden oluyor.

Program sunucusunun çalışmamam konusunda aşağılayıcı şekilde sorusuna “Torpilim yok abla, atanamadım” anlamında cevap veren bayanın ifadesi üzerine mezun olduğu okuldan atanamama konusuna kadar yüklenen sunucu hanımefendi yaşadığımız bir gerçeğin daha yaşanmadığını ikna için yine bildik tavırlar sergilerken o programın tekrarından da bu bayanın ifadelerini çıkarttırarak yayınlıyor.

Konuğuna o kadar güzel yükleniyor ki bayan dediğine diyeceğine pişman olurken kendi yaşadığı hayatı bile sorgulamaya başlarken ülkemizde torpilin sadece askeri terimde kullanılan bir “Torpido” olduğuna da ülkece hepimizi ikna ediyor.

Şimdi gelelim ülke gerçeklerimize;

Bu ülkede insanlar yıllarca Üniversite bitirmelerine karşılık atanamadıkları ve “Mülakatlarda” elendiklerini her fırsatta dile getiriyorlar.

Hangi bölüm olursa olsun mezunlarımızın çoğu ne yazık ki 3 harfli marketlerde ekmek kavgalarını yaparken birçoğu çok daha kötü şartlarda çalışarak evlerine helalinden ekmeklerini götürüyorlar.

Bu gençlerin hangisine sorarsanız sorun, “Torpil” kelimesini hepinize ilk açılımı ile anlatacaktır.

Her bir gencin kendine göre mülakatlar ve torpille ilgili acı bir hikâyesi vardır.

Bu ülkede torpil olmadığını bir kişi bile çıkıp iddia edebilir mi?

-Bankaya gittiğimizde bile para yatırmak veya çekmek için gözleri fıldır, fıldır dönen ve bir tanıdık arayarak herkesin hakkına geçen uyanıkları görmeyen kaldı mı aranızda?

-Hastanelerde sıra almak için hasta bakıcılardan başlayarak birçok kişinin başkalarının hakkına girilmediğini iddia edebilen var mı?

-Belediyelerde, adliyelerde, tarım il müdürlüklerinde veya daha pek çok kamu kurumunda en küçük bir işi olan ve ertesi gün sabah gidecek olanlar akşamdan o yerlerde bir akraba veya tanıdık aramadıklarını mı düşünüyorsunuz?

-Yani bırakın bir kamu kurum veya kuruluşuna girmeyi artık özel sektörde bile iş bulmak için “Referans” adı altında yazdırılan isimlerin o yerlere alınan kişilere etkisi olmadığını mı düşünüyorsunuz?

Toplum olarak en küçük birimlere kadar işleyen ayrıcalık ve adam kayırmacılığın kamu kurum ve kuruluşlarındaki işe alımlarda etkili olmadığına hepimizi ikna eden ve bunu iddia eden bayana ağzının payını veren halkımızın genel kültür seviyesinin karşılığı olan sabah programının sunucusu, medar-ı iftiharımız, ülkemizin gerçek kahramanı tebrik ediyorum.

Bu ülkede ne zaman torpil olmuş da çıkıp bunu halkımızın neredeyse yüzde 50’sinin izlediği sabah programında çat diye insanların yüzüne vurabiliyorsun.

O hanımefendi sizleri oraya ülkede herkesin yaşadığı haksızlıkları anlatsın diye mi çıkartıyor?

O ne diyorsa o.

Bu ülkede torpili askeri terim ile çocukların bayramlarda attıkları maytaplar dışındaki cümlelerde kullananlar, ev hanımları başta olmak üzere birçok hemşerimizin kahramanı olan hanımefendiye göre ya provokatördür, ya da yalancıdır.

Yani birileri sürekli olarak bu ülkede olmaması gereken olayların olabileceğini ve bunların normal olduğuna bu halkı ikna etme çabası içerisine girerken, kimileri ise ne yazık ki bir yerlerden ateşin üzerine benzin temin ederek halkı galeyana getirme derdinde.

Sanal medyadaki çürümüşlük ve amacı dışındaki kullanım her geçen gün daha tehlikeli boyutlara ulaşmasına rağmen ne yazık ki bu mecrada yaşanan rezalet ve provokasyon çığırtkanlıklarına da göz yumuluyor.

Haberci olmayan habercilik yapmaya çalışırken eğitim ile uzaktan yakından ilgisi olmayanlar da bu alanda ukalalıklarına devam ediyor.

Bu ülkede hiç ama hiç kimsenin istemeyeceği ve sadece Kahramanmaraş ve Urfa’da değil ülkenin her köşesinde sorumluluk sahibi her bir bireyin ciğerine ateş düşüren olaylar da ne yazık ki son günlerin en önemli provokasyon malzemesi olmaya başladı.

Asılsız ihbarlar, yalan beyanlar ve gerçek olmayan bilginin paylaşılması sürerken katliam videoları da basın yayın organları dışında bu platformlarda yayınlanmaya devam ediyor.

Bu sorunun Türkiye’nin en önemli sorunu olduğunu ve önlenmesi gerektiğini her kulvarda dile getiren azınlığın aksine her fırsatta “Özgürlük” kavramının ardına saklananlar galip geliyor.

3 Gün öncesinde yaşanan olayların etkisi domino taşlarının oluşturduğu etki gibi yurt genelini sararken ve asılsız ihbar ve haberler birileri tarafından yayınlanmaya devam ederken halen gerekli önlemler için adım atılmadığını görmek artık daha çok endişe vermeye başladı.

Okul kapılarında 24 saat polis konsa da asıl tedbirin bu olmadığını anlamayanalar daha dünkü yazımda da dediğim gibi bir defa dahi aynaya bakmadıkları sürece bizi çok daha kötü günlerin beklediğini görmezden geliyorlar.

Acil yapılması gerekenler acil olarak illerdeki en üst düzey bürokratlar ile aile birliklerinin de katılacağı çalışmalar ile görüş alışverişleriyle masaya yatırılmalı ve her okul ve Mahalle özelindeki tedbirler ona göre alınmalı.

Bu çalışmalar illere göre de farklılık göstermeli ve sıkıntılı olduğu herkesçe bilinen okullardaki tedbirler en üst düzeye çıkartılırken aileler ile o okullarda görev yapan öğretmenlere güvende oldukları gösterilmeli.

“Toplumsal çürüme” adı verilen cümlenin altı doldurulmalı ve artık yönetenler gelişen teknoloji ile değişen dünya düzenine ayak uyduracak yeni tedbirler için kafa yormalı.

Özellikle çocukların çok daha hızlı ve fazla kullandığı sanal platformlar ile teknolojik değişiklikler ile değişen dünya düzeni de bu süreçte araştırılmalı ve okullardaki tedbirler 30-40 seneki önceki sürece göre alınmamalı.

Bu güne kadar her fırsatta provokasyon derdinde olanlar acil olarak tespit edilip yakalanmalı ve bu konuda yapılan çalışmalar da basın yayın örgütleri ile halka duyurularak “Bu sorumsuz hareketlere girenlerin akıbetlerinin ne olacağı kamuoyuna gösterilmeli” Bu sayede bu işe girişme eğiliminde olanların da aynı hatalara düşmeleri engellenirken ülkede “yapanın yaptığı yanına kar kalmıyor” algısı tekrar oluşturulmalı.

Okullarda geçmişte yapılan arama faaliyetlerinin yeniden yapılmaya başlanması ve aileler bile olsa okuldaki öğretmenler ile idare yetkililerinin daveti olmadan okul avlularına bile alınmamalı.

Eğer bu ve benzeri tedbirleri bugün almazsak Allah göstermesin ama bunun gibi olmasa da her birimizin ciğerini yakacak olayları görüp duymaya devam ederiz.

Bu güne kadar devrin değiştiğini görmeyen, teknolojinin verimli yanlarının olduğu kadar olumsuz taraflarının da olduğunu anlamak istemeyen çok kıymetli etki ve yetki sahibi insanlar artık bir adım atarlar umuduyla…

Eldeki tüm değerlerimizi 30-40 yıl içerisinde tüketip yok ettik.

Utanma duygusu başta olmak üzere tüm değerlerimizi çok kısa sürede harcayarak bugünkü nesli hep beraber yarattık.

Bu konuda sağda, solda kusurlu aramak bu güne kadar yaptığımız gibi yine işin kolayına kaçmak olacağını bile, bile halen bir yerlerden birilerini günah keçisi ilan etmek için çaba içerisine girmedik mi?

Daha iki gün önce bir okulda 1’i öğretmen 8’i öğrenci çocuk denilecek yaştaki canlar soğuk bedenleri ile ailelerine teslim edilmedi mi?

Bunun sorumlusunu başka yerde arama gayretine hep birlikte girmedik mi?

Kimimiz dizileri,

Kimimiz sosyal medyayı,

Kimimiz bilgisayar oyunlarını,

Kimimiz ise kendimizden başka önümüze gelen herkesi suçlamaya çalışarak yine kolaya kaçmadık mı?

Nerede kaldı geçmişteki verilen aile terbiyesi, dürüstlük, utanma duygusu, saygı kavramı?

Bu değer ve kavramların olmadığı bir yerde nasıl olur da sağlıklı, saygılı ve sağlam bir nesil yetişebilir ki?

Geçmişte “Eti senin kemiği benim” denilerek teslim edilen okullar ile meslek edindiren iş yerlerinin yanlış olduğunu düşünerek “Benim çocuğum her zaman haklıdır ve dokunulamaz” dediğimiz bir sürece geçmedik mi?

Her zaman haklı olan çocuklarımızın ileride nasıl bir insan olacaklarını hesaplamadan adımlar atarken ne yazık ki bir nesli yok etmedik mi?

Daha 2 gün önce 9 can gitmişken her birimizin hala sorumluları başka yerlerde arama girişimi bu yazdıklarımın karşılığı değil mi?

Annesine, babasına, komşusu ve çevresindeki arkadaşlarına saygısı olmayan bir çocuğun yaptıklarına çocukluk çağında gülerek destek olmadık mı?

Yapılan eylemlerin yanlış olduğunu ifade etmeye çalışan insanları düşman gibi görüp, akrabalarımıza küsmedik mi?

“Ben yemedim çocuğum yesin, ben görmedim çocuğum görsün” düşüncesi ile büyüttüğümüz çocuklarımızın hepsi olmasa da bir kısmı ne yazık ki bugün yaşadığımız hayatları bizlere layık görmeye başladılar.

Geldiğimiz süreçte bundan sonra atacağımız adımlara bakmalı,

Okulları daha güvenli hale getirmeli,

Sorunlu görülen çocuklar ile gençleri uzman hekimler eşliğinde dinlemeli ve gerekli tedbirleri almalı,

Okul kapılarında olması gereken ve 2-3 sene önce mali sıkıntılar nedeniyle kaldırılan güvenlikleri tekrar okul kapılarında istihdam etmeli,

Evlerdeki silah ve diğer yaralayıcı aletleri daha korunaklı alanlarda muhafaza etmeli,

Okullarda öğretmen ve diğer görevlilere saldırıyı kendinde hak gören sözde veli veya daha değişik kişileri de indirimsiz hapis cezası ile cezalandıracak yasal düzenlemeleri hayata geçirmeliyiz.

Bu başımıza gelenlere rağmen “Ne yapmamız gerekiyor?” dan çok halen suçlu arıyorsak bu bize ders olmamış demektir.

Unutmayalım ki o katliamı yapan gencin annesi de, babası da herkesten fazla acı çekiyor.

Hem giden canlar için,

Hem çocuklarının yaptığı eylem için,

Hem de toprağa giren çocukları için.

Yazının başında da dediğim gibi; Bu nesil her birimizin ortak eseri ve kimse sağda solda suçlu arayıp tüm olan biteni kendi evlerinin dışındaki kişilere veya başka yerlere bağlamadan tedbirlerini almalı.

O çocukları net bir şekilde gözlemlemeli ve toplum kuralları ile ahlak eğitimlerini zorlama ile de olsa üzerine basa, basa vermeli.

Bunu hep birlikte başaramadığımız sürece Allah göstermesin ama bunun gibi olmasa da değişik felaket haberlerini çok görür ve hep birlikte yine aynaya bir defa bile bakmadan suçluları hep başka yerlerde ararız.

Özetle son dönemde sosyal medya platformlarında karşıma çıkan bir görseli sizle paylaşmak isterim;

Eli kelepçeli mahkeme kapısında Jandarmalar arasında beliren çocuk yaştaki 2-3 çocuğun aile bireyleri bunu büyük bir şerefmiş gibi çekerek altına ekledikleri “Ona kelepçe takan polisler bile hayrandı” cümlesi eşliğinde tuhaf bir müzik ile sanal âlemde kelepçeli çocuğundan utanmak yerine gurur duyarak paylaşıyorsa, kesinlikle tuz kokmuş demektir.

Hayallerinde hep bir turuncu koltuk olanlar bahar ayının gelmesi ve kendilerince seçim atmosferine girilmesiyle sahalarda arz-ı endam etmeye başladılar bile.

Kimileri mevcut siyasi aktörlerin dönemlerinin bittiği ve üstlerinin çizildiğini göstermek için genel merkezde “Hayırlı evlat” olduklarını göstermek için temaslarına başlarken kimileri de “Milletvekilliklerinin en çok kendilerine yakışacağını ve kendi haklarının olduğunu göstermek için sahada kapı aşındırmaya başladılar bile.

Yine ilimizin lider siyasi partisi olan Ak Partinin Ankara’dan Aksaray’a ayak bile basma tenezzülünde bulunmayan Ankara gecelerinin ağır abileri de bu süreçte Aksaray’da olmasalar da Ankara’da temaslara başladılar bile.

Aslında en doğrusunu da onlar yapıyor sanırım.

Ne işleri var Aksaray’da?

Bu güne kadar kimsenin ölüsünden de, dirisinden de haberi olmayanlar,

Kendi başına bıraksak Aksaray’ın 15 Mahallesinin bulmayı bırakın ismini bile sayamayacak olanlar,

Sadece seçim zamanları “Usuldendir” deyip Aksaray’da bir görünüp sonra Ankara’daki sıcak ve huzurlu yuvalarına giderek listelerin açıklanmasını bekleyenler,

Yine Aksaray’ın sorunlarından ve Aksaraylının dertlerinde haberdar olma zahmetinde bile olmayanlar Aksaray için ayrılmış koltuklara gözlerini diktiler bile.

Ne diyelim hepsi hakkında Allah içlerindeki niyetleri gibi kader versin.

Dedim ya Aksaray’da vekilleri emekli etmişler.

Cengiz Aydoğdu 3 dönem kuralına takılmış ve yokmuş.

Hüseyin Altınsoy 1 dönem vekillik yapmış, artık yetermiş,

Ramazan Kaşlı partisinden istifa ettirilmiş ve MHP’de artık Sefer zamanı gelmiş,

Turan Yaldır ise bu dönem aday bile olmayacakmış.

İşte bizim Aksaray’ın durumu bu.

Seçim yok denilen bir dönemde vekillere Aksaray ile ilgili sorun ve sıkıntıların götürülmesi ve bunun için çalışılması gerekirken parti genel merkezlerinde koltuk derdine düşenler ile şehir merkezinde kendi partilerinin vekillerini halka karalama kampanyasına başlayanalar ile devam edecek bir Aksaray geleceğini ben hayal bile etmek istemiyorum.

Tüm siyasi partilerden Aksaray halkının beklentisi Aksaray’da yaşamayan, buranın dert ve sıkıntılarını bilmeyen ve parti içi muhalefeti genel merkezlerde seçilmişlerini şikâyet etmek gibi görenleri bırakın turuncu koltuklarda siyah makam koltuklarında bile görmek istemiyoruz.

Kendi partilerindeki insanların kuyularını kazmak için donanımlarıyla sahaya inen ve ayak oyunlarına başlayanların ne bu ile ne de bu ülkeye zerrece katkısı da faydası da olmaz.

Ne zaman yapılacağını bilmediğimiz ama yakın zamanda “Seçimse hazırız” denmesini beklediğimiz genel seçimde partilere tavsiyem artık adaylarınızı şehir insanlarının düşüncelerine göre yerleştirmeleridir. Aksi halde bu seçimin faturası gerçekten ağır olur.

Yine kendi partilerindeki seçilmiş vekillerinin kuyularını kazmak için akşama kadar gerek Ankara’da gerekse de Aksaray’da kapı, kapı dolaşanların da o partilere bir faydasının olmayacağının da görülmesi ümidiyle bu yazıyı kaleme aldım.

Umarım Ankara veya İstanbul’da kalpleri Aksaray sevdasıyla yanan özde olmasalar da sözde Aksaraylılar ile kendi partilerinin insanlarını genel merkeze sabah akşam şikâyet edenleri bu listelerde görmek Aksaraylılara nasip olmaz…

İldeki yaşanan iflaslar, dolandırıcılıklar, milyonlarca lira takıp kaçmalar, intiharlar, kavga ve cinayetler ile Aksaray’ın olmayan imajını saymazsak keyifler yerinde.

-İlde son bir yıl içerisinde kaç kişi intihar etmiş?

-Kaç kişi öldürülmüş?

-Kaç kişi bıçaklı saldırıya uğramış?

-Kaç iş insanı iflas ederek başka insanları da iflasa sürüklemiş?

-Kaç kişi insanları dolandırarak ortadan kaybolmuş?

-Kaç kişi “Ben batmamak için kaçıyorum” diyerek milyonlarca lira ile ortadan kaybolmuş?

İnanın bunların cevabını bilen bir kişi çıkmaz bu ilde.

İlimizde deyim yerindeyse keyifler yerinde, işler de tıkırında.

Sizlerin ve bizlerin olmasa bile birilerinin işleri de güçleri de yerinde.

Artık bu ilde birileri ilin dertleriyle dertlenmek yerine idare ettiklerinin dertleriyle dertlenmeye başladığı günden beri,

Kendilerine yakın olanların sıkıntılarını çözmeye çalıştıkları günden beri,

Sizlerle, bizlerin dert ve sıkıntılarını dinleyen ama duymayan idareciler kaldı başımıza.

Elbette onlar da tatil yöresi olan Aksaray’a gelen, emeklilik için sakin bir hayat sürmek ve başına iş almak istemeyen idarecilerin kentte yaptıkları son derece normal değil mi?

-Kim ne yapsın işçinin, çiftçinin, esnafın, emeklinin derdini.

-Kim ne yapsın çocuğunu güvenlik endişesi ile sokağa bile salamayan annenin derdini.

-Kim ne yapsın acılar içerisinde kapı, kapı doktorlara yalvaran, sıradaki hastalara yalvaran hasta ablanın derdini.

-Kim ne yapsın “Çalıştıkça batıyorum” diye bağıran esnafın, çiftçinin ve diğer üreticilerin derdini.

Dedim ya Aksaray’da her şey yolunda, keyifler tıkırında.

Her gün değişik rezilliklerle ana haber kanallarını süsleyen Aksaray’da yaşanan tüm sorunların sorumlusu var ama yapılacak ne yazık ki hiçbir şey yok.

***

Aksaray’a gelen her idarecinin halkın sorunları yerine emrindekilerin sorun ve sıkıntılarını çözme peşine düşmesinden kaynaklı bu sorunların artık çözülebileceğine inancım hiç ama hiç kalmadı.

-Herkesçe görünen trafik sorununu ve çözümünü görmesi gereken gözler o yöne bakmadığı sürece,

-Uyuşturucu eleştirileri toplumun her kesiminde yüksek sesle dile getirilmesine rağmen, hala aynı sorunu halk dile getiriyorsa,

-İnsanların tedavi olamadıklarını yıllardır bağıra, bağıra anlattıkları hastanedeki hizmet kalitesinin arttığını ifade eden hastane idarecileri ile sağlık yönetimi olduğu sürece,

-Parklar ile çocuk bahçelerinde kümeleşen serseri takımını sadece canı yananların gördüğü ve gerisinin görmezden geldiği sürece,

-Su isteyen çiftçiye “Suya ihtiyaç duymayan ürünler ekelim” demekten başka bir çözüm üretemeyen tarım yöneticileri olduğu sürece,

-Depremler ve diğer felaketlerde önemini bir defa daha gördüğümüz afet yönetiminden gönüllülük sistemini çıkartan ve belli dernekler ile birilerine hoş görünmeye çalışan idareciler bu kurumları yönettiği sürece,

-Kısaca özetlemek gerekirse; Yanlışa, yanlış deyip vazgeçilmediği, hatalıya da, hatalı deyip hesaplar sorulmadığı sürece daha bu yazıların özetini her dönemin olmasa bile Aksaray’ın gazetecilerinden çok duyar ve okursunuz.

Yazının başında da dediğim gibi değerli hemşerilerim bu şehirde her şey yolunda.

Ama sizler ve bizler için değil, şatafatlı koltuk sahibi olanlar için.

Yani “Düzenden” herkes memnun olmasa da, mutlu azınlık memnun…

Özellikle şehrin en işlen noktalarında akmayan trafik, kavşaklarda yaşanan yığılmalar ve şehirdeki gördükleri her sarı çizgiyi geçiş önceliği olarak gören yayalar.

Buna ek olarak yayaların yürümesi için yapılan kaldırımları babalarının malı olarak gören bazı esnaflar ile canlarının her istediği noktadan geçme veya durma hakkını kendinde bulan kebapçı kuryeleri.

Bununla beraber sıkıntılı olan noktalarda alınmayan tedbirler ile bu noktalardaki trafiği felç etme hakkını kendilerinde gören sorumsuz sürücülere göz yuman kolluk kuvvetleri.

Kısa ve özetle şehir trafiğinin bu halde olmasının sorumlusu bu şehirde yaşayan her bir birey değil mi?

İl genelinde her zaman başkalarını suçlayan ancak her trafik ışığında eline cep telefonunu alarak sosyal medya durumlarını kontrol edenler, trafikte seyir halindeyken elinde cep telefonu ile sohbet eden veya mesaj yollamaya çalışırken ardından gelen araçların hızlarını kesmesine rağmen kendisinden başka bir Allah’ın kulunu umursamayan sürücüler değil mi?

Işıklı veya ışıksız yaya geçitlerinde karşıdan karşıya geçerken araç sürücülerinin gözlerinin içerisine bakarken adımlarını küçülten veya o yaya geçidinden geçmek için koşup yola indikten sonra hareket etmekte nazlanana yayalar değil mi?

Yine ışıklı kavşaklarda sağa durup sola, sola durup sağa sinyal yakanlar değil mi?

Denetimlere rağmen çarşı merkezinde yasak olmasına rağmen tüm ana ve ara caddeler park eden sürücüler ile bu sürücülere göz yumanlar değil mi?

Yine iki teker üzerinde “Ekmeğimizin derdindeyiz” bahaneleri ile şehir merkezi veya şehirlerarası kara yollarında tüm trafik kurallarını yok sayma hakkını kendinde bulan kuryeler değil mi?

Yine trafikte kendisinden başka hiç ama hiç kimsenin hakkının bulunmadığına inanan otomobil sürücüleri değil mi?

Kısa ve özetle bu trafiğin bu halde olmasının sebebi aracı olsun veya olmasın bu şehirde yaşayanlar değil mi?

Kafeler Caddesi olarak bilinen Ebulfez Elçibey Caddesi üzerinde konvoy yapmak için her iki yönlü saatte 10 kilometre hızla ilerleyerek trafiğin içine eden sürücüler olduğu sürece o Caddeye 5 şeritli yol yapılsa neyi çözer.

Bu sorun bu şehirdekilerce bilinmesine ve şehirdeki trafiğin felç olmasına neden olan bu noktanın sabit şekilde denetlenmesi ve trafik akışını önleyenlerin en ağır şekilde cezalandırılması için hiçbir dönemde adım atma cesareti olmayanlar bu rezilliğin en büyük pay sahibi değil mi?

Yine şehir içerisinde istedikleri her yere park etme hakkını kendilerinde görenlerin “Otopark mı var?” bahanelerini yıllardır gidermek için merkezde yeterli otopark hamlesini yapamayanlar değil mi?

Yasak olmasına rağmen yol üzerindeki sandalye, masa, tabela gibi araç parkını önleyecek malzemelere göz yummaktan vazgeçilmediği sürece,

Kafeler Caddesi başta olmak üzere diğer sorunlu 2-3 Caddede de denetimler yapılmadığı sürece,

Ücretsiz otopark hizmeti ile sadece çarşı merkezinde amir, memur kesimine park alanı olan yol üstü park alanlarını tahsisten vazgeçilmediği sürece,

Yaya geçitlerinde trafiği aksatan ve gördükleri her yerde yola atlayan yayalara da yaptırım uygulanmadığı sürece,

Trafik ışıklarında sadece kendisi geçmek için hareket etmeyen ve diğer sürücüleri lambada hapseden sürücülere gerekli cezai işlemler yapılmadığı sürece,

Sinyallerin bu araçlara düğünler ve hatalı parklar için yapılmadığını, dönüşler için kullanılması gerektiği öğretilmediği sürece,

Motosiklet sürücülerinin hiç ama hiçbir şekilde diğer araçlara göre bir geçiş üstünlüğünün olmadığı net bir şekilde anlatılmadığı sürece,

Bir de kavşaklara tepe lambaları yakılı şekilde bırakılan polis araçlarının başlarında polisler olmadığı sürece bu şehirde kendimizden başka herkese kulp takar ve Afrika ülkelerinin trafik kültürü ile ahkâm kesmeye devam ederiz.

Elbette bu şehirde trafikle ilgili değişik eksikler ve sorunlar var ama bu şehirde ana sorun ne yazık ki bu trafik düzenin içerisindeki her bir birey ile bu düzeni sağlaması gerekirken düzeni görmezden gelen denetim ekipleri.

Ne diyelim; “Burası Aksaray ne katsan gider” diyen bizler ile bizleri yönetmek yerine idare ederek emeklilik için gün dolduranlar olduğu sürece daha farklı bir kültür oluşması da beklenemez zaten…

“İlginç” diyorum çünkü operasyonunun konusu bazı kişilerin idrar ve kan sonuçlarının değiştirilmesiydi.

“Nasıl yani” dediğinizi duyar gibi olsam da şaşırmayın.

Bu operasyon ve benzeri rezillikler sadece bizim ilimize has özellikler olduğu gibi Türkiye’de eşi benzeri görülmemiş sağlık rezillikleri de yine bizim hastaneye has olabilirdi zaten.

Bu ilginç ve “Yok artık” denilecek olay başarılarından çok atamaları, torpili, gücü nedeniyle diğer meslektaşlarına zorbalık yapılan ve sendikanın yönetimlerden bile güçlü olduğu Aksaray’ın Eğitim ve Araştırma Hastanesinde olduğu iddia edildi.

“İddia edildi” diyoruz, çünkü artık gazetecilerin duydukları veya gördükleri olayları doğrulatacakları veya arkasını araştıracakları bir kurum ve kuruluş kalmadı.

Tüm resmi kurumlar, Aksaray Valiliği dahil olmak üzere kendilerine has basın odalarında sadece canlarının istediği güzelleme dolu olayları basınla paylaşmayı tercih ettiklerinden artık bu türden rezilliklerden de haberdar olma şansımız oldukça azaldı.

Ne diyelim, “bu ili yönetenlerin tasarrufu” der işimize bakmaya devam ederiz.

Kimsenin düzeni değişmesin, tekerine çomak girmesin diyerek Aksaraylıların olmasa da Aksaray’ı idare ettiklerini düşünmelerine rağmen birilerinin idare ettiği sözde idarecilerin keyifleri kaçmasın diyerek bizler de artık olayları resmi açıklamalar dışında duyduklarımız kadarıyla kamuoyuna bildiririz.

Kamera gördükleri her fırsatta “Basın özgürlüğü” ve “Halkın haber alma hakkı” zırvalarını yapanların basınla olan savaşları sürerken ilde polis ekipleri Aksaray’ımızın medar-ı iftiharı olan Eğitim ve Araştırma Hastanemize bir operasyon düzenlemişler.

Kimilerine göre 10, kimilerine göre 3, kimilerine göre de 5 kişiyi gözaltına almışlar.

Operasyonun nedeni ilde alkollü olarak yakalanmalarına rağmen trafik polislerinin veya jandarma ekiplerinin alkol ölçümlerine itiraz eden sürücülerin hastane laboratuvarına verdikleri örneklerin laboratuvarda değiştirilerek sürücülerin alkolsüz raporu alarak kolluk kuvvetlerinin “Alkollü” tezlerini boşa çıkartmaları ve ehliyetlerini tekrar aldıktan sonra cezaları iptal ettirmeleriymiş.

Elbette bu olayların sayısı artınca Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığı olayla ilgili Aksaray İl Emniyet Müdürlüğüne gerekli talimatları vermiş ve polis ekipleri de yaptıkları teknik ve fiziki takibin ardından laboratuvar teknisyeni ve hemşirelerin de bulunduğu sayısı bilinmeyen bazı kişileri gözaltına almış. Hastaneden birçok kişi de bu nedenle bilgisine başvurulmak üzere davet edilmiş ve gerekli bilgileri vermişler.

Operasyon ve sonucunu kamuoyundan saklama gereği duyanların başarılı hamleleri ile hafta ortasında olan olay hafta sonuna kadar basından ve kamuoyundan büyük bir özveri ile saklandıktan sonra olaydan haberdar olan bazı gazeteciler duydukları kadarıyla haberler verirken bu sağlıksız haberler hafta sonu ile dedikoduları da artırarak “Doktorların” bile alındığı şeklinde dedikodu masalarında tartışma konusu olmuş.

Ne diyelim değerli okurlar. Hastanedeki rezillikte, bu konunun özellikle Aksaray basınından saklanma girişimleri de sadece bizim şehrimizde görülebilecek düzeyde ve kalitede olaylar olabilirdi zaten.

Operasyonlar sonucunda birisi karı-koca olmak üzere 3 kişinin tutuklandığını öğrendiğim olayla ilgili kimselere ulaşamasak da artık ulaşamadıklarımız için de ulaşılmaz olacağımızın da bilinmesini isterim.

“Halka haber alma özgürlüğü” güzellemelerini yaparken bile gözlerindeki kin ve nefreti gördüğümüz değerli idarecilerimize de sadece “Artık Aksaray’da tuz kokuyor, o takdir nameler ve başarı belgeleri hangi başarının bedeli olarak dağıtılıyor” diye soruyorum.

Artık insanlar sokağa çıkarken 2 kere düşünürken trafik, asayiş ve uyuşturucu konusunda Aksaray merkezinin güvenli olmadığına inanıyor.

Pislikler ve sorunlar halı altına süpürülmekle ortadan kaldırılamıyor.

İldeki “Alkollü sürücü haberlerine her daim göz yumanlar yapılması gereken haberler konusunda aynı hassasiyeti gösteremiyor.

İlimizde iki dönem görev yapan emekli il emniyet müdürümüz Halis Böğürcü’nün bir zaman dediği bir sözü hatırlatmak isterim.

“Bizler suç işleyenleri ve tutuklananları paylaşalım ki, birileri ilde devletin varlığını ve yaptıklarının bedelini ödediklerini görürken halkta polisimiz gereğini yapıyor güvencesini hissetsin”

Sizler saklamaya devam edin ne diyelim bu da sizlerin basına karşı özgürlüğünüz der geçerim.

Ama gerçekten bana karşı samimi olan birçok hemşerim yaşananlara bakıp “Neyin başarısı için belge dağıtıldı” sorusunu yönelttiler…

Ak partili vekiller ısrarla talep edilen demiryolu projesinin ardından kireçlik, Aksaray-Nevşehir ve Ağaçören geçiş yollarının ihale edildiğini duyurdu.

Bu açıklama şehirdeki herkes tarafından memnuniyetle karşılandı. Özellikle Aksaray’ı “Su üstü köyleri” olarak adlandırılan bölgeye bağlayan ve yılda on binlerce aracın kullanmak zorunda kaldığı ve artık halk arasında ölüm yolu olarak lanse edilmeye başlanılan Kireçlik yolunun yapılması merkez için büyük bir sorunun ortadan kalkacağını gösterirken senelerdir yama çalışması dışında bir çalışmanın olmadığı Nevşehir yolunun da baştan aşağı yenilenecek olması bu yollarda sorunların kalıcı olarak ortadan kalkacağını gösteriyor.

Yine yapımı süren ve 2026 yılında açılması beklenilen Ortaköy yoluna ek olarak Ağaçören ilçesindeki otoyol nedeniyle yoğunluğu merkezde artmasında kaynaklı olan şehir geçiş yolunun da bu projelere eklenerek ihale edilmesi gerçekten böyle bir süreç için çok büyük bir başarı hikayesidir.

Elbette “geç kalmış” eleştirileri yapılacak olan bu projeler konusunda emek sahibi olan Cengiz Aydoğdu ile Hüseyin Altınsoy vekillerimizi nasıl eleştiriyorsak bu konuda da kendilerine teşekkür etmem gerektiğini buradan yazmak istedim.

Tasarruf tedbirlerinin devam ettiği ve tüm devlet yatırımlarında ertelemelerin sürdüğü böyle bir dönemde bu projelerin hayata geçiriliyor olması bana göre bir başarı hikayesidir.

Bu konuda emek verenler kadar Aksaray’ın taleplerini değerlendiren ve bu işlerin yapımı için onay veren Ulaştırma ve Altyapı Bakanımız ile Karayolları genel müdürüne de Aksaraylılar olarak teşekkür ederken projelerde eksik olan noktanın da akıbetini buradan sorma gereği duydum.

Elbette yapılan işler gerçekten çok büyük işer ama bu işerin dışında bırakılan ve Aksaray’ın kamburu haline gelen çevre yolu neden bu süreçte ihale edilemedi?

Bu iş yapılsa Aksaray için ulaşım sorunlarının tamamına yakını ortadan kaldırılacakken ve bu yol Aksaray’ın büyümesinin önündeki en büyük engel haline gelmişken neden bu müjde listesinde yer almadı.

Türkiye’de Aksaray dışında neredeyse çevre yolu kalmayan şehir olmamasına, Aksaray’ın ilçelerine bile çevre yolu yapılması için Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı ile karayolları genel müdürlüğü ihaleler yaparken Türkiye’nin kalbine vurulacak neştere kim ya da kimler engel oluyor?

Bu yolun yapılmasını önleyerek Aksaray’a kimler ihanet ediyor?

Bu ilde bu yolun yapılmasının önünde engel olan kişiler bu şehirdeki 450 bin kişi ile bu yollardan geçmekte olan milyonlarca insandan daha mı değerli?

Özetle yapılan işler ve verilen müjdeler çok kıymetli ve büyük ama bu işte bir eksiklik var.

Bu ulaşım projeleri içerisinde görmek istediğim çevre yolunun olmayışı Aksaray’da ne kadar ulaştırma projesi hayata geçirilse de çevre yoluna hiç ama hiç kimsenin gücünün yetmeyeceğinin göstergesi olmuştur.

Her ne kadar eleştirsem de emeği geçenlere teşekkür ederken bu projelere bir de çevre yolunu ekleyebilseydiniz “tadından yenmezdi” demek istedim sadece…

Bu ülkenin sınırları içerisinde yaklaşık 450 bine yakın insanın yaşadığı da bir şehri varmış.

Bu şehirde insanlar mutlu, umutlu bir şekilde yaşarken her zaman ülkenin her türlü nimetlerinden hak ettikleri derecede yararlanabilecekleri ütopik hayallerini kurar elit sınıfta olan kalburüstü hemşerilerinin araçları, yedikleri ve giydikleriyle mutlu olurlarmış.

Ülkenin diğer illeri arasında her zaman üvey evlat muamelesi görseler de vatanlarına ve milletlerine bağlıklarından hiçbir zaman vazgeçmez ve her zaman milli değerlerini en üst seviyede tutarak, onurlu bir ülke vatandaşı nasıl olunur? Sorusuna da karşılık verirlermiş.

Geçmişte yaşanan ekonomik sıkıntıları bile dert etmeyen bu güzel şehrin, güzel insanları tarım ve hayvancılık güzellemeleri ile suyla buluşturulamayan topraklarına rağmen şükür eder susuz tarım nasıl yapılır, çalışa, çalışa nasıl batılır? Temalı projelerde her zaman vatanseverlikleri nedeniyle de denek olurlarmış.

Ülkenin merkezi konumunda bulunmalarına karşılık ülkeyi idare edenlere her nedense bu şehrin insanlarının sıkıntıları, ihtiyaçları ve beklentileri başka ülkelerin insanlarından bile sonra ulaşıyor olmasına karşılık mutluluk oyunlarına devam ederlermiş.

Ülkede kendilerini temsil edenleri, şehirlerini yönetenleri ve ülkenin yolladığı tüm bürokratları el üstünde tutup sade ve sadece onların sağlıklarına dualar ederlermiş.

O ülkenin her şehrinde olan olumsuzluklar, güvenlik sorunları bir şekilde çözülüp ortadan kaldırılmasına karşılık bu şehirdeki olaylar ülke gündeminden hiç indirilmeyerek diğer şehirlere “Sizlerden çok daha beterleri var” mesajı verilerek diğer şehirlerdeki insanların çok daha huzurlu olmaları için çabalar gösterilirmiş.

Öyle ki bu şehrin insanlarına hizmet vermesi gereken kuruluşlarının rahatları ve huzurları sorulur ve halkın sorunlarından önce halka hizmet vermesi gerekenlerin mutlulukları için çalışılırmış.

Bu şehirde zevki sefa süren yüzde 3-5’lik kitlenin rahat ve huzuru için tüm toplum ve ülke şartları sonuna kadar zorlanırken geriye kalan kitleye de “Sizler rahatsınız, restoranlarınız, yollarınız ve diğer zevk ve sefa noktalarınız ağzına kadar” dolu denilerek insanlarının yaşadıkları hayatın yalan olduğu yönünde eleştiriler yapılarak nankörlüklerle suçlanırlarmış.

Yine bu ülkenin elit tabakasının sorunları dert edilir, sıkıntılarını çözmek adına seferber olunurmuş.

Yapılanlara da, yapılmayanlara da seslerini çıkartmayan bu güzel şehrin güzel insanları “En azından canımız sağ ya” diyerek kendilerini avuturken çözümü başka şehirlerde veya başka ülkelerde arayan gençlerini de yine şükürsüzlük ile suçlarken bir defa dahi sorunun kendilerinde olduğunu kabul etmezlermiş.

Başkalarının arabalarıyla, başkalarının yedikleriyle, başkalarının evleriyle ve arsalarıyla, başkalarının imkânlarıyla gurur duyan bu güzel şehrin güzel insanlarının yaşayamadan doldurdukları ömür babadan çocuğa miras kalırken şehrin nimetlerini yiyenlerin de keyifleri yerindeymiş.

İşleri tıkırında olan mutlu azınlık her fırsatta kendileriyle sıkıntılarını paylaşmaya çalışan hemşerilerine daha çok çalışmalarını öğüt ederken kendi mallarından da, haksız kazançlarından da hiç ama hiç ödün vermezlermiş.

Her zaman yaşadıkları bu ülkeye bağlı olan bu şehrin insanları bu mutluluk oyununu tarih boyunca sürdürdükleri için ülkenin en mutlu insanları olarak lanse edilirlermiş.

Mutlu ve huzurlu olmasalar da, sokağa çıktıklarında tüm sorunlarını unutan bu şehrin insanları tarih boyunca yaptıkları gibi mutlu ve huzurlu olmasalar da kahkahalar içerisinde yaşamlarını sürdürmeye devam ederken daha da beterinin olduğunu düşünerek hallerine şükür ederlermiş.

Ne diyeyim herkesin mutlu sonla biten masallar anlattığı böyle bir ortamda daha fazla şükür etmemiz gerektiğini ortaya koyan bir şehrin masalını da ben anlatmak istedim sizlere.

Şimdi bilin bakalım; Ülkenin başkentine en uzak duran bu şehir sizlere ne kadar yakın?

Yapımı 20 yılı aşkın bir süre aldıktan sonra büyük bir zafer kazanmış edası ile açılışı yapıldıktan sonra Aksaray’a hizmet veren Kültür Merkezimiz güçlendirme ve tadilat gerekçesi ile geçen yıl kapılarını Aksaray halkına ve diğer kurumlara kapatmıştı.

Kime ve ne şartlarda ihale edildiği kamuoyu ile pek paylaşılmayan kültür merkezinin akıbeti kendi reklamı dışında olan birkaç gazeteci tarafından gündeme getirilmeye çalışılsa da ne yazık ki sözde ili idare edendeler bu yere gidip bir defa bile işin akıbetini yerinde görme zahmetinde bulunmadılar.

Aksaray ile ilgileri pekte olmayan bu idarecilerden kurtulan Aksaray’da sorumlu idarecilik gereği Vali ile İl Özel İdaresi genel sekreteri ihale şartları ve bitiş süreci belirsiz olan kültür merkezindeki sözde yapılan işi yerinde incelediler.

Yapılan inceleme fotoğraflarının paylaşılmasıyla kültür merkezinde hayal ettiğim değişimin olmadığı ve endişelerimde haklı olduğumu bir defa daha anladım.

Güçlendirme adını verdikleri çalışmaların detayı nedir?

Bu çalışmaların bitiriliş ve teslim tarihi nedir?

İş ne kadar bütçe ile verilmiş?

Hangi firma nasıl bir şartla bu işi almış?

Bu firmanın bir yıldır yerine getirdiği ve yerine getirmediği sorumluluklar nelerdir?

Elbette bu soruların hiç birisine cevap alamayacağız ama ne yazık ki gördüğüm fotoğraflar karşısında ben hayal kırıklığına uğradım.

Bu güne kadar yapılan işlerin incelendiği fotoğraf karelerinde daha önceden bu merkezi görmeyen Valimiz ile İl Özel İdaresi Genel Sekreterimiz merkezden etkilense de benim gördüğüm tek şey salondaki kırmızı koltukların sökülmüş olduğu ve tekrardan aynen takılmayacaksa da tek yeniliğin bu koltuklar olduğu olacaktır.

Bu güne kadar bu ilde görev yaptıkları süreçte, yaptıkları her icraatla ilgili eleştirilseler de yüzlerine gülünen ve methiyeler dizilen sözde devlet adamlarının      “Bu şehirle ilgili yaptıkları veya yapamadıkları işte anca bu kadar olur” demekten başka bir şey de gelmiyor elimden.

Aksaray için tam bir hayal kırıklığı olanlara özlem duyanların da bu özlemlerini, özlem duyduklarının yanlarına yerleşerek gidermelerini tavsiye etmekten başka hiçbir şey gelmeyen ellerimi anca semaya kaldırarak bu işi vereni de, yapanı da yaratana havale etmekten başka da hiç ama hiçbir şeye gücüm yetmez.

Bu güne kadar keleme aldığım yazılar ve dikkat çektiğim konulardan ben haklı olmaktan sıkıldım artık.

Çünkü ben haklı çıktıkça bu şehir kaybetmeye devam ediyor.

Bu ilde bir kültür merkezinin tadilatı bile, bir yıldan fazla sürüyor ve bir yıl sonunda yapılan paylaşımlarda değişen hiçbir şey olmadığını gördükçe de Aksaray’ın diğer yatırımları konusundaki sıkıntılarım, nefes darlıklarımı daha da artıyor.

Elbette burayı idare edenler de, ellerine yüzlerine bulaştıranlar da bu ilden gideceği gibi, bir gün ben de mutlaka bu işi bırakacak ve Aksaray’ı okuyanlar gibi uzaktan seyredeceğim.

Ama en büyük endişem geçmişte ve bugünde olduğu gibi gelecekte de bu türden, önlenmek istenmeyen sorumsuzluklar yüzünden Aksaray’ın kaybetmeye devam etmesi.

Bir yıl içerisinde kültür merkezinin kırmızı koltuklarının sökülmesini bir başarı hikâyesi olarak görenleri, elbette aynı düşünce ve endişeleri taşımam mümkün değil ama ne yazık ki otel inşaatı da bu kültür merkezinden çok farklı çıkmayacak.

Yani özetle bir sene sonra görücüye çıkan bu kültür merkezini keşke görmez olaydık…

Son yıllarda adı konulamayan ve “Ekonomik kriz” söylemi bile çok hafif kalan süreç ülkemizdeki yüzde 1-2’lik mutlu azınlık dışında herkesi perişan etmiş durumda.

Yıllardan beri süren ve artık biteceği konusunda ümitlerin de tamamen yitirildiği ekonomik süreçte artık yeni bir etkileşim alanını İran-Amerika ve İsrail üçlüsü açtı.

Son bir aydır enerji fiyatlarındaki artış sadece 50 liralık yakıt alan dayıları hatta “Arabam yok ki, bana ne yakıt zammından” diyen çok kıymetli hemşerilerimizi bile tüm isyanlarına rağmen vurmaya başladı.

Haftada 3-4 kez değiştirilen akaryakıt tabelası artık sadece yollardaki araç sahiplerini değil toplumun her kesiminin yakmaya, kavurmaya başladı.

Buna ek olarak devam eden ekonomik süreç sabit gelirli olup ta sabit yaşamı olan memur ve işçilerden daha çok iş yeri veya üretim hattı olan işletme sahiplerini vurmaya başladı.

Özellikle son haftalarda en büyük bahane olan “İran savaşı” artık üreticilere tedarik sağlayanların da bahane malzemesi haline geldi.

Ne diyelim her fırsatta Dünya’daki tüm olumsuzlukların halka bahane edildiği bir ortamda halk da artık kendi arasında yapacağı zamlar konusunda da aynı kendilerini yönetenlerin ayak izlerini takip etmeye başladı.

Geldiğimiz süreçte devam eden ekonomik sürece boyun eğen ve “Bir süre idare edelim” diyen ahali de artık bu sürecin biteceğinden umudunu tamamen kesmiş ve artık hayatta kalma mücadelesine girmiş durumda.

İş yeri işletip, istihdam sağlamaya çalışanların tüm iyi niyetleri artık yerini karamsarlık ve gelecek kaygısına bıraktı.

Gelinen süreçte artık halkın sıkıntıyı bir an bile çekmeyenler dışındakiler dışında kalanların kemer de sıkılsa rahat edecekleri görecekleri umutları tamamen kayboldu.

Bu güne kadar alınan tasarruf tedbirlerine ve artan hayat pahalılığına “Önce devletim” diyerek destek veren ahalinin umutları kaybolurken tasarruf ise sadece işçi, emekli ve memur maaşlarında kaldı.

Özellikle kamu imkânlarıyla yapılan yurt içi ve yurt dışı ziyaretlerinde günlerini gün edenleri, bindikleri makam araçlarında yakılan motorinin litre fiyatını bile takip etmeyenleri, bir ekmeğin fiyatından haberdar olmayanları gören yüce gönüllü hemşerilerim artık kaderleri ile baş başa kaldılar.

Kamuda yapılması gereken tasarrufun kamuda yapılması gerektiğini bile idrak edemeyenlerin tüm sorumluluğu yıktığı ahali artık günü kurtarma derdine düştü.

Yazının başında da dediğim “Dereye su gelene kadar kurbağanın canı çıkacak” sözünde olduğu gibi artık dereye su geleceğinden umudu kalmayan dere içerisindekiler canlarını vererek kurtulmak için çaba sarf etmeye başlarken o derenin kenarında günlerini gün edenlerin her dönemde el üstünde tutulması, yurt içi ve yurt dışı otellerde resmi ziyaretler adı altında zevk ve sefalarını gördükçe 3 değil 13 senelik tasarruf tedbiri uygulansa bile artık bu ekonomik sarmalın düzelmeyeceğine ben bir birey olarak ikna oldum.

Yaşadığı hayatı inkâr edenlerin bizlerle aynı derede olmadıklarını ve o derenin kenarında günlerini gün eden mutlu azınlığın bir parçası olduklarını da biliyorum.

Tuzu kuru olanlar ekonomik sıkıntılar nedeniyle psikolojisi bozuk olanlara her gün yeni bir kulp takarken tek hedef olarak “Düzenin” değişmemesi için insanüstü çabalarını sürdürüyorlar.

Ne diyelim bu dereye su gelir mi? Bilmiyorum ama artık deredeki kurbağanın canı çıktı çıkıyor. Bu saatten sonra gelecek suda dereye can vermek yerine dere kenarında bekleyen asalaklara yeni bir can suyu olmaktan öteye gitmez…

Özellikle iftira, yalan, hakaret ve küfür sosyal medya platformlarında kullanıcılar olarak en çok tercih ettiğimiz paylaşım şekilleri arasında yer alıyor.

Bir kişiden haz almıyorsanız veya düşünceleri konusunda savunacağınız bir teziniz yok ise hemen sahte bir hesap açarak oradan karalama kampanyaları, küfürler ve hakaretler ile saldırıya geçme hakkını bu platformlar sadece bizim ülkemizdeki kullanıcılara veriyor.

Özellikle bot hesaplar ile yapılan eylemler bu platformları kuranları bile hayretler içerisinde bıraksa da artık bu platformların adı bizim ülkemizde sosyal medya olarak adlandırılmaya da başladı.

Yani sorumlu yayıncılık ve halkın haber almasını sağlayan yayın kuruluşlarının toplu adı olan medya kelimesini sadece bizler bu platformlara ekleyerek her birimiz bir yayın kuruluşu haline geldik.

Bu platformlarda işlenen suçlar konusunda toplumun her kesimi isyan ederken ne yazık ki bu platformların belli bir kriterde kullanılabilmesi eylemi bir türlü gerçekleşmiyor.

İki kelime yazma kabiliyetine sahip bir birey istediği insana, istediği hakaret ve küfürleri paylaşmayı kendisinde hak gördüğü için bu artık ülkemizde bir ulusal güvenlik meselesi haline de gelmeye başladı.

Bu platformlarda yapılan paylaşımlardan dolayı artık insanlar katledilmeye başlanırken aileler de yıkılmaya başladı.

Bunun çözümü için geçen hafta Adalet Bakanımızın bir açıklaması devlet kaynaklarının çözüm aradığını alenen gösterse de bu açıklanan yol yeni sorun ve tartışmaları da beraberinde getirmeye yetti.

Sayın Bakan sosyal medya platformlarıyla anlaşma sağlandığını yakın tarihte kimlik bilgileri ile güncellenmeyen sanal hesapların tamamen kapatılacağını ve sahte hesaplara bu sayede “Dur” denileceğini açıkladı.

Bu kısa vadede olumlu ve gerekli bir tedbir olsa da insanların kişisel verilerini “Dış güçler” olarak sürekli gündemde tutulan başka ülkelerin sanal platformlarına yüklemeleri “ne kadar güvenli?” sorularının sorulmasına da neden oldu.

Yıllardır dış güçler adı verilen bu ülkelerin sanal platformlarına kim ne kadar güvenip verilerini yükleyerek bu platformlara girmeye cesaret edebilir? Bunu bilmiyoruz ama bu yapılacak işlem ilerleyen yıllar için ulus olarak çok daha başka bir sorunun da gün yüzüne çıkmasına neden olacak gibi görünüyor.

Bu olaylar konusunda aslında acil bir medya yasasının çıkması ve gazetecilik mesleğinin de acil olarak belli yasalar üzerinde çerçevelendirildikten sonra meslek derneklerinin de diğer odalar gibi yasal bir duvar ile kapatılması ve her isteyenin bir dernek kurup sanal ortamlarda gazeteci yalanları ile ortaya çıkmalarının önlenmesi daha doğru olurdu.

Bu günü kurtaracak olan bu tedbir ülkedeki tüm insanların kişisel verilerinin “Dış güçler” ismi ile adlandırılan ülkelerin sahip olduğu platform verilerine yüklenmesi ve başka ülkelerde depolanması bambaşka bir ulusal güvenlik sorununu ortaya çıkartacaktır.

Bu konuda alınacak en güzel tedbir sanal ortamlarda yapılan yalan paylaşımlar, hakaret, tehdit ve diğer olumsuzlukların cezai yaptırım olarak Türk Ceza Kanununa eklenmesi olacaktır.

Birden fazla hesabı olan kişilerin de yine aynı şekilde cezai yaptırımlar ile karşı karşıya kalması bu sorunu en azından yarı yarıya çözecektir.

Aksi halde yapılmaya çalışılan uygulama bu günü kurtarsa da kişisel verilerin ülke dışında gönüllü olarak taşınmasına ve o ülkelerde depolanmasını sağlayacağından ilerleyen süreçte çok daha büyük mağduriyetlere neden olur.

Gelin “Dış güçler” adını verdiğiniz bu ülkelere “sosyal medya platformu” şartları ile kişisel verilerin yüklenmesi ısrarınızdan vazgeçin ve bu konuda yeni bir tedbir yolu bulun.

Aksi halde ilerleyen dönemde “Bu işin bu noktaya geleceğini düşünmemiştik” söylemleri ile günü kurtarmaya kimsenin gücü yetmez…

Şimdi ben bir gazeteci olarak sosyal medya platformuna yüklenmesi gerekecek veriler konusunda yetkili kurum ve kuruluşlara soruyorum.

İnsanların kişisel verilerinin güvenliğini nasıl sağlayacaksınız?

Yaşadığımız sıkıntılar bile iki aile arasında yaşandığı iddia edilen ve yurt genelindeki tüm haber kanallarına servis edilen bir uçkur davası ile ikinci plana itilirken bu yaşanan olay ilde, Türkiye’de veya Dünya’da ilk kez yaşanmış gibi 2-3 gün boyunca ana haber kanallarının, parklarda oturan ihtiyar heyetlerinin, çarşı merkezinde veya başka yerlerdeki esnafların, parklardaki oturan ev hanımlarının ve hatta aile bireylerimizin bile ilk gündemi haline geldi.

Yaptıkları haberlerin aldığı reyting karşısında harekete geçen ve ülke gündemi ile uzaktan yakından haberdar olmayan sözde ulusal haber kanalları WhatsApp haberciliğinin dışına çıkarak Aksaray’a kameraman ve sözde muhabir göndererek olay yerinde incelemeler yaparken olaya şahit olanlardan en ince ayrıntıları yurt genelindeki izleyicilerine aktarmak için insanüstü bir tempoda çekimler yaptılar.

Tüm Türkiye’nin ana gündemi olan ve yakın zamanda İran savaşında çuvallayan Trump’un kurtuluşu için bile kullanılmasını beklediğim bu aldatma olayının yakın zamanda Amerika’da da gündem olmasını hatta Beyaz sarayda bile İran meselesinin önüne çıkartılarak konunun en ince ayrıntılarına kadar tartışılıp olayın açıklığa kavuşturulmasını bir gazeteci olarak ben bekliyorum.

Aksaray’a gelerek apartman önünde “Ahlaksız kadın” söylemleri ile bağıra, bağıra sunum yapan muhabirin bu başarısından dolayı yılın habercilik ödülüne layık görülmesini ve daha da ileri giderek uluslararası arenadaki tüm basın yayın ödüllerinin bu haberi yapan yayın organlarına verilmesi için hep birlikte kamuoyu oluşturmalı ve gerekiyorsa internet anketlerinde bu hep birlikte oy kullanarak bu başarı hikâyesinden hak edilecek ödülün Türkiye’ye getirilmesini sağlamalıyız.

Böylesine bir haberin sadece bir uçkur meselesi olmadığını ve insanların bu haber sayesinde tüm psikolojik sıkıntılarını unuttuğunu çok iyi idrak ederek zaman, zaman böyle uçkur haberlerini hep birlikte ana gündemimiz haline getirmeliyiz.

***

Kabile devleti diye adlandırdığımız devletler dışında kadın cinayetleri ile şiddetinin en fazla olduğu ülkemizde bu denli bir haberin tüm haber kanallarında gündem olması ve günlerdir de devamı için yoğun çaba harcanması ne yazık ki yukarıda kaleme aldıklarımın aksine ülkede yaşayan her bir bireyin utanması gereken bir durum değil mi?

Bugün yaklaşık iki hafta önce gerçekleşmiş bir konuyu, bu işin muhatapları olan aileler ile mahkemelerin önüne getirmeleri gerekirken aldatma olayı denilen olayı ulusal denilen haber kanalları tarafından bile “Ahlaksız kadın” sunumuyla, sadece 1 kadın hedef gösterilerek haberleştirmek ülke olarak uçkur sevdamızın karşılığı olarak tarihin tozlu sayfalarında yerini aldı.

Aldatma olayında o kadını eve alan ve daha sonra karısı ve arkadaşı ile baş başa bırakarak kaçan erkeğin hiç gündeme gelmediği bir olayın bu kadar karşılık bulması toplum olarak aslında büyük sorunlarımızın olduğunun da karşılığı olduğunu ortaya çıkartmadı mı?

Aksaray’ın her köşesinde, hatta evlerin içerisinde bile konuşulan bu uçkur davası sonucunda açık hedef haline getirilen kadın bu ilde de, Türkiye’de de ilk olay olmadığı ve olmayacağı gibi uçkur konusunda günah keçisinin her zaman kadınlar olarak gösterilmesi bu olayla bir defa daha ortaya çıktı.

Ne diyelim bundan sonraki süreçte artık canlı yayın araçlarının bu olayın yaşandığı apartmanın önünde konuşlanması ve ülkedeki tüm haber kanallarının bu haber ile yayınlarını açmalarını bekliyorum.

Kendi uçkurlarından bile haberi olmayanların, merak ederek araştırdığı bu olayı evlerinin ana gündemi yapanların dertlerini de, niyetlerini de ben anlayamadım. Anlayan veya bana anlatabilecek olan var mı?

Mart ayı başında açıklanan rakamlar elbette savaş yeni başladığı için Şubat istatistiklerinde çok fazla görünmeyeceği için savaşın asıl etkisinin Nisan ayında açıklanacak TÜİK verileriyle ortaya çıkacağının altı çizilirken TÜİK tarafından açıklanacak verilerin ilk defa tüm iyi niyete rağmen rekor yükseliş göstereceği beklentileri de dün açıklanan veriler ile boş çıktı.

TÜİK ülke genelinde Mart ayın enflasyon artışının sadece 1,94 olduğunu açıklayarak tüm beklenti ve matematik formüllerinin yanlış olduğunu tüm Dünyaya bir kez daha gösterdi.

Savaşın başladığı süreçten beri büyük bölümü OTV üzerinden karşılanmasına rağmen sadece motorine gelen yüzde 30’dan fazla artışın bile enflasyona etkisi olmadığını da bu veriler ile ortaya koyan TÜİK mazot artışı bahanesi ile zam yapanların da haksızlık yaptıklarını verileri ile ortaya koydu.

Bu güne kadar bu ülkede eğitim almış tüm vatandaşların eğitim kurumlarında gördükleri matematik kurallarının üzerinde yeni bir formül ile çalıştığından hiç şüphemin kalmadığı TÜİK’in açıklaması bir vatandaş olarak şahsen beni mutlu etti.

En azından psikolojik olarak yaşadığım hayatı bu verilere bakarak düzeltebiliyor ve yaşadığımız hayatı da bu sayede inkâr edebiliyoruz.

Bu dönemde bile bu denli kaliteli çıkan verilere baktığımızda ülkede zam yapanlarla ilgili artık devletimizin acil harekete geçmesinin gerekliliği de ortaya çıkmadı mı?

Elektrik ve doğalgaza gelmesi beklenen zam, nakliye ücretlerine yapılan zam, diğer kalemlerde yapılan zamların aslında zorunlu ihtiyaç malzemelerinin fiyatlarını da artırmaması gerektiği açıklanan veriler ile gün yüzüne çıktı.

Bu saatten sonra kimseler çıkıp da;

Dünya’da bir kriz var,

Savaş var,

Enerji krizi var,

Maliyetler artıyor,

Nakliye pahalandı,

Ve daha pek çok sudan bahaneler ile zam yapmaya kalkmamalı.

TÜİK’e göre bu sayılanlar sadece fiyat artışı için bir bahanedir ve gerçekliliği de yoktur.

Bunca bahane ve olumsuzluğa rağmen, akaryakıt fiyatlarındaki çoğu devlet tarafından karşılanan zamlar pompaya yansıtılmamasına rağmen aylık artışın yüzde 30’un üzerinde çıktığı bir yerde enflasyon artışının yüzde 1,94 sınırında tutulabilmesi hesap uzmanlarımızın hesaplamalarda Dünyanın bilmediği yeni matematik formüllerini kullandıklarının göstergesinden başka bir şey değildir.

Yaşadığımız gerçekler farklı olsa da en azından açıklanan veriler ile yüzümüzü güldüren, güldürmese de tebessüm ettiren ve hayal kurma duygularımızın körelmemesi için psikolojik destek olan verileri nedeniyle TÜİK’i eleştirmek bir yana bu ülkedeki tüm bireylerin teşekkür etmesi gerekmiyor mu?

Yıllardan beri amacı kendisinden başka tüm ülkelerin kan gölüne dönmesini sağlamak olan ve daha çok arkasında saklandığı sözde süper gücün de değneği ile Dünya’daki tüm insan hakları ihlallerini gerçekleştirmesine rağmen kimsenin “Dur, sen bir terör devletisin” diyemediği İsrail’in meşru devletlere karşı saldırıları bir şizofrenin iktidarındaki kalkan devletinin destekleri ile sürüyor.

Ortadoğu, insan hak ve özgürlükleri ile tüm etik kurallarının yok sayıldığı süreç şu ana kadar bu iki devlet haricinde tüm ulus devletlere zarar vermesine rağmen Dünya her ikisine de “Yeter artık” demekten aciz durumda.

Yıllar öncesinde Rusya’nın elini kolunu bağlamak için bölgede başlattıkları Ukrayna savaşı ile enerji konusunda tüm ülkeleri Arap coğrafyasına muhtaç eden bu sıralı plan, Arap coğrafyasındaki enerji hatlarının savaş nedeniyle durma noktasına gelmesi nedeniyle artık sözde savaş yapan ülkelerden daha çok adına gelişmiş, az gelişmiş veya gelişimini tamamlamamış ülke diyeceğiniz tüm ülkelere zarar vermeye başladı.

İlk seçildiği dönemde olduğu gibi canı sıkıldıkça saçma sapan açıklamalar yaparak birçok ülkenin ekonomileri ile oynayan dengesizin Ulusuna seslenişi Türkiye’de de pir dikkat takip edildi.

Saatler sabaha karşı 04:00’ü gösterdiğinde tüm haber kanallarımız bir şizofrenin iki dudağının arasına kilitlendi ve yaklaşık 20 dakikalık konuşmayı da 1 saate yakın analiz etti.

20 Dakika süren ve “Savaş bitecek” beklentisi ile petrol varil fiyatlarının bile dip yapmaya başlayan akşamın sabahı elbette bir şizofrenin yazacağı senaryo gibi son buldu.

Şizofren başkan 20 dakikaya yakın konuşurken beklentileri karşılayacak bir tek kelime bile etmezken İsrail’in emir ve komutlarının dışına çıkamayacağını tüm dünyaya ilan etti.

İran’ı, İsrail’e karşı toprak bütünlüğünü savunma hakkı olan ülkelere destek verdiği için bombalamaya başladıklarını da satır arasında itiraf eden sözde lider İran’ı taş devrine yollayana kadar bu sürecin devam edeceğinin de altını çizdi.

Bunun dışında enerji krizine de dikkat çeken İsrail’in yancısı Venezuela devlet başkanını Amerika’da hapsettikten sonra Venezuela’nın petrollerinin de Amerika’ya akmaya başladığını ve kendi ülkelerindeki petrol ile Rusya ile diğer Arap devletlerinden çok daha fazla petrolün artık Amerika’nın kontrolünde olduğunu ve Hürmüz meselesinin de artık bölgedeki ülkelerin sorunu olduğunu söyledi.

Bu süreçten her yönüyle kazananın Amerika ve İsrail olduğunu ve geriye kalanların kendi çizdikleri rotada ilerledikleri için bedelin Avrupa ve Asya ülkelerinin ödemek zorunda olduğunu da satır aralarında ima etti.

Bu terör devletlerinin sözcüsü olarak kameralar karşısına çıkan sözde liderin açıklaması ile beklenen oldu ve petrol fiyatlarında sadece 3-4 saat içerisinde yüzde 7’lik bir artış oldu.

Bu sürecin ne kadar süreceği konusunda tutarsız açıklamaları ile Vietnam, Irak, 2’inci ve 1’inci Dünya savaşlarının sürelerini örnek gösteren sözde lider özde şizofren başkan bir nevi “Durun daha yeni başladık, önümüzde daha çok zaman var” derken son cümlesinde de “2-3 hafta boyunca artık daha çok kan akıtacağız” mesajını tüm dünyaya duyurdu.

Tüm Asya ve Avrupa devletleri bu açıklama karşısında Rusya ile ilişkilerini normale çevirmeden, Ortadoğu’nun sözde Müslüman devletleri Coğrafyalarının kaderleri olduğunu ve şizofrence kavgaların içerisine girmemeleri gerektiğini ve artık İsrail’i de ait olduğu yer olan Amerika Kıtasına sürmediği sürece sadece şizofrenlerin renkleri ve boylarının değişeceğini ve kan akan ülke sınırlarının değişeceğini anlamıyorlarsa insan olarak en şanssız çağ olan “Şizofren çağına” denk gelmenin talihsizliği kutup ayısı misali bölge insanının kaderi olacak gibi görünüyor…

Ülke genelinde veya ildeki her felaketten veya doğal afetten sonra “Ders aldık, gerekeni yapıyoruz” gibi söylemleri ilk duyduğumuz dudakların sahipleri ilde yaşanabilecek felaketlere hazır olduklarını dolu, dolu anlatmışlar.

Eee ne diyelim, haydi hayırlısı.

Bu güne kadar ildeki afet ve acil durumlarda yetersiz olan personel sayısını gönüllülük sistemi ile aşan ve sonrasında o sistemi kağıt üzerinde bırakarak “Biz burada dernek ve vakıf reklamı yapacaklar dışında bir tane bile gönüllü istemiyoruz” mesajı alenen verilerek yetişmiş insan gücünü acil müdahale dışlında bırakan AFAD’ımız ildeki tüm felaketlere hazırmış.

Ben bir Aksaraylı olarak guru duydum. İnşallah AFAD’ın bu aldığı ve hazırlandığı tedbirler sayesinde ilimizde bundan sonra yaşanabilecek afet ve felaketlerde kimsenin burnu bile kanamazken mal ve ürün kayıpları da yaşanmayacak inşallah.

Bu açıklamadan ildeki tüm yapı stoklarının zemin başta olmak üzere sağlamlık incelemelerinin de yapıldığını ve sağlam olmayan yapı olmadığını yani depremlerin ildeki hiçbir binayı zemin ve bina olarak da yıkamayacağını da anlamış olduk.

Yine ilde yaşanabilecek kayıp olaylarını geçmişte kısa sürede bularak sağlık görevlilerine teslim edebilen çıkarsız gönüllülerin yaptığı gibi artık yine AFAD tarafından bölgeye gönderilecek ekiplerin bulmaya başlayacaklarının da garantisi verilmiş.

Ne diyelim AFAD’da değişen bir şeyler olmuş ve Aksaray’daki tüm afet ve felaketlere müdahaleye hazır olduklarını göğüslerini gere, gere katılımcılara anlatmışlar.

Tarım ve hayvancılık kenti olan Aksaray’da insanların yaz boyu yaşayacakları her türlü afet ve felaketler ile yaşanabilecek diğer dışsal etkilerde de 3-5 sene önceki gibi çiftçilerin zararlarının büyük oranda tazmini için tedbirlerinin de alındığını bu açıklamada gördük.

Ne diyelim en azından artık birileri bu ilde bir felaket olabileceğini düşünmüş ve bildik sonla sonuçlanacak felaketlerin öncesinde “tedbirlerimizi aldık” söylemi ile ildeki idarecileri ve Aksaray halkının bir nebze olsun rahatlamasını sağlamışlar.

6 Şubattan, sellerden, yangınlardan, ve daha pek çok felaketlerden tek çıkarttığımız şey “Ders” olunca elbette oturulan koltukların hakkının verildiğinin gösterilmesi için “Her türden felakete hazırız” söyleminin de dönemler içerisinde verilmesi gerekiyor.

Bu güne kadar bu ilde de, ülkede de hazır olduğumuz tek şeyin felaketlerin sonunda yapılacak açıklamalar olduğunu bilen, felaketlerin dernek ve vakıflarla değil, gerçekten gönüllü olan halk ile giderilebileceğini gören bir vatandaş olarak kendi tedbirlerinizi alın ve özellikle bu güne kadar bir defa dahi merak edilmeyen Aksaray’ın zemin durumu ile yapılarınızın depremlere ne kadar dayanıklı olduğunu öğrenin der ve “Felaketlere hazırız” mesajı verenlerin felaketler sonunda yapacakları “Hatalarımızdan ders çıkarttık” açıklaması dışında hiç ama hiçbir şeye hazır olmadıklarını anlamanızı tavsiye ederim.

Unutmayın bizler masa başında her şeye hazır ama iş sahaya gelince gözyaşları ile felaketler öncesinde hazırlanan metinleri kamuoyuna okumaya hazır bir toplumuz.

Örnek mi?

6 Şubat depremi öncesinde ve sonrasında alınan veya alınmayan tedbirler ile aradan geçen 3 seneye rağmen “Aksaray’da vallahi deprem olmaz” tezinden başka açıklama yapamayan idareciler.

Siz, siz olun, kendi tedbirlerinizi kendiniz alıp başınızın çaresine bakın.

Allah göstermesin de o gün duyacağınız cümleler; “Bölgede beklenmeyen bir felaketti. Gerekli dersleri çıkarttık” gibi örnekleri çoğaltılacak cümleler olacaktır.

Mesele yetki sahibi masalarda oturanların felaketlere ne kadar hazır olduğu değil halk olarak hepimizin ne kadar hazır olduğudur.

Onlar masa başındaki açıklamalar için hazırlıklarını yapmışlar bizler fiili olarak hazırlıklarımızı yapalım ki aynı açıklamaları dinlediğimiz gün aynı acıları yaşamayalım…

Partisinden istifa eden kişinin Ramazan Kaşlı olmasına rağmen il yönetiminin de istifasını bekleyerek yüzünde gülücükler açan bir dönemin belediye başkan adayı, bu ince hesapları ile kalın kazanımlar derdine düşen ilk kişi olarak, Aksaray kamuoyuna ve partililerine durumdan çok hoşnut bir şekilde pozlarını vermeye devam ediyor.

Mevcut il yönetiminin de görevlerinden istifa ettirileceklerinden emin bir şekilde yolunda ilerleyen sevgili başkan adayı, siyasetin gereğini yapıyor olsa da, yaşanan süreçte görev başında olan bir il yönetimi olmasına rağmen, yapılanlar bu ilde insanlara karşı antipati oluşturmaya başladı bile.

Daha yakın zamana kadar eşi ve dostu haricinde hiç kimsenin adını bile duymadığı, MHP’lilerin bile “Kim bu arkadaş?” sorularını sormasına rağmen Ramazan Kaşlı ve ekibi tarafından kamuoyu önüne çıkartılan ilk önce belediye meclis üyesi seçilen, ardından da 2019 seçimlerinde ilde mücadele eden Evren Dinçer’in karşısına belediye başkan adayı olarak çıkartılan ve sahadaki kibri ile ikili ilişkileri nedeniyle seçimlerin bıçak sırtı gitmesinde, çevresindekilerden çok kendisinin etkisi olan ve o günden sonra da Ramazan Kaşlı ve ekibi ile derin hesaplar içerisine giren sevgili Sefer Alkan’ın 2019 seçimlerini örnek göstererek, kendisini partisinden bile büyük gördüğü son yaptıklarıyla da örtüşür duruma geldi.

Kaşlı’nın istifası sonrasında tüm mesaisini genel merkezde geçirmeye başlayan Alkan’ın hesapları kime ne kazandırır, bunu bilmiyorum ama yaşanan sürecin MHP’de büyük kırgınlıklara neden olacağını iyi bilen birisi olarak, tuhaf mesajların zafer sarhoşluklarıyla verilmesinin bu ile de, MHP’ye de hiç ama hiçbir şey katmayacağının bilinmesini isterim.

Kendisini 2019 seçimlerinden beri efsane olarak gören ve Aksaray’da tek başına bu oyu aldığı tezinden vazgeçmeyen sevgili Alkan, bu süreçte ne kazanır bilmiyorum ama MHP’li olup da kendisini yeterince tanımayan herkesin bol, bol antipatisini kazanmış durumda.

Yani kıymetli okurlar MHP’nin durumu, daha ölü ortadayken mal derdine düşmüş hovarda evlatların mücadelesi gibi görünmeye başlamadı mı?

İl yönetimi ve teşkilat görevlerinin başında MHP için çalışmaya devam ederken genel merkezde ince uçlu kalemlerle kalın çıkar elde edilecek hesaplara girenlerin bu hovarda evlatlardan ne farkı var?

Elbette buy sayede zenginleşmek gibi bir dertleri olmasa da enflasyon karşısında yok olan kazanımlarını güçleri yettiği oranda muhafaza etme çabaları her dönem bizim ülkemizi yönetenler için zenginlik belirtisi görülmese, anlaşılsa da varlıklarını ve geçim kaynaklarını bu kanallara bağlayan kurnazlar TV ekranlarına çıkarak insanların çok zengin olduklarını anlatmaya çalışırken sarraflarda altın kalmadığını, ucuz et kuyruklarını, AVM’lerdeki indirim izdihamlarını göstererek aslında hepimizin yaşadığı hayatın yalan olduğunu ve kendi anlattıkları hayatın doğru olduğunu bizlere anlatmaya çalışır dururlar.

Yine bunların yerel karşılıkları da kent meydanında, çay ocaklarında veya dost sohbetlerinde şehrimizin en büyük gurur ve onur kaynağı olan Ebulfez Elçibey Caddesinin isminin ne olduğunu bile bilmeden “Kafeler Caddesine bir bakın oturacak yer yok” derken arabası olsa da yaya veya minibüsler ile geldiği çarşıda “Şu trafiğe bak” diyerek yerel çabalara devam ederek milletin nankörlüğüne kadar eleştirir ve görevlerini yapmanın huzuru ile geldikleri minibüslerle belki de iki ekmek almadan evlerine gider ve savundukları tezlerin saçma da olsa savunulabilecek ortamların oluşturulmasından dolayı kendi kendilerini tatmin ederek huzurlu bir uyku çeker ve bir sonraki gün milleti gömecek veya haksız yere suçlayacak yeni noktalar düşünürler.

Allah razı olsun en azından birileri psikolojinin de ekonomimize benzememesi için topyekûn bir şeyler yapması umudumun az da olsa yeşermesine neden oluyor.

Elbette kafelerde, lüks restoranlarda yemek, yemek, kahve içmek, sarraf kapılarında sıraya girmek birilerinin işlerinin tıkırında olduğunun en büyük göstergesi ama gerçekte o sarraf kapılarında sıraya girenler “Neden o sıralara giriyorlar?” diye düşündüğünüzde o sıraların sebebinin insanların ellerindeki paranın daha fazla değer kaybını önlemesini anlamayan insanların yorumları elbette halkın zenginliği olur.

Yine ildeki sıkışan trafiğe bakıp park parası vermemek veya yakıt yakmaması için beleş kartlarla çarşı merkezine ulaşan büyüklerimizin sıkışan trafiği çözülemeyen veya çözüm için yıllardır hiçbir şey yapılamayan bir trafik yönetimi yerine insanların zenginliğine bağlıyor olabilmeleri de gün içerisinde 10 bin aracın kilitleyeceği Aksaray’da yaklaşık 200 bine yakın motorlu kara taşıtı olduğunu bilmemek ve bu araçların en çok yüzde 10’una yakının şehir trafiğinde dolaştığından haberi olmasına rağmen bu yorumları yapmak da ayrı bir kabiliyet değil mi?

Yine 150 bine yakın nüfusa sahip bir ilde sadece yüzde 10’luk gelir düzeyi diğer Ünsanlara göre daha yüksek olan yaklaşık 15 bin kişinin ildeki tüm kafeleri doldurabileceğini ve ildeki birçok insanın, başkalarının oturduğu bu kafelerden dolayı zengin yerlerine konulduklarından haberdar bile olmadıklarını bile bile birileri hepimizi zengin olduğumuza ikna ediyorlar.

Yani zenginin malı ile sadece çenelerimizi yormuyorlar birde “Geçim sıkıntısı yaşıyorum” demeye çalışanları zenginlerin yaşantısını göstererek nankörlükle suçluyorlar.

Ne diyelim değerli hemşerilerim TV ekranlarındaki bazı gazetecilerin çarkları daha yağlı dönsün, cami, meydan veya çay ocaklarında halkın nankör olduğunu düşündüğüm çok saygıdeğer büyüklerim de yalancı çıkmasın diye ben zengin olduğuma ikna olmaya karar verdim.

Bence sizler de zengin olduğunuza ikna olun da çarkların yağı kesilmesin. Yoksa o çarkların gıcırtısını çok daha fazla dinleyip kafadan da olacağız.

Ben ikna oldum, zenginim.

Çünkü geçen hafta hiç tanımadığım binlerce kişi sarraf kapılarında sıra olmuş…

Bence sizde ikna olun.

Birileri lüks araçları ile sizlerin refahı için, Aksaray sokaklarında piyasa yapıyor…

Cumartesi günü çalışmak istemeyen sanayi esnafları haklı olarak başkaları açıp da müşterileri başkalarına gitmesinler diyerek tüm sanayinin kapatılmasından mutlu olarak evlerinin yolunu tutarken yine aynı sanayide iş yeri bulunan çok sayıda esnafta alınan karardan dönülmesi için söylenseler de cılız sesler hiç kimseler tarafından duyulmadı.

Çok büyük bir hizmet yaptığını düşünen sanayi yönetimi de kimler dükkân açmış diyerek devriyeler ile kontrolleri de sağlayarak Aksaray’da en büyük işi yaptıklarını gösterme gereğinde bulundular.

Ekonomik krizin tavan yaptığı, insanların işyeri ve ev kiralarını bile ödemekte zorlandığı ve çok kişinin ek mesailer veya başka işlerde çalışarak hayatlarını idame ettirmeye çalıştığı böyle bir dönemde Hafta sonunu tatil olarak geçirmek isteyenlerin çalışmak isteyenlerin de kendilerine zorla uydurulmaları için aldırdıkları bu karar gerçekten bencillik kelimesinin karşılığı gibi durmadı mı?

Bu güne kadar bırakın hafta sonunu hafta içi bile dükkân açmak istemeyen esnaflara bir kuruş ceza yazıldı mı?

“Ya da açmak zorundasınız arkadaş” diyerek o dükkânlar zorla açtırıldı mı?

Bu güne kadar isteyen istediği saatte dükkânını açtı, istediği saatte kapattı.

Kimsenin kimseye karışmadığı bu düzende çalışmak isteyerek müşterilerinin işlerini yetiştirmek isteyenlerin dükkânlarının kapatılmaya zorlanması ve açanların cezalandırılacak olması yönündeki bir kararın anlaşılır yanı yoktur.

Her bir esnaf o sanayi de istediği saatte dükkânını açıp, istediği saatte kapatıyorsa Cumartesi günü dükkân açmak isteyenlere izin şartı veya cezai işlemler haksızlık değil mi?

Bu kararı alanların sanayi dışında OSB, il merkezindeki zincir marketler, mağazalar, AVM’ler, ilde yayın yapan tüm basın yayın organları, kara yollarındaki yolcu ve yük taşıyan araçlar için de almalarını bir birey olarak bende talep ediyorum.

İnsanların izin hakları ve aileleri ile geçirecekleri bu günler sadece sanayi esnafının değil, bu ilde hayatlarını idame ettirmek zorunda kalan tüm insanların hakları.

İşte bu yüzden Aksaray’ın bütün işletmelerinin, AVM’lerinin ve Pazar yerlerinin de hafta sonu itibari ile kapalı kalması için sanayideki hassasiyetin gösterilmesi gerekmiyor mu?

Dünkü yaşanan olaylarda sanayi esnaflarının bir bölümü mutlu diğer bölümü de tepkiliydi.

Mutlu olanlar “Biz tatil yaparken müşteriler de başkalarına gitmeyecek, mecburen hafta içi gelecekler” düşüncesindeyken,

Mutsuz olanlar ise dükkan kiralarını, yetiştirmek zorunda oldukları dükkanlarındaki işlerini ve bölgenin en iyi oto sanayinin bu kararla il dışında gelecek müşterilerinin büyük bölümünü kaybedeceklerinin bilincinde olduklarından mutsuzlar.

Araçlarındaki veya evlerindeki sorunlar için hafta sonu sanayiye giden vatandaşlar da “Kapalı” sürprizi ile evlerine dönerken artık hafta sonu yapmaları gereken işler için başka illerde veya şehrin başka yerlerinde kaldırım altı denilen kayıt dışı yerler arayacaklar ve temin edecekler.

Bu gün bu kararı aldırdıkları için mutlu olanlar yarın onların engellenmesi için yeniden ayrıcalıklar beklerken kendi elleriyle kendi sonlarını getirdiklerini anlayacaklar.

İşte isteyenin çalışmasında, isteyenin de tatil yapmasında hiç ama hiçbir engel bulunmayan bir yerde alınan “Yasak” kararı ileride bu türden sonuçlara gebe bırakırken bu haftadan sonra başka meslek örgütleri de mutlaka “Biz tatil yapmak istiyoruz ama meslektaşlarımız da çalışmak istiyor. Onlara da o dükkanları kapatın” diyerek kapılarınızı çalıp sanayi kararını masanızın ucuna koyacaklar.

Bu kadar bencillik onlara da hak olmayacak mı?

Sanayide hafta sonundan başka iş yaptırma şansı olmayan sevgili hemşerilerim sizlerde işlerinizin ağırlık durumuna göre Nevşehir, Kırşehir, Niğde veya Konya sanayi sitelerinde ilerinizi yapar en azından hafta sonu ailenizle de il dışına bir dizi ziyaret gerçekleştirip sanayideki esnaflarımız gibi sosyalleşirsiniz…

Her gün oluşturulan yapay gündemler içerisinde sanki her gün dejavu yaşıyoruz.

Bugün tartışılmasını istediğimiz ülke gündemi yarın değişse de elde malzeme kalmayınca çok kısa bir sürede yeniden gündemimize getiriliyor.

İşte bu yapılan işin adı kimilerine göre iletişim başarısı, kimilerine göre de algı çalışması.

Bu algı oluşturulup, tartıştırılırken insanlar bir anda çektikleri tüm sıkıntıları unutarak kimi haberlerde hakim, kimilerinde savcı oluyor. Kimi haberlerde doktor olanlar kimilerinde hasta rolünü seçiyor.

İşte bu yüzden olsa gerek bu ülke gündeminin son bir yılını özetle deseler, bu ülkede hiç ama hiç kimse bizim tartışmamız istendiği konu başlığı dışında bir gündem oluşturamaz.

O, taraf olduğumuz ve cami önlerinde, parklarda veya daha değişik yerlerde oturup birbirimize savunduğumuz, taraf oldukları kesin olan haber kanalları gündemimizi belirleyip en azından yaşadıklarımızı unutturup hepimizi de tırlattırmadan ömürlerimizin dolmasını sağlıyorlar.

Ne diyelim en azından bu da bir başarı değil mi?

Son aylarda ülkemizde gündem yine çabuk şekilde değiştirilirken artık gündemler bir anda ortadan kalkmıyor.

“Arkası yarın” kuşağı gibi günlerce, hatta aylarca sürecek radyo programları gibi erteleniyor.

Artırılan trafik cezaları içerisinde en çok tepki gören APP plaka ile ses ve görüntüleme sistemleri konusunda yazılan cezalar gündemi günlerce meşgul ederken yine bu cezaların yazılmasını sağlayanlar, süreci erteleyip cezaları da iptal edince halkın kahramanı oldular ve gündem yaratmak için çaba sarf edenlerin daha az yorulmasını sağladılar.

Şimdi artık verilen süre de sona ererken, ülkemizin gündemi yine APP plaka olmaya başladı.

İşte bunun adı tam anlamıyla iletişim ve algı başarısı değil mi?

Sokaklarda değiştirilmiş plakalar ile gezenlerin yaşayacakları, hepimizin evinin içerisindeki camlarda tartışılması ve gündem yapılması bu dönemin iletişimcilerinin işlerinin hakkını verdiğini ortaya çıkartıyor.

Halbuki; Bu APP plaka bugün mü yoksa dün mü yasaklandı?

Elbette hayır.

Bu plakalar her zaman yasaktı ve cezası da vardı.

Ancak bugüne kadar görmezden gelen ve ülke genelinde serbestmiş gibi milyonlarca araca takılan bu plakaların yasak olduğu denetim mekanizmasının şimdi aklına geldi.

Denetleyerek, ceza yazarak gündemi meşgul edenler, erteleme ve yazılan cezaların iptal edildiğinin açıklamasıyla yeniden gündem oldular ve bir anda aklınıza gelecek tüm hayır dualarını aldılar.

Bu duaları sadece ceza yazdıklarından değil, araçları olmayanlardan bile alanların tanıdıkları süre dolarken halen yurt genelinde on binlerce aracın plakası değiştirilemedi.

Neden mi? Elbette verilen her ek süreyi sonuna kadar kullanmak isteyen sahte plakalı araçlarla gezen güzel ülkemin güzel insanları son haftayı bekleyince ana haber kanallarına bir haftalık daha gündem çıktı.

Ne diyelim orijinal plakalarından haberleri bile olmayan sürücülerimizin dertleri hiçbir dert ve sıkıntı yaşamayan güzel ülkemin güzel insanlarının da ana gündem malzemesi olması gerekiyor.

Bu iletişim başarısı da ülke medyasına yön verenlerin iletişim başarısından başka bir şey değil.

Bir APP plaka bile günlerdir her birimizin sorunları ve sıkıntılarının önüne geçmedi mi? Hepimiz yasak olmasına rağmen araçlarına gerçek olmayan plakları takarak trafiğe çıkan insanların sıkıntılarını günlerdir TV ekranlarında can kulağıyla dinleyip, ülkenin ana gündeminin, yakın zamana kadar gizliden değil, açıktan satılan sahte plakalar olduğuna ikna olmuyor muyuz?

Geçen sene Aksaray’ın 20 senesini heba eden termal otelin yapılmayacağını bile bile aynı firmanın türevine tekrar verenlerce tadilat için kime ve ne şartlarla verildiği belirsizliğini koruyan Aksaray’ın tek kültür merkezi bir senelik zaman diliminde halen tadil ediliyor.

Hiç kimsenin merak etmediği kültür merkezinin boşluğu ise ATSO başta olmak üzere değişik salonlarda giderilmeye çalışırken çalışmaların sürdüğü tahmini yaptığımız yapılışı da aynı tadil süreci gibi seneler süren bu merkezde yaşanan süreç konusunda bu güne kadar hiçbir açıklama yapılmamış olması da Aksaray için normal bir süreç olarak değerlendiriliyor.

Kim tarafından ne kadar süreliğine ve ne kadar ücret karşılığında tadilatının yapılacağı kamuoyu tarafından bilinmeyen merkezimizin tadili yerine yıkılması daha mı kolay olurdu diye düşünmeye başlayan bir Aksaraylı olarak bu işin verilmesinde sorumluluğu olmayan yeni Valimiz Murat Duru ile il özel idaremizin çalışkan genel sekreteri Vali yardımcımız Samet Öztürk’ün bir sene süren tadil sürecini yerinde incelemelerini ve süreçle ilgili bir açıklama yapmalarını beklemekten başka çaremiz kalmasa da memleketini seven bir Aksaraylı olarak otel inşaatında olduğu gibi çalışmalar başlamadıysa o merkezin yıkılıp yeniden yapılması yolunun seçilmesi daha doğru olacaktır.

Şehir olarak her ne kadar bu süreci ve şartları belli olmayan çalışmalara alışık olsak ta artık bir tadilat sürecini bile 1 senede yapamayan firmanın önündeki engellerin de neler olduğunu merak etmek hakkımız değil mi?

Yapımı yılan hikayesine dönen ve yıllarca inşaatı süren bu merkezin tadilat sürecinin de 2026 yılına yetişip yetişmeyeceği konusunda endişeleri olan bir Aksaraylı olarak yetki sahibi kurumların kendilerinden önce verilen otel inşaatı ile kültür merkezinin akıbetleri konusunda açıklama yapmalarını beklemek hakkımız değil mi?

Ne diyelim Aksaray’ın orta halli bir müteahhidinin bile yıksa şimdiye tamam edeceği bir binanın tadilatının bir yılı aşmasının nedeni ne olabilir ki?

Yazını başında da dediğim gibi bu yapı yıkılsa şimdiye kadar çoktan yapılıp hizmete girmez miydi?

Bu karar hafta sonu izinli olan ve kişisel bakımlarını hafta sonu yapmak zorunda kalan insanlar tarafından halen tepki ile karşılanırken haftalık izinlerin bayan kuaförleri gibi hafta içine alınması gerektiği talepler sürerken küçük sanayi sitesindeki esnaflarımızın talepleri ile Aksaray Valiliği tarafından alınan karar yine tepkilere neden oldu.

Pazar günleri kapalı olan küçük sanayi sitesinin Cumartesi günü öğleden sonra kapatılması kararı bazı kesimler tarafından olumlu şekilde değerlendirilirken izinleri hafta sonu olan ve işlerini hafta sonu yapmak zorunda kalan vatandaşların da tepkilerine neden oldu.

Ne diyelim bizim kimseyi yargılamak gibi bir derdimiz olmadığı için sanayi esnaflarının talepleri yönünde alınan karar tüm esnaflarımıza hayırlı olsun demekten başka da bir şey gelmez elimizden.

Şimdi haklı olarak diğer iş kollarında gece gündüz çalışan emekçiler de artık sıranın bu saatten sonra kendilerine geldiğini belirterek etki ve yetki sahibi kişilere seslenmekte haklılar.

Hafta sonu haricinde araç bakımı veya tamiri yaptırma şansı olmayanlar, diğer sanayideki işletmelerde işlerini yapma şansını sadece hafta sonu izinlerinde yapmaya çalışanlar kamu personeli olsalar da artık “Araçlarındaki arızalar nedeniyle hafta içi kurumlarından izin alacaklar ve bu sanayide işlerini hafta içi yapacaklar.

Elbette Aksaray Valiliği tarafından alınan bu kararın sonucunda ildeki tüm kamu kurum ve kuruluşu personellerinin sadece hafta sonu izinli oldukları ve hafta içi mesaisi nedeniyle izinsiz bu işleri yaptıramayacakları da değerlendirilmiş ve bu karara imza atanlar bu izinler konusunda da kolaylık yapılması gerektiğini ilgili kurumlara da iletmişlerdir.

Bundan sonraki süreçte artık gözler ildeki tüm market, kasap, tuhafiye, manifatura, şehirdeki AVM’ler ile serbest meslek kuruluşlarına çevrildi.

Elbette onların da sanayideki tatil talebinde bulunan çok kıymetli esnaflarımız gibi Cumartesi ve Pazar günleri çalışmama talepleri var.

Bu nedenle bu karara imza atanlar diğer işletmelerde çalışanlar için de benzeri kararlar almalı ve bu yerlerin de hafta sonu kapatılması kararı almalı.

Aksaray Türkiye’ye örnek bir şehir olmalı ve Cumartesi ile Pazar günleri herkes dilediğince tatilini yaparken her yer kapalı olacağından kişisel bakımlarından alış verişlerine kadar tüm ihtiyaçlarını da yine alacakları izinler ile hafta içi yapmalılar.

Alınan kararı desteklediğimi belirtirken diğer işletmeler için de benzeri kararların Aksaray Valiliğinin ilgili kurumları tarafından acilen alınmasını istiyorum. 

Sanayi dışındaki insanların da sanayideki esnaflarla aynı paralelde talep ve ihtiyaçlarının olduğunu düşünen bir vatandaş olarak artık araç tamiri veya bakımı için hafta içi kurumlarından izin alamayanların da araç bakım ve onarımları için çevre illerdeki sanayi esnaflarına yönelmekten başka bir çarelerinin kalmadığının da bilinmesi gerektiğini hatırlatırım.

Pazar günleri kapalı olan küçük sanayinin Cumartesi günü öğleden sonrada kapatılma kararı ve bu karara uymayan esnaflara verilecek cezaların alınmasındaki mantık nedir bilinmez ama sanayi esnaflarından Cumartesi günleri çalışmak istemeyenler zaten dükkanlarını açmamakta özgür değiller miydi?

Özetle artık Aksaray’daki binlerce kamuda çalışan memur ve işçi başta olmak üzere özel sektörde çalışanların da hafta için izin almak ve işe gütmemek gibi çok haklı bir sebepleri oldu en azından…

1990’da Irak’ta olduğu gibi kitle imha silahı bahanesi ile İran’a başlatılan saldırılar Ortadoğu’nun istikrarsızlığının devamını sağlarken bu istikrar sorununun faturasını bu defa dev Çin ve AB ülkeleri de ödemeye başladıkları için İslam coğrafyasının aksine terör devletlerine “Dur” diyebilme cesaretini gösterdiler.

Yaşanan süreç petrol fiyatlarının yükselmesine neden olurken fiyatlar dışında tedarik zincirinin kırılması nedeniyle pek çok ülkeyi çok daha sıkıntılı günlerin beklediğini TV ekranlarındaki bilirkişilerimizden dinliyoruz.

Pek çok ülkede akaryakıt fiyatları artmasına rağmen tahmin edileceği gibi artış rekoru yine bizim ülkemizde oldu. Özellikle motorin fiyatlarına son 3 gün içerisinde gelen zam kontak kapattıracak boyuta ulaştırırken araçları olmadığı için bu zamdan etkilenmediklerini düşünen saygıdeğer hemşerilerimiz ise Pazar yerlerinde veya diğer alışveriş yaptıkları reyonlarda petrol artışlarının etiketleri etkilemediğini düşünerek kavgalarını sürdürseler de onlar da araçları olanlar kadar etkilenmeye devam ediyor.

Ancak burada asıl sorun yapılan zamlardaki matematik hesabı değil mi?

Gerçekten ben bu petrol hesaplamaları konusunda ince hesap yapan görevlilerin zam ayarı ile indirim ayarlarında farklı terazi işlettiklerini düşünmeye başladım.

Şöyle ki;

Savaşın başladığı Şubat ayı sonunda petrolün varil fiyatı 65-70 Dolar aralığında dolaşırken artan fiyatlar konusunda vatandaşların etkilenmemesi için ÖTV indirimi yoluna gidildi.

Çok kısa sürede “ÖTV tükendi” denilerek gelen artışların tamamı pompaya yansımaya başladı.

Özellikle son haftalarda yaşanan dalgalanma nedeniyle ülkemizde motorin fiyatı 80 lira seviyesine ulaşırken petrol fiyatındaki yaklaşık yüzde 20’lik düşüş ise pompaya ne zaman ve ne kadar yansıyacak bunu tahmin edebilen bir kişi yok.

Petrol varil fiyatlarının 95 ile 100 Dolar aralığında dolaştığı 12 Mart tarihinde ülkemizde bir litre motorinin litre fiyatı ortalama 64 TL’den satılırken bu gün aynı fiyata gerileyen petrol fiyatlarına rağmen düşüş sinyali verilmezken sadece bir yerde tahmini olarak 1 lira civarında bir indirim sözü edildi.

Gerçekten bu oran ve orantı konusunda sorun, yıllar öncesinde bizlere matematik öğreten öğretmenlerimizde mi, bizde mi yoksa bu hesabı “2 ile 2’nin toplamı kaçtır? sorusuna, alırken mi?, satarken mi?” felsefesi ile yetiştirildiğini düşündüğüm hesap uzmanların da mı?

Şu anda artık düşen orana göre petrolün varil fiyatı 12 Mart tarihine döndüğüne göre ülkemizde de akaryakıt fiyatlarının 12 Mart tarihindeki fiyatlara dönmesi gerekmiyor mu?

Bu denge sağlanamadığı takdirde yeni dönemde istenilen enflasyon oranlarının açıklanmasında artık TÜİK’in bile vicdanı elvermez.

Başlayan savaş bahanesi de bu defa bu süreci yaşamak zorunda bırakılan bu halkı ikna etmez.

Özellikle motorinin ana gider kalemi olduğu nakliye ve tarımın etkileyeceği fiyatlar TIR’ları yoldan çekerken o traktörleri de tarlalardan çekerse hep eleştirilen yağ, peynir, un, çay ve şeker kuyruklarını da hep birlikte yaşamış oluruz.

Yani matematikte hesaplar kötü örnekte olduğu gibi, size göre, bize göre değil tek sonuçlu yapılmak zorunda. Brend petrolün varil fiyatının 98 Dolar olduğu ve motorinin 64 liradan satıldığı 24 Martta Brend petrolün fiyatı 98 Dolar olmasına karşılık motorin fiyatı 80 lira sınırında.

Bu oran ve orantı konusunda sonuç verebilecek işlemi yapabilecek bir tane matematikçi var mı?

Özellikle yaya geçiş önceliğini yanlış anlayan bazı yayaların yarattıkları trafik sıkıntılarının yanında yıllar önce planlanmadan yapılan şehir merkezindeki en kalabalık kavşak olan Efor kavşağında artık trafik tüm sürücüler için eziyete dönerken tüm yönlerden gelen trafikte çok ciddi aksaklıklar yaşanıyor.

Gün içerisinde binlerce insanın hareket halinde olduğu bu kavşağın kontrolsüz yaya geçidi olarak bırakılması ve geçiş noktalarına yaya üst geçidi yapılma imkânının olmamasından dolayı artık yollar tamamen yayalarımızın insafına terk edilmiş durumda.

Gün içerisinde yaya geçitleri üzerinde neredeyse hiç eksik olmayan yayalar nedeniyle Eski Sanayi Caddesinde, Atatürk Bulvarının her iki yönünde ve Dağılgan istikametinden gelen yolda yoğun günlerde trafik tamamen dururken alınamayan tedbirler şehir trafiğini tam anlamıyla felç ediyor.

Bu noktalarda tıkanan trafik çarşı merkezi ve diğer yollarda da çok ciddi trafik sorunu yaşanmasına neden olurken ne yazık ki bizi sadece idare edenler bu sorunu görmemekteki ısrarlarını sürdürüyorlar.

Bu nokta konusunda il trafik komisyonunun acil çözüm bulmaları gerektiği konusunu kulak ardı edenler bu ildeki trafik sorunun asıl mimarı konumunda makamlarını korurken çile yine o bölgedeki yolları kullanmak zorunda olan araç sürücülerine oluyor.

Bununla beraber “Yaya geçiş önceliğini” yanlış anlayan veya anlamamakta ısrar eden bazı yayaların kontrollü yaya geçitlerinde bile yaya geçitlerini göstererek önceliğin kendilerinde olduğunu iddia etmeleri ve sürekli olarak şehrin tüm noktalarındaki yaya geçitlerinde araçlardan sürekli yol istemeleri şehirdeki bazı yerlerde de trafik sorunlarının artmasına neden olamaya başladı.

Özellikle bu geçişler noktasında denetimlerin sadece motorlu araçlar üzerinde yapılıyor olması ve yaya kontrolü yani trafik ışıkları ile yaya ve araçların geçişlerinin kontrol edildiği yerlerde bile kırmızı ışığı beklemeyen yayaların denetlenmiyor olmaları ile şehir genelinde yaya geçitleri ile birlikte şehrin tüm yollarını yaya geçidi gibi kullanma ısrarlarından vazgeçmeyen yayalar üzerinde, Aksaray’da hiçbir denetim yapılıyor olmaması ve her fırsatta sadece araçların cezalandırılması artık Aksaray trafiğini keşmekeşe sürüklemiş durumda.

İlde binlerce insanın geçiş noktası olan yaya geçitlerindeki serbest uygulama, uzun araç kuyruklarının oluşmasına ve şehirdeki birçok noktada trafiği kilitlemesine rağmen alınamayan veya alınmayan tedbirler Aksaray’ın geleceği için çok ciddi tehdit oluşturmaya başladı.

İldeki sorunu artan araç sayısına bağlayıp kolaya kaçacak olanlar Ramazan Bayramı arifesinde Efor kavşağında görev alan polislerin sadece yayaları kontrol ederek geçişleri sağlamasıyla şehrin en sıkıntılı noktasında trafik sorununu aşmasını görmezden gelseler de Aksaray’da trafik sorununun nedeninin artan araç sayısından ziyade, kurallardan bihaber sürücüler ile yayaların olduğunu görme zahmetinde bulunurlar mı?

Birilerinin artık şapkalarını önlerine koyup biraz olsun oturdukları koltukların hatırına düşünmeleri gerekiyor. Market kapılarına bile yapılmaya başlanılan hız tümsekleri, hiçbir hesap yapılmadan çizilen yaya geçitleri, tüm yolları yaya geçidi sanan yayalar ile Ebulfez Elçibey Caddesindeki trafik sorunun mimarları konusunda bir şeyler yapmalarının zamanı daha gelmedi mi?

Öncelikle Türkiye’nin alışık olduğu darbe veya post modern darbe denilen sürecin ardından devlet içerisine sızmış olan hainler tarafından gerçekleştirilmeye çalışılan darbe süreci ve sonrasında başlayan süreç ile yaklaşık 2-3 yıl geçen zamanın ardından Dünya’da eşi benzeri görülmemiş bir Pandemi sürecini yaşadık. Bu sürecin ardından tam “Şükür” diyecekken yine Dünya ülkelerinde bu güne kadar yaşanmamış ana depremin ardından ikinci ana deprem ile “Asrın felaketi” denilen yıkımı yaşadık ve aradan geçen 3 seneye rağmen bölgede halen acı ve gözyaşı devam ederken o yaraların sarılması için de her türlü gayreti göstermeye devam ediyoruz.

Bu süreçlerin geride bırakılması ile elbette rahata ermemiz mümkün olmadığı için kırılgan olduğunu kimselerin kabullenmek istemediği ekonomimiz ile baş başa kalırken özellikle ülke olarak yine çok büyük bir ekonomik sınavın içerisinde mücadelemize devam ediyoruz.

Bu süreçlerin ne zaman biteceğini bilmesek de ne yazık ki hiç ama hiç birimiz ekonomik olarak zorda olduğumuzu kabullenmek istemiyor.

Bunun için çocukluğumuzdan alıştığımız “Bahaneler” dönemi ile yaşadıklarımızı inkâr boyutunu tercih ediyoruz.

Hani çocukken okullarımızda verilen ev ödevlerini yapmayarak “Elektrikler kesildi” yalanı ile sadece değişik bahaneler ile hocalarımızı kandırdığımızı düşündüğümüz o süreç var ya, işte tam olarak sanki o günleri yaşamıyor muyuz?

O günlerde elektrikler kesildi yalanı ile hocalarımızı kandırdığımızı düşünürken aslında kendimizi kandırdığımızı çok sonra anladığımız gibi bu günde ekonomi konusunda üretilen veya kendi ürettiğimiz bahaneler ile kendimizi kandırdığımızı çok sonra anlayacağız.

Evine alacağı mutfak malzemelerinde gram hesabı yaparken, alınan maaşları ihtiyaç sıralarına göre dağıtıp ay sonunu getirmenin hesabını yaparken Ukrayna savaşını, İran savaşını, kuraklığı, depremi 6 sene önceki pandemiyi ve daha pek çok kriz ve felaketi bahane etme çabamızı gördüğümde yıllar önceki okul sıralarındaki “Elektrikler kesildi, ders yapamadık” bahanemiz ile kendimizi nasıl kandırıp başarılı bir öğrenci olamadığımız aklıma geliyor.

İşte yaşadığımız günler bire bir o günlerdeki mantığın aynısı olmasa da aslında o günlerde ekilmiş bahane tohumunun yetiştirdiği ürünler gidi görünüyor.

Sınırlarımızın yanında devam eden savaşlar elbette dünya ekonomisini etkilediği gibi bizlerin de ekonomisini olumsuz etkileyecek ve fiyat artışları yaşanacaktır.

Ama ne yazık ki bu artışların bu miktarlara ulaşması ekonomimizin kırılganlığının bir nedeni değil mi?

Alınan maaşlar ile yaşanan hayatların birbirine uyuşmaması ve yaşanılan tüm sıkıntılara rağmen halkımızın devlet yetkililerinden açıklama beklemeden birbirlerine “Savaş var, dünya ne halde” diyerek bahaneler üretmesi tamda çocukluğumuzdaki bahaneler kültürünün bir karşılığı değil mi?

Ne diyelim keşke bu savaşlar, pandemiler, depremler, kuraklıklar ve daha pek çok felaket yaşanmasaydı da meydanda oturan ahalimiz bu kadar çok bahane üreterek yaşadıkları ekonomik felaketlere bahane üretmek için bu kadar çok nefes harcamasalardı.

Dedim ya bizler ulus olarak dünyadaki tüm ülkelerden farklı olan bir milletiz.

Savaşın yaşandığı ülkelerdeki enflasyonun üzerindeki bir enflasyon konusunda bile yetkililerden açıklama beklemek yerine onların üretecekleri bahaneleri toplum olarak bizler üretir ve kendi yaşadığımız hayatları ve gerçekleri inkâr edecek kadar geçmişimizde bahane üretmeye ve dinlemeye alıştırılmış bir ulus değil miyiz?

Ancak bahanelerin insanları başarıya ulaştıramadığını görmek için geçmişine dönüp bakmayı, o günlerde bahane üretmeyenlerin çalışıp iyi yerlere geldiklerini ve bahane üretenlerin pazar yerlerinde bir kilo domatesin en ucuzunu almak için saatlerce pazar tezgâhları arasında dönüp durduğunu görmeyecek kadar da kör değil miyiz?

Yukarıda da dediğim gibi bahanelerin sadece görevlerini yerine getirmeyen, başarısızlıklarını bir süreliğine gizlemeye çalışan insanların bir enstrümanı olduğunu anlamadığımız sürece ulus olarak daha çok bahane anlatıldığı dost sohbetlerine denk geliriz.

Zaten bende dahil her birimizin başarısızlığımızın üzerini örtmeye çalıştığı bir bahanesi yok mu? 

Hani eskiler hep konuşur ya;

Nerede o eski Ramazan'lar?

Nerede o Eski bayramlar?

İşte o soruyu bende tam da bu soruları soran büyüklerimize soruyorum.

Nerede o eski değerlerimiz?

Bu değerlerimize ne yaptınız da en mübarek ayımız da, Dini bayramımız da bu kadar tatsız ve heyecansız geçiyor?

Nasıl oluyor da geçmişte heyecandan sabahlara kadar uyuyamayan çocukların yerini bayramda bile yataklarından kaldıramadığımız çocuklar aldı.

Nasıl oldu da evine gelecek torununa harçlık veremeyecek duruma gelen aile büyükleri boyunlarını büker oldu?

Nasıl oldu da evlerin beti, bereketi olarak gösterilen misafirler ev sahiplerinin üzerine yük olur hale geldi?

Gerçekten nereye gitti geçmişteki samimiyet, doğruluk, dürüstlük, utanma duygusu, mahcubiyet, sevgi ve saygı?

Nasıl oldu da çok değil 20-30 sene içerisinde bunların hepsi tükendi.

Nereye gitti geçmişteki samimi mahalleler, komşuluklar, vatan sevdası ve dini değerler?

İşte tamda bu nedenle “Nerede o eski bayramlar?” sorusunu sormak yerine “Biz ne yaptık ta tüm değerlerimizin içerisini bu kadar kısa sürede tüketip bu günlere gedik? Sorusu çok daha doğru bir soru olmaz mı?

Şimdi gelelim o eski bayramlara; Evet o eski bayramlar bundan seneler öncesinde kaldı ve 40'lı yaşların üzerindeki her bir bireyin çocukluğunda tatlı bir anı olarak yaşıyor.

Bayram namazlarında çocukları ve yetimleri sevindirmenin güzelliği ve değerlerinin anlatıldığı noktadan siyasi ve ticari çıkarların koktuğu vaazların verilmesiyle başlayan gelenek suikastı sonuç olarak başarıya ulaştı.

Oturduğumuz yerden bir şeyleri düzeltip geleneklerimizi yeniden hayata geçirmek yerine “Nerede o eski bayramlar” ağıtı ile günleri geçirerek bir dahaki nesle eski bayramlardan bir tatlı anı bile bırakamayacak olmak geleneklerimize sahip çıkmayan hepimizin en büyük ayıbı olacaktır.

O eski bayramlar yerlerinde duruyor da, o eski adamlar kalmadığından bu günleri yaşadığımızı inkâr edenler suçu yine kolaycı olarak bu günün çocuklarına atmaktan da geri durmasalar da ben Müslüman bir Türk olarak ülkemdeki tüm hemşerilerimizin Ramazan aylarında tuttukları oruçların kabul edilmesini ve hayırlarının kabul edilmesini dilerken hepinizin Bayramını tebrik ediyorum.

Son cümle olarak da yakın zamanda okuduğum bir dörtlüğü buraya bırakmak isterim;

Çocukluğum muydu bayramları güzelleştiren?

Yoksa bayramlar mıydı çocukluğumu güzelleştiren?

Yeni bir şeyler almak mıydı bizleri mutlu eden?

Yoksa yeninin kıymetini bilmek miydi bizi biz yapan?

Yüreğimiz buruk, bir yanımız eksik!

Adı var, tadı yok şimdi bu bayramların…

Bu noktaya nasıl geldik bilmem ama ilde muayene olmak için randevu alma başarısını gösterenler pek çok poliklinikte muayene olmaya çalışsalar da tahlil sonrası yapılması gereken tedavi süreciyle ilgili ya doktoru tekrar ele geçiremiyor, ya da tekrar randevu alıp muayene sürecini tamamlayamadığı için tedavilerini ayakta eski usuller ile tamamlıyorlar.

Çok değil, daha 8-10 sene öncesinde Orta Anadolu’nun en kapsamlı hastanelerinden birisi olmaya aday olan, Nevşehir’den, Niğde’den, Ereğli’den ve daha değişik bölgelerdeki illerden doktorları için sevk alan bir hastanemiz yeni yeriyle berber yeni bir sürecin de içerisine girdi.

Hizmet kalitesinin daha da artacağını ve Konya ile Ankara’ya bile rakip bir hastane olacağını düşündüğümüz hastanemiz geldiğimiz süreçte artık Ortaköy, Gülağaç, Güzelyurt, Ağaçören, Sarıyahşi veya Sultanhanı ilçe devlet hastaneleri ile rekabet eder duruma geldi.

Emeği geçen herkesten Allah bin kere razı olsun.

Bu sorunları her fırsatta, sosyal medyalarında, basında, siyasileri gördüklerinde dile getirmeye çalışsalar da artık ümitlerini kestikleri için şikayetçi olarak nefeslerini boşa harcamayıp Aksaray’ın Eğitim ve Araştırma Hastanesi dışındaki tüm sağlık birimlerinde dertlerine derman arıyorlar.

Bir sağlık merkezi nasıl olurda, artan doktor sayısına,

Yapılan tıbbi cihaz yatırımlarına,

Sürekli olarak uyarılmasına rağmen nasıl olur da bu duruma sokulur bunun cevabını aramaları gerekenler elbette bu ilde etkisi ile yetkisi olanlardır.

İşte bu nedenler ile Aksaray Eğitim ve Araştırma Hastanemiz Türkiye’de hatta Dünya’da eşi benzeri olmayan bir başarıya da imza atarak aslında Dünya sağlık sektöründe tekrarlanması imkansız bir süreci Aksaray halkına yaşattı.

Nedir bu süreç? Derseniz?

Aksaray’ımızın birinci derece sağlık kuruluşu olan ve her fırsatta göğüsler şişirilerek yani övünülerek “Günlük 10 bin hastaya bakıldı” denilerek övünülen bu hastanemiz merkezden ilçe devlet hastanelerine sevk vermese de hasta kaçıran bir süreci de başlattı.

Elbette hastanemiz her fırsatta günlük 10 bin hastaya bakıldığını dile getirse de bunların kaçının tedavi edilebildiğini veya tedavi sürecini tamamlayabildiği ise belirsizliğini koruyor.

Dünya’da yapılan bunca yatırım ve binlerce personele rağmen sınırlı şekilde personeli bulunan ve teknik cihazları da eksik olan ilçe devlet hastanelerine hastalarını yönlendirme başarısı göstermiş bir tane bile hastanenin olduğunu bu güne kadar duymadım.

Bu başarı elbette sadece bu hastanede görev yapan çok kıymetli personelin değil, ilimizin sevgili sağlık yönetiminindir.

Sahada bir gazeteci olarak gördüğüm şu;

İnsanlar artık hastaneyi ve hastanede çalışanları şikayet etmeye değecek kadar bile kıymetli bulmuyorlar.

Her fırsatta yazılan her olumsuz haber ve yoruma saldıran hastane trolleri diyor ki; “Aksaray halkının neden memnun olup olmadığı bizi ilgilendirmiyor.

Bizler halimizden de süreçten de çok memnunuz.

Bize sorulduğunda hastaneye 10 bin kişi kayıt yaptırdı dediğimiz zaman kimse bunlardan kaçı tedavilerini oldu? Diye soru sormadıkları için asıl bizlerin bu hastaneden ne kadar memnun olduğumuz önemli.

Daha fazla maaş, daha az çalışma saati ve birçok ayrıcalık verilirken bizlere “öf” diyenler bile cezalandırılmalı” taleplerini yineliyorlar.

İşte böyle sevgili Aksaraylılar, Aksaray’ımızın medar-ı iftiharı Eğitim ve Araştırma Hastanesi 300 bine yakın insanın yaşadığı Aksaray merkezinde ilçelere tedavi olmak için yollara düşen bir sürecin başlamasına öncülük ederek TIP alanında Dünya’da başka hiçbir hastanenin yakalayamayacağı büyük bir başarıya imza attı.

Bu başarıda emeği olan herkese bir Aksaraylı olarak gerçekten minnettarım ve hepsine teşekkür ediyorum.

Başta şehri yönetenler olmak üzere hepimizi de gururlandırdınız…

Şehrin gelişen sanayisinden, artan nüfusundan, tarımından ve hayvancılığından bahseden bu idareciler bu sektörlerinin sorunlarını sıralarken çözüm için hiçbir şey yapamasalar da en azından bu sorunu bildiklerini muhataplarına gösterirler.

Ancak şehrin en önemli sorunları arasında yer alan ulaşım sorunları konusunda yaşanan sessizlik ve sorunlardan bihaber olunması aslında bu ilden sorumlu olanların bu şehirde yaşanan sıkıntılarla ilgili bilgiye sahip olmadıklarını ortaya koyuyor.

Şöyle ki; Elbette bu şehrin yukarıdaki saydığımız sektörlerde büyük sorun ve sıkıntıları var ve bu sorunlar her sene konuşulmaktan öteye götürülemiyor.

“Bunun için neler yapılıyor?” Derseniz inanın bende çok net bilmiyorum.

Her basın toplantısında birbirinin kopyası olan açıklamaları dinliyor ve görevimiz gereği de kaleme alıyoruz.

***

Gelelim bu şehrin görünmesi ve çözülmesi şart olan sorunlarından bir tanesine daha.

Aksaray konumu gereği Doğu-Batı ve Kuzey-Güney makası görevi üstlendiğinden ilimiz sınırları içerisinden günde 10 binlerce araç geçiş yapıyor. Bu bayram dönemlerinden bu sayı 3-4’e katlanırken hayata geçirilen otoyol da trafikten sadece otobüs ve küçük araçları çektiğinden TIR ve kamyon yoğunluğu da sürekli artıyor.

Geçmişte Aksaray’ın dışında kalan bu yol artık şehri tam ortadan ikiye bölen bir sorun haline geldi.

Bu sorun gerek trafik akışının durması, gerekse şehir trafiğinde yaşattığı sıkıntılar nedeniyle her geçen yıl başka bir çile haline gelmesine rağmen ne yazık ki yıllar önce yapılması ve açık olması gerekmesine rağmen akıbeti bile sorulamayan çevre yolunun neden yaptırılamadığını ve bu yolun akıbetini sormaya 441 bin nüfuslu şehirde kimselerin sormaya gücü yetmiyor.

Aksaray belediyesi yaşanan sorunlar nedeniyle geçici bir bypass ile yaşanacak krizin önüne geçmeye çalışsa da karayollarının açması gereken ve şehrin dışında kalması gereken çevre yolu sorunu belirsizliğini koruyor.

Ortaköy, Kireçlik, Hasan Dağı ve daha pek çok yol yapılamasa da en azından sorulurken ve “İnşallah” cevabı alınırken şehrin kamburu olan bu çevre yolunun sorulamaması ve “İnşallah” bile denilerek ötelenememesi yalnızca bana mı tuhaf geliyor?

Bu ilde şehir dedikodusundan ileriye götürülemeyen çevre yolu konusunda elbette bir açıklama da, girişimde yapılamayacak ama bu yol artık bu şehrin en büyük sorunlarından birisi haline geldi.

Yaz döneminde en az 7 ışık beklemeden bir kavşaktan geçemeyen araçlar ilerleyen yıllarda 10 belki de 15 Işık bekleyecekler ama inanın bu çevre yolunun akıbeti konusu yıllarca da sorulamayacak bir konu olarak kalacak.

Birileri trafikten ve yaşadığı sorunlardan dolayı isyan noktasına gelse de, birileri de “Bize göre bir sorun yok” diyerek işlerinin tıkırında olduğunu belirterek bu şehre ettikleri ihanetin hesabını mahşerde vereceklerini düşünmeden süslü cümleler ile Aksaray halkının gönlüne girdiklerini düşünecekler.

Ne diyelim ben en azından cevap alamayacağımı da bilsem bu yolun akıbetini sorabiliyorum geriye kalan 441 bin Aksaraylının da bu soruyu sorup soramayacağını merak ediyorum.

Sizce; Bu kadar yoğun trafiğin bulunduğu bir şehirde çevre yolunun olmaması ve hiç gündeme getirilememesi normal mi?

İlde ne türden olumsuzluk, ne türden soru işaretleri gündeme getirilse Aksaray’a has bir özellik olan susarak geçiştirme modası başladı.

Çıkıp basında yer alan konular üzerine gerçekleri araştırıp, olayı yalanlamak, ya da soruşturma başlatmak gibi erdem gerektiren konular bile basını çöplük haline getiren ve bu şehri sadece idare ederek emeklilik hayalleri kurmaktan başka hiçbir iş yapmayanlar çocukluklarında bu “Söz gümüşse, sükût altındır” sözünü çok dinlemişler ama ne yazık ki sanki yanlış anlamışlar gibi.

Bu ilde bu güne kadar gündeme getirilen ve çoğu doğru olan haber ve basın açıklamaları konusunda sükûtu tercih eden bürokrat, siyasetçi veya devlet memurlarının sessizlikle her sorunu aştıklarını görmek onları haklı çıkartırken, olan yine Aksaray’a oluyor.

-Aylardır yapımı devam edilen, kime ve ne şartlarla ihale edildiği, ne zaman teslim edileceği ve ne kadara mal olacağı bilinemeyen kültür merkezinden haberdar olan bir tane iktidar veya muhalefet yetkilisi var mı?

-Termal otel denilerek Aksaray’ın 20 senesini çalan ve Aksaray İl Özel İdaresini senelerce mahkeme kapılarında süründürdükten sonra mahkeme kararı ile alınabilen otel inşaatının geçmişteki firmanın yavru firmasına verilmesi ve bu işin 2 senede yapılacağına kefil olan İl Özel İdaresi’ndeki cengâverler veya siyasilerimizden ses var mı?

-Bundan yaklaşık olarak 6 sene önce tarımsal sulama konusunda “Aksaray’ın kaybedecek 1 günü bile kalmadı” diyen Ziraat Odası başkanı ile Aksaray Ticaret Borsası başkanından başka tarımsal sulama konusunda seslenen var mı?

-Şehrin her yerinde araçların gitmesi gereken yolları tümseklerle sürücülere zehir eden ve artık bakkalların müşterileri için talep ettikleri tümseklere onay verenlerin durmadan “Konforlu ulaşım” söylemi dışında sürücülerin isyanlarına cevap verdiğine şahit olan var mı?

-Hastane konusunda yaşanan tüm olumsuzluk ve sorunlara rağmen bu ilde sağlık hizmetlerinin kalitesinin ne durumda olduğunu sorgulayabilen veya yaşanan sıkıntılara bir cevap verebilen var mı?

-“İnşallah Yapılacak” gibi söylemler dışında Kireçlik yolunun akıbetini sorabilen veya gelinen son durumu açıklayabilen bir kişi var mı?

-Aksaray’ın ortasından geçen ve birçok ilin bağlantı noktası olan E-90 karayolunun şehir merkezi dışına alınamamasını veya bu durumdan rahatsızlığını dile getirebilen bir tane siyasetçi, bürokrat, STK temsilcisi var mı?

-Turizm konusunda hep ertelenen yatırımlar ile atılmayan adımları bu şehirde bir tane bile soran Aksaraylı ile ona cevap verebilen bir tane yetkili var mı?

Kısa ve özetle değerli hemşerilerim bırakın bu yapılmayanları bu şehirde muhalefet görevi yapması gerekip de seçimler sonrasında şehirle ilgili bir konuya parmak basıp ses çıkartacak şu anda bir tane bile siyasetçi var mı?

Ben hepsine cevap vereyim.

Elbette YOK.

Eskilerin sık kullandığı Atasözümüzde olduğu gibi gerçekten Aksaray halkı için olmasa da Aksaray halkının dışında Aksaray halkının imkânları ile günlerini gün edenlerin hepsi için gerçekten Sükût altınmış.

Ne diyelim bizler çok fazla susmayı beceremediğimiz için altın günleri yaşamasak da, bu ilin sorun ve sıkıntılarına parmak basıp bir defa bile cevap alamasak da gücümüz oranında sesimizi çıkartmaya devam edeceğiz.

Şimdi tekrar sorayım şehrimizin çok ama çok kıymetli, etki ve yetki sahibi büyüklerine; Bu yukarıda sorduğum sorulara cevap verebilecek veya inkâr edebilecek bir tane yetki sahibi olmasa bile etki sahibi şahsiyet yok mu?

Ramazan ayının girmesi ile de yerel siyasette erken seçim sorularına cevap veremeyenler alışılmışın aksine kapı, kapı gezemeye devam ediyor.

Aksaray siyasetini takip edenler bilirler ki; Aksaray’da seçimlerle beraber Aksaray halkı ile siyasetçiler arasına köprüler kurulur ve sadece dönem, dönem belli başlı yerlerde çektirilen hatıra fotoğrafları ile “Bakın biz milletin gönlüne giriyoruz” mesajları verilirdi.

Son hafta ile yaşanan gelişmeler alışılmış siyaset geleneğimizin dışına çıktı.

MHP’de Milletvekili Kaşlı açıklanamayan nedenlerle partiden ihraç istemi ile disipline sevk edilirken Genel Merkezden gelen baskı ile istifa ettirildi.

Yine Ramazan ayını fırsat bilenler Aksaray sokaklarında esnaf ziyaretleri yaparken olabilecek bir ankette isimlerinin çıkması için güler yüzleri ile kapı, kapı gezemeye başladılar.

Yani Aksaray siyaseti son bir aydır geleneğinin dışına çıkmadı mı?

Bu durum devam ederken Ankara’dan Aksaray’a bayramlarda bile gelmeyenler de isimlerinin listelere eklenmesi için ilde gülücükler atmaya başladılar.

Yani Aksaray siyasetinin geleneğine baktığımda tam bir seçim rüzgârı estiğini görüyorum.

Eğer seçim yokta bu yapılanlar seçimsiz dönemde yapılıyorsa gerçekten Aksaray’daki siyasetçilerimize birileri bir şeyleri doğru şekilde anlatmış demektir.

Milletle hem hal olurken neler dinlediklerini, neler vaat ettiklerini elbette bilmiyoruz ama halinden memnun olmayan Aksaray halkının karşısında gördükleri siyasetçilere duygularını aktarma özürleri olduğunu bildiğim için hepsinin çok güzel ağırlandığından ve siyasetçilere duacı olduklarından da zerrece şüphem yok. 

Bu güne kadar sadece seçim zamanı gördüğümüz il ve ilçe başkanlarını sokaklarda halkın içerisinde Ramazan ayı için bile olsa görmek,

Ankara’daki Aksaray sevdalılarını bu ildeki her programda en ön saflarda görmek,

Esnaflara dert ve sıkıntı sormak, Aksaray’ın alıştığı fotoğraflar değil.

Biz Ramazan ayında daha önceden belirlenmiş birkaç evde verilecek iftar programı ile elde kameralar ile dağıtımı yapılan pide ve kumanya dağıtımının görsellerine alışık olduğumuzdan gerçekten bu görüntüler beni fazlasıyla şaşırttı.

Ne diyelim ortada seçim açıklaması yokken bu çalışmaları yapan ve halkın gönlüne girme başarısını gösterten siyasetçilerimize,

Aksaray’ın memleketleri olduğunu hatırlayan ve her geldiklerinde daha fazla yaşlandıkları belli olan Aksaray sevdalılarına bu şehri ve insanlarını bu kadar sevip dert edindikleri için teşekkür ederim.

***

Ya Paylaşma, Ya da Silme

MHP Milletvekili seçildikten sonra genel merkez talimatı ile istifa eden Ramazan Kaşlı’nın istifasının ardından gözler il ve ilçe yönetimlerine çevrildi. Bu yönetimlerin ve genel merkezin haberi yok ama Kaşlı muhalifleri çoktan onların da üzerlerini çizdi bile.

Akşam saatlerinde dahi ellerinde telefon ile Ramazan Kaşlı’nın ekibi olarak adlandırdıkları MHP il yönetiminin de görevden alınmasını bekleyenlerden bir tanesi Kaşlı haberinin ardından hemen bir paylaşım ile “Ben buradayım” dese de gelen tepkilerden veya siyasi hedeflerinde risk olduğunu gördüğünden olsa gerek hemen o paylaşımını kaldırdı.

Ne diyelim örf, adet ve töre de söylenen sözün geri dönmediğini bilecek kadar donanım sahibi olan ve alanı boş gören bu Aksaray sevdalısı siyasetçimiz yazılan yazılarını da kaldırılsa bile söz gibi kaldığını bilmiyor galiba. Kinini sanal âlemdeki sayfasından kusacak kadar cesur olanların sonrasında bu paylaşımları bir anda geri çekmelerine diyeceğim tek söz “Ya paylaşma, ya da o paylaşımı silme”

İlerleyen günler ne getirir? Ya da kimlerden neler götürür bunu bilmiyorum ama siyaseten her zaman olduğu gibi Aksaray’dan çok şeyler götürdüğünden zerrece kuşkum yok.

Siyasete giren vekillerin de, diğer başkan veya adayların da mensubu oldukları partilerinin siyahlarına siyah deme hakları yok ne yazık ki.

Bugün siyasete girme hedefi olan gençlerimiz bilmeliler ki sadece genel merkezin söyledikleri dışında konuşulmamalı ve gerekiyorsa 86 milyonun gözünün içine baka, baka siyaha beyaz demeyi kabul etmiş olacaksınız.

Kendi fikirleriniz veya değer verdiklerinizi, düşüncelerinizi dinlemeyeceksiniz bile.

Tam teslimiyet ile denilenler dışına çıkmayacaksınız.

Aksi halde hemen “Kesin ihraç talebi” ile bir yerlere sevk edilirsiniz.

Siz ve size oy verenlerin kıymetlerinin hiç ama hiçbir önemi olmaz.

Geçtiğimiz gün akşam saatlerinde böyle bir olay yeniden, yine MHP’de yaşandı ne yazık ki.

Yıllar önce Sadi Somuncuoğlu olayında olduğu gibi Aksaray Milletvekilinin kesin ihraç talebi ile disipline sevk edildiği açıklanırken, nedeni ile ilgili kimseler hiç ama hiçbir şey söylemediler.

Bu açıklama sonrası Milletvekili Kaşlı sosyal medya hesaplarından partisinden görülen lüzum üzerine istifa ettiğini açıklarken, her zaman genel başkanları Devlet Bahçeli’ye bağlı kalacağını da vurguladı.

Bu ihraç talebi ile istifa sürecinin nedenleri belirsizliğini korurken geçen haftalarda kaleme aldığım bir yazı geldi aklıma.

***

O yazımda açıklanmamasına rağmen beklenilen bir erken seçim için milletvekili adayı olmayı yol seçmiş olanların başlattıkları girişimlerden, üzeri kapalı bir şekilde bahsetmiş ve mevcut vekillerin genel merkezlerde üzerinin çizilmesi için çalışmaların başladığını anlatmıştım. 

Ne yazık ki Milletvekili Kaşlı’nın istifa ettirilmesine kadar ilerleyen ve sebebi tam olarak anlatılmayan ve anlaşılmayan sürecin başlangıç noktası tam da beklenilen bir erken seçim için turuncu koltuğa talip olanların, olduğundan zerrece şüphem yok.

Biz Aksaray olarak Türkiye’nin merkezinde bir türlü gelişemeyen, konumundan dolayı istemesek bile zorla büyümek zorunda kalan ve kendi içerimizde kavgalarımızı tarihin hiçbir döneminde bitiremeyen bir şehir değil miyiz?

Ankara’ya yalan da olsa, gerçekte olsa dosya taşımaktaki başarımız diğer illeri kıskandırmıyor mu?

Gelinen noktada Ankara’ya yada, Ankara’dan gelen başkana bir şeylerin taşındığı aşikar ve bu sürecin başlama noktası da tam burası.

Bu endişelerimden dolayı yakın zamanda o yazıyı kaleme almış ve Aksaray’dan yakın zamanda tüm partiler için zemin oyma işlerinin başlayacağı konusunda da uyarmıştım. Ne diyelim MHP Aksaray’dan tarihinde peş peşe ilk defa vekil çıkartmış ve bu vekil de Ramazan Kaşlı olmuştu. Artık yoluna bağımsız vekil olarak devam edecek olan Milletvekilimiz Ramazan Kaşlı’ya başarılar dilerken kesinlikle kayıt siyaseti ile altının oyulduğunu düşündüğümü bilmesini istiyorum.

En küçük bir eleştiriye bile tahammül edilemeyecek bir düzende ülkenin gelişeceğini ve ileriye gideceğini düşünmek sadece “İyi niyet olur” diye düşünüyorum.

Münafık siyaseti sayesinde MHP’den istifa ettirilen Ramazan Kaşlı’nın yanlış yaptığını düşünmeyen bir Aksaraylı olarak aklıma Sadi Somuncuoğlu’nun geldiğini de hatırlatmak isterim.

Ne diyelim demokrasilerde sanırım inandığınız değerleri savunmak, yanlışlar konusunda konuşmak veya eleştiriler konusunda konuşacak yani yanlışı savunacak bir cümle bulamamanın karşılığı bu olacaktır.

Şimdi Kaşlı’nın istifa ettirilmesini zafer nidaları ile paylaşarak kinini sosyal medyadan kustuktan sonra paylaşımını geri çeken sevgili turuncu koltuk adayı, parti il binasında yaptığın konuşmanın yüzde 10’unu genel merkezde yapabilir misin?

Artırılan vergiler ve hayat pahalılığı ile bunu fırsat bilen leş kargalarının fahiş fiyat uygulamaları ne yazık ki dar gelirli vatandaşların iki yakasını bir araya getiremez duruma geldi.

Yüksek enflasyon her geçen gün değişik bahaneler ile yeni bir boyuta geçerken açıklanan istatistikler sayesinde psikolojik sınır hep korunuyor.

Sokak ile verilerin tutmadığı bu süreçte gönül ister ki bizi temsil edenler ile bizi haberdar etmesi gerekenlerin gündemlerinde ekonomi az biraz yer kaplasın.

Bunu aylardır beklememize rağmen bu karşılığı nedense bir türlü bulamıyoruz.

TV ekranlarında elleri çubuklular;

Nesli tükenen pandaları,

Kuşların göç yönlerini,

Venezuela’daki saraydan başkan kaçırma filmini,

İran’a karşı başlatılan sözde savaşı,

Almanya’daki ekonomik sıkıntıları,

Nijerya’daki insan hakları ihlallerini,

Kıbrıs’taki seçimleri,

Terörist başı Öcalan’ın ne kadar mübarek bir insan olduğunu,

Darda kaldıklarında İmamoğlu’nu ve diğer tutuklu belediye başkanlarını günlerce ellerindeki çubuklarla ağızları köpürürcesine hepimize anlatmaya çalışırken hepimizin asıl konusu olan ekonomiden bir kelime bile edilmiyor.

TBMM’ye baktığımızda da durum çok farklı görünmüyor.

Orada da ne yazık ki “Terörsüz Türkiye” süreci adı altındaki süreç,

Ekrem İmamoğlu,

Meclisteki iftar,

Yıllardır bu ülkede söylenmesi ve dinlenmesi yasak olmayan “İlahi”,

Gibi sayısı artırılabilecek bu milletin ana sorunu olmayan birçok başlık hep gündemde tutuluyor.

Aksaray’dan bakarsak bu ilde her zaman konuşmaların başında övülen elleri nasırlı çiftçilerin tarımsal su sorunları, mazot sorunları ve daha pek çok sorunları ülkenin bırakın gündemini, 5’inci sayfa haberlerinde bile yer almıyor.

Aksaray’ı en sorunlu alanı olan sağlıkta yaşananlar Eğitim ve Araştırma Hastanesi ile Diş Hastanesindeki sıra sorunları da yine bu ülkede kimsenin umurunda bile değil.

Kireçlik yolu, OSB yolu, çevre yolu, Ortaköy yolu gibi sorunlar da yine ilimizde bile sorun yerine konulmuyor.

Kısacası ülkenin ana sorunları arasında artık sanal üretilen gündemler dışında, olması gereken milletin sorunları yok.

Bu birilerine göre sorun olmayan konuların çözümü için bekleyen ve umut eden hemşerilerimizin iyi niyetlerini nereden aldıklarını merak ediyorum.

Çünkü bu iyi niyet ve umuttan hepimize biraz daha lazım.

İşte ülkemizin gelecek haftalardaki gündemleri de bu hafta ortası itibari ile belirlendi.

Mersin ve birkaç belediyede başlatılan yolsuzluk veya usulsüzlük sorunları.

Artık iktidar, muhalefet, haber kanalları ile sokaktaki hazirun hep birlikte hangi belediyeden kaç lira yolsuzluk yapıldığını veya yapılmadığını haftalar, hatta aylar boyu ana gündem yaparlar.

İşte böyle geldik ve gidiyoruz, özetlemek gerekirse bizlerin sorunları ile yönetenlerin sorunları arasında 180 derecelik ufacık bir fark var.

Bu sorunlar biter ve Dünya’nın herhangi bir ülkesinde de bir felaket yaşanmazsa işte o zaman sıra bizlerin sorunlarına gelecek. Sıkın dişinizi, vermeyin canınızı… 

Ülke genelinde olduğu gibi il genelinde de başlatılan denetimler ile 5 haneli rakamlardan oluşan trafik cezaları trafikte bir düzene neden olmasa da bütçenin düzelmesine fayda sağlıyordur inşallah.

Elbette trafikte kurallara herkes uymalı ve bu kurallara uymayanlar da gerekli şekilde adil olarak cezalandırılmalı. Denetimlerin önceliği insan hayatı başta olmak üzere trafik akışına engel olan sorunların ortadan kaldırılması olmalıdır. Piyasada dolaşarak çevreye rahatsızlık verenlerde bu cezalardan payını almalı ama bu cezaların karşılığı da bu kadar olmamalı.

Aracında görüntüleme ve ses sistemi olan bir araç sürücüsü durdurulup rahatsızlık vermediği halde sırf aracında kolon veya ekran var denilerek bu kadar yüksek bedellerde trafik cezaları ile cezalandırılmamalı.

Bu ülkede ve bu ilde çok daha büyük trafik sorunları varken ve bu sorunlar hep görünmeyerek Sümen altı edilirken denetimlerin kolonlar üzerinde yoğunlaşması ne kadar adil bunu bilmiyorum.

Bu şehirdeki en büyük sorunların başında gelen parklanma sorunu merkezden başlayarak şehrin genelini sarmışken ve bu soruna rağmen bir defa dahi denetim yapılmazken caddede kolon peşinde koşarak umarım Aksaray trafiğini düzeltebiliriz.

Hepimiz kabul etmeliyiz ki bu karayolları kanunu çıkartılırken bu kadar büyük sorunların yaşanacağını bu kanunu hazırlayanlar da beklememiş ve bu sorunların yaşanacağını TBMM kürsüsünden dile getiren muhalefet milletvekilleri de sırf muhalefet oldukları için dikkate dahi alınmamışlardı.

Elbette trafik güvenliği ve kültürü önemli ve her kural her birey için muhakkak uygulanmalı. Bu kurallardan kimseler muaf tutulmamalı. Hız limitleri konusunda vatandaşa can yakacak şekilde cezalar yazılırken çakarlarla cakas atanların bu uygulamadan muaf tutulmasının sebebini bana açıklayabilecek bir tane Allah’ın kulu var mı? Mesela.

Bu ve benzeri sorunlar dururken şehirde çok büyük trafik sorunları ve kural tanımayanlar varken araçlarda kolan aramak, görüntüleme sistemleri nedeniyle cezalar yazıp araçları trafikten men etmek bana göre adil değil. İnsanlar kimseye zarar vermediği sürece araçlarında ses ve görüntüleme sistemlerini kullanabilmeli ve bunun da cezası olmamalı.

Bugün yeni araçların hepsinde olan multimedya ekranlarını araçlarına sonradan taktıranlarında cezalandırıldıkları iddiaları var. Bu iddialar ve yapılan denetimlerin kural ihlalleri dışında bu araçlar üzerinde yapılması bu denetimlerin amacına gölge düşürmeye başladı.

Bu şehirde yıllardır bir tane bile araç farından dolayı denetlenmedi.

Sokak araları kamyon ve TIR parkına çevrilmesine ve şikayetlere rağmen kaç denetim yapıldı?

Bu ve benzeri örnekleri talep edene, çoğaltabilirim ama bu ekonomik koşullarda bu araçlar için uygulanan cezaların kendinize yazıldığını düşünüp empati yapmanız gerekmez mi?

Trafikte dokunulamaz olanlar, ceza yazılamayan hatta durdurulamayanların kararı ile başımıza bela olan bu sorunun büyüdüğünü gören kaç kişi vardır sizce bu ülkede?

Yazının başlığında olduğu gibi sanırım tüm araçlardaki kolonlar ile multimedya ekranları araçlardan söküldüğü zaman şehrimizin trafiği AB standartlarına ulaşmış olacak.

Siz ne dersiniz?

Yaptıkları açıklama ile ilde kayıt dışı şekilde yapılan ticari faaliyete dikkat çekerken üyelerine de bizler sizlerin arkanızdayız mesajını net bir şekilde verdiler.

Ne diyelim her ikisinden de Allah razı olsun. En azından yıllardır yapılan bu ticaret şekline ilk defa Aksaray’da birleri ses çıkartı.

Çıkartı çıkartmasına da bu ses kime ne kadar duyuldu.

Bu güne kadar bu yönde en ufak bir açıklama yapılmaması ve Aksaray esnafının değişik fuar ve festival gibi organizasyonlarla gelirlerinin il dışına peşkeş çekilmesine göz yumulmasından olsa gerek bu işin denetimini yapması gereken kurum ve kuruluşlar ise yapılan açıklama karşısında devrelerini yakmış bir şekilde şaşkınlık içerisinde beklemeye devam ediyorlar.

Şehrin merkezinde insanlar dükkan kirası, işçi sigorta ve maaşı ve vergilerini ödeyebilmek için yıllardır mücadele verirken birileri merkezde bir düğün salonu içerisine getirilerek bayram öncesi giyim ürünü satacak esnafların ekmeğine kan doğrayabiliyor.

Bu hakkı kendilerinde görenler de “Ne var canım bunda” diyerek savunmalarını kendi çaplarınca yapıyorlar.

Ama bu işin denetim ve iznini veren özellikle ruhsatlar konusunda geçen yıl büyük tartışmalara neden olan kurumların bu yapılanları görmezden gelmeleri ve verilen bu tepkilere rağmen bu yerde ticari faaliyetlerin devam ettiriliyor olabilmesi Aksaray’ın nenden bir yere gelemediğinin başka bir örneği olarak karşımıza çıkıyor.

Bizlerin kimsenin ticari faaliyetinde gözü yok ama birileri bir bedel ödeyerek bu işi yapıyorken birileri de ortak olarak düğün salonunun sahibine ödedikleri para dışında bir bedel ödemeden şehrimin ekmeğine kan doğramayı hak görüyorsa işte o zaman bende bir şeyler söyleyebilirim.

Bu şehirde verilen tüm tepkilere rağmen bu ticari faaliyet hafta sonu amacına ulaştı ve Aksaray’da bayramı bekleyen esnafların ekmeklerine el uzattı. Bundan sonra yani bu kadarına izin verdikten sonra hafta başı veya hafta içi yapacağınız hamlelerin de artık hiçbir önemi de kalmadı. 

Birileri bir bedel ödeyerek ekmek kavgasındayken birilerine bedel ödetmeden yol verilmesi haksız rekabetin dibi olmasına rağmen gereğini yapmayanlar bu rezilliğin de en büyük ortağı olduklarını bu şehre bir defa daha göstermişlerdir. Binlerce esnafın ayakta kalma çabası gösterdiği bir süreçte düğün salonu ruhsatı buluna bir yerin Pazar yerine çevrilmesinin Aksaray’a ne gibi faydasının olduğunu elbette kimse açıklayamayacak ama olan yine Aksaray’ın bedel ödemeyen esnafına olacaktır.

Bugüne kadar benzeri durum bizim basın camiasında da olmasına ve isteyen herkesin bayramlar ve özel günlerde gazetecilerin ekmeğine el uzatmasından memnun olan kitleye bizler alışık olduğumuz için durumu çokta yadırgamadık ama sizler belki bizlerden farklı bir tepki verip bu işe göz yumanları gördüğünüz yerde hesabını sorabilirsiniz.

Ne diyelim bu güne kadar benzeri kayıt dışı her alanda oldu ve olmaya devam edecek. Bu ilde herkesin birbirinin ekmeğinde gözünün olduğunu yeni görmedik ama bunca tepkiye rağmen bu ticari faaliyetin devam ettirilebilmesi kayıt dışı faaliyete yol açanların Aksaray Ticaret ve Sanayi Odası ile Aksaray Esnaf ve Sanatkarlar odasından ve bu odaların çok kıymetli üyelerinden çok daha güçlü ve büyük olduklarını, bu şehrin idarecileri gözünde de çok daha değerli kabul edildiklerine şahitlik ettik…

Raman ayının manevi atmosferini yanlış anlayanlar reklamları uğruna kurdurdukları onlarca çeşitten oluşan iftar olmasa bile iftihar sofralarını açlık sınırının altında yaşamak zorunda kalan milyonlarca insanın gözüne sokmaya devam ediyorlar.

Kurulan sofralar bir iftar sofrasından çok davet edenin statü göstergesi bir argüman olmaya başlayınca Ramazan ayında kurulan bu sofranın adı gibi tadı da bir anda değişiveriyor.

Evlerine davet edecekleri insanlara alabilecekleri kırmızı etten geçip tavuk hesabının bile içerisinden çıkamayan ahali ise daha adını bile duymadığı çorbaları, yemekleri ve tatlıları TV ekranlarından izlerken içerisinden bir yerlerden türlü intizarları da peş peşe sıralıyor.

“Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir” hadisini bile yanlış anlayan bu insanların kurdukları iftihar sofraları ile vatandaşın kurduğu iftar sofraları arasında elbette bir harften fazla fark olduğu için olsa gerek halk ile kurulması gereken köprüler bir türlü kurulamıyor.

Vatandaş bir kilo domatesin, bir pidenin veya bayramda alacağı bir kilo şekerin hesabını yetiştirmek adına her gün yeni hesaplar yaparken, sahur sofralarından her sene daha çok fedakarlık yaparken bir yerlerde statülerini göstermek isteyenlerin kurdukları iftihar sofralarını bu halkın gözüne sokma çabasını anlamayan birisi olarak gerçekten “Ramazan ayını çok yanlış anlamışsınız” demekten başka hiç ama hiçbir şey gelmiyor elimden.

Açlık ve yoksulluk sınırının altında maaş alarak yaşamaya çalışan asgari ücretliler ile işçi emekliler artık birilerinin itibarı ile övünmeyi çoktan bırakmış durumda. Bunu bile görüp duymayanların kurdukları adı iftar ama amacı iftihar sofrası olan sofralarınızı bu ayda bari milletin gözüne sokmasanız, bu sofraların ne kadar gerekli olduğunu bir yerlerde savunmaya kalkmasanız sizleri anlamaya çalışırım ama yaptıklarınıza baktığımda artık sizleri anlamak ve dinlemek bile gelmiyor içimden.

Tarih her şeyi yazdığı gibi bu günleri de elbet yazacak ama her şeyden önemlisi huzura çıkıldığında kayıt altına alınan bu hakların hesabı da kulları tarafından güçleri yetmediği için sorulamasa da Allah tarafından sorulacak.

Emekliye bin lira bayram ikramiyesine gücümüzün olmadığı bir ortamda, milyonlarca insanın açlık sınırının altında bir o kadarının da yoksulluk sınırı altında kaldığı, ülkedeki her 2 insandan 1’sinine fitre ve zekat düşer hale geldiği bir ortamda kurulan bu iftihar sofraları sayesinde davetlilerin yüzlerini güldürüyorsunuz da televizyon ekranlarında izlediği ve adını bile duymadığı yiyecekleri gören 3-5 yaşındaki çocuğun duygu ve düşünceleri ile onu yetiştiren anne ve babaların ettiği ahlardan haberiniz bile olmuyor.

Keşke o iftihar sofraları yerine bir iftar sofrası kursaydınız da, o sofralarda eti bayramdan bayrama gören insanları ağırlayıp sofranın adını da iftar sofrası koysaydınız.

İşte o zaman bugün yediğiniz hurmaların hesabını hak talanın huzurunda çok daha rahat verirdiniz.

Tabi bunun verileceğine olan inancınız varsa…

Adına savaş diyemeyeceğim soykırım girişimlerinde sadece 1 okulda 140 çocuğu katleden bu iki devletin Dünya’yı istikrarsızlaştırma çabalarına en net tepki geçtiğimiz gün Müslüman ülkelerin aksine İspanya’dan geldi.

İspanya Başbakanı yaptığı konuşmada 1991 yılındaki körfez savaşı ve nükleer bahaneler konusuna dikkat çekerken başlatılan savaşların ekonomik sonuçlarının Asya ve Avrupa halkları ve devletleri tarafından çekildiğini cesurca söyleyerek terör devleti ile onun emrindeki ABD’ye net bir şekilde aptala anlatır gibi anlattı.

Ne diyelim bunca Müslüman ülke saldırıya uğrayan İran’ı kınayıp Terör devletlerinin yanında olduğu bildirilerini paylaşırken Hristiyan bir ülkeden gelen bu açıklama insan oğlunun yüzünün kızarmasına yeter mi bilmem ama gelinen süreçte savaştan sadece İran, İsrail ve ABD’nin zarar gördüğünü söylemek gerçekten tam anlamıyla cahillik olur.

Bölgede devam eden her savaş ne yazık ki artık bölgeye yakın olan ülkeleri ekonomik olarak da çökertirken küresel güç olarak gösterilen terör devletinin yancısının iflasını biraz daha geciktiriyor. 

Başlatılan bu saldırılar ile ilk olarak petrol ve doğalgaz ücretlerinde yaşanan artışlar her ülkeye büyük ekonomik yükleri getirirken kapatılan boğaz nedeniyle yaşanacak tedarik zinciri de yine bu iki devletin sorumsuzluğu nedeniyle Asya ve Avrupa ekonomilerine büyük darbeler vuracak.

Bu yaşanan olaylar karşısında Avrupa halkları bile vatandaşlarını yaşanan artışlarla baş başa bırakırken Türkiye’de devlet yetkilileri bu süreçten halkın ve enflasyonun en az hasarla çıkması için ÖTV düzenlemesinde değişikliğe giderek ilk tedbirini devreye soktu.

Kimine göre yetersiz olarak gösterilen bu değişiklikle Petrol ürünlerine artan petrol fiyatlarından dolayı yapılması beklenen zamların yüzde yetmiş beşi devlet tarafından vazgeçilen vergilerden karşılanırken sadece yüzde yirmi beşi (1/4’ü) vatandaşa yansıtılacak.

Böyle sıkıntılı bir süreçte bu hamle ile zammın büyük bölümünü hazine üzerine yükleyen bu karar nedeniyle imzası olanlara bir vatandaş olarak teşekkür ediyorum.

Petrol fiyatlarındaki pompaya yansıyan zamma isyan edenlerinde artık savaş bahanesi ile artan petrol fiyatlarına göre olması gerekenin sadece 4’te birinin yapıldığının bilinmesini isterim.

Bu süreçte milli birlik ve beraberlikse, devlette milleti için olmazsa olmazı olan vergisinden feragat ettiğine göre artık sıra fırsatçılık yaparak bu milleti soymak için ant içmiş fırsatçılara gelmedi mi?

Hadi bakalım her fırsatta devleti bahane edenler şimdi sizleri de görelim sadece haksız yere bu milletten kazanmaya çalıştığınız karlarınızın 4’te 3’ünen vazgeçebilir misiniz?

Son 3-5 gündür bütün dünyanın gündemi bir anda akan kan için olmasa da kapatılan Hürmüz Boğaz nedeniyle terör devletleri Amerika ve İsrail tarafından İran’a başlatılan adına savaş bile diyemeyeceğim saldırılar oldu.

Nedeni bilinmez ama dünyada kimselerin soramadığı “nükleer tehdit” bahanesi ile İran’a saldıranların kendilerinin ellerinde ne kadar nükleer silah ve güç olduğu konusu kimseye hesap vermemesi ve eşkıya düzeninde olduğu gibi istedikleri ülkeleri bombalama ve liderlerini öldürme haklarını kendilerinde görmeleri dünyadaki en büyük tehdidin aslında İsrail ile Amerika olduğunu bir defa daha net bir şekilde ortaya koymadı mı?

Yıllardır Orta Doğu ülkeleri arasında kendisine maddi ve manevi şekilde bağlı olmayan tüm ülkeleri terörist ilan eden ve nükleer enerji ve silahların sadece kendi tekelinde olduğunu tüm dünya ülkelerinin liderlerine kabullendirenlerin bu defa dertlerinin kesinlikle nükleer bir tehdit olduğunu düşünmüyorum.

Yaklaşık 1 aydır dünya ülkelerinde pek çok krize neden olan Epstein belgelerinin beyaz saraya kadar uzayacağı hatta Tel Aviv’de bile büyük krizlere neden olacağının konuşulmaya başlaması ile tüm sapkınlıkların ortaya çıkmasından endişe edenler sanal gündem oluşturmak için yeniden Orta Doğu’da Müslüman kanı akıtmayı tek çıkar yol olarak görmüşler gibi görünüyor.

Bir adada çocuklarla sapkın ilişkiler içerisine giren sözde liderler bu sözde savaş nedeniyle rahat bir nefes almış gibi görünüyorlar.

1 Aydır tüm ilkelerde o adaya giden sözde büyük insanların kimler olduğu konuşulurken şimdi petrol ve doğalgaz konusunda başka akan bir mazlumun kanı bile konuşulmuyor.

Her tür sapkınlığın içerisinde olan bazı Arap ülkelerinin de saldırıya uğrayan İran’ı haksız görüp kınamaları ise yaşanan sürecin ne denli bir rezalet ve ihanet süreci olduğunu ortaya koyuyor.

Bu savaş başta İsrailli ve Amerikalı siyasetçiler ile Arap coğrafyasındaki para babalarının o adalarda yaptıklarını Müslüman kanları ile bir süre kapatmalarına neden olsa da ilerleyen dönemde yaşanan süreç elbette yeniden gündeme gelecek ve bugün İran’ saldıranların da, saldırgan bebek katillerini alkışlayanların da gerçek niyetlerinin insanlık ve nükleer bela olmadığı çok daha iyi anlaşılacak.

Hani bizde bir söz var ya; “Zamanında yediğin hurmalar, gün gelir bir yerini tırmalar” işte o gün gelecek ve o adada pedofili sapıkların ne türden sapkınlıklar yaptığı ortaya çıkacak.

Bu İran’da başlatılan ve sözde Müslüman olan ülkelerin İran’ı kınaması ile devam eden sözde savaş bu sapkınlıkların üzerini kapatmayacak.

Çünkü tarih, her zaman gerçeklerin bir gün mutlaka ortaya çıkacağı gerçeğini defalarca kez ispat edildiği olaylarla dolu değil mi?

Pedofili sapıkların suçlarının üzerini kapatmak adına başlattıkları sözde savaşta Amerika ve İsrail’e en büyük tepkiyi veren İspanya’nın bu terör devletlerine karşı dik duruşunun da diğer ülkelere örnek olması dileğiyle…

Özellikle trafik konusunda orta doğu ülkelerindeki standarda sahip olan ülkemizde ne yazık ki yazılan trafik cezaları yıllık bütçede önemli bir gelir kapısı olurken bu durumun yetersiz olduğunu düşünen sevgili Milletvekillerimiz uzun süre çalışarak trafik cezalarını arttıran yeni düzenlemeyi TBMM genel kurulunda görüşerek kabul ettiler.

Yeni trafik cezalarıyla ilgili yönetmelik geçtiğimiz günlerde Cumhurbaşkanımızın imzası ile resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe girdi.

“Allah razı olsun sonuçta bizler için yapılmış olan bu düzenlemeler sayesinde artık ülkemizde bir tane bile trafik kazası yaşanmayacak ve artık bu cezalar sayesinde bir kişinin de burnu kanamayacak” demek geliyor içimden ama ne yazık ki bizim ülke olarak ekonomimiz 4 teker üzerine oturmuş gibi görünmeye başladı.

Bu artırılan cezalar konusunda bu karayolları kanununa el kaldırarak oylayanlar insanların aldıkları maaşları ve Türkiye’deki trafik gerçeklerini gözden geçirdi mi?

Elbette bunu yaptıklarını düşünmüyorum. Çünkü en çok kural ihlali yapan, kırmızı ve mavi renkli çakarların bulunduğu araçlar içerisindeki dokunulmazlık ayrıcalığına sahip olanlar elbette asgari ücret ile maaşından fazla trafik cezasını ödeyemeyecek olan halkın durumunu bilemez.

Onun için de “Bizler halkın güvenliği için bu ceza oranlarını ve uygulama şekillerini değiştirdik” diyebilirsiniz ve kendinizce haklı da olursunuz.

Dünya genelinde kaç tane ülkede yazılacak bir trafik kazası maaşların bilmem kaç katına ulaşıyor bunun cevabının verilmesi gerekiyor ama artık yeni karayolları kanununa göre trafik cezalarında açık ara lider duruma geldiğimizden hiç şüphem kalmadı.

Trafik ceza miktarlarının yanında ne yazık ki halkın kafasının karıştırılmasına yönelik hız limitlerinin uygulanmasında da bir değişiklik yapıldığı ve artık yüzde 10 limitinin uygulanmayacağı şehir içerisinde limitlerin en fazla 5 kilometre şehirlerarası karayollarında da 10 kilometre şeklinde aşılacağı yönünde de bilgiler var ve bu bilgiler ile ceza yazılma limitleri kimse tarafından insanlara anlatılmadı.

Elbette değerli hemşerilerimizin bu limitleri ve yeni uygulamaları ilk trafik cezaları sonunda uygulamalı olarak görmeleri gerektiğinden ve bütçeye de ufacık bir katkı sağlama zorunluluğu nedeniyle bu konu sosyal medya sayfalarının sorunu olarak durmakta.

Gelinen noktada sözde halkın trafik güvenliği için artırılan ceza miktarları en çok halkın sağlığını ve ekonomik durumunu bozacağından aslında vatandaşa ek olarak bir de psikolojik tedavi gideri yükleyecek gibi görünüyor.

Ne diyelim yılsonunda hazırlanan tahmini bütçelerde üretim yerine memur ve işçi maaşlarından alınacak vergiler, sigara ve alkolden alınacak olan vergiler, akaryakıt, köprü ve otoyollardan alınacak vergiler ile trafik cezalarından gelecek olan vergiler ülke bütçemizin neredeyse tamamını kaplarsa sonuç bundan farklı olmaz herhalde.

Bugün bu ilde bile çocuğuna her ay bir memur maaşından fazla harçlık verip, altına bilmem kaç milyonluk araç çekenlerin bir işçi kadar bile vergi ödemediği bir süreçte elbette bu cezalar da artırılacak ve vatandaşın olmasa bile ekonomimizin üzerinde durduğu 4 tekerin daha rahat dönmesi sağlanacak.

Gelinen noktada birçok kişi ve kuruluş için bahane olan bu bombalama olayları karşısında petrol fiyatları adeta kudurtuldu.

Dünyaya yön veren ülkeler yeni dönemde petrolün varil fiyatının 50 dolar seviyelerine gerilememesi için Rusya savaşından sonra Orta Doğu’da yeni bir savaşın fitilini yaktılar.

Binlerce kilometre uzaktan bölgeye özgürlük getirmeye kalkışan Amerika, Müslüman ülkeler tarafından ayakta alkışlanırken ekonomisi zayıf olan insanlar ile bu bataklıkta boğulan Türkiye gibi ülkelerde yeni dertlerle adeta bombalanıyor.

Yıllardan beri ekonomik kriz ve yeni zamlar için bahane arayanların elbette ekmeklerine yağ süren bu süreçten sanırım İran’dan da, İsrail’den de fazla bizler yıpranacağız.

Emekliye reva görülen 20 bin lira maaş daha ikinci ayında yok olurken savaş bahanesi ile akaryakıta yapılması planlanan zamlar her şeyden önce gıda enflasyonuna çok büyük darbe vuracak gibi görünüyor.

Bir süre önce Gabar’dan bulunan petrolün ülke ekonomisine kazandırılamaması ve Karadeniz’den bulunan doğalgazın da yine halka ulaşmaması nedeniyle enerjiye çok pahalıya ulaşan ülkemizin insanları elbette bu süreci de fırsata çevirecekler.

Daha geçen hafta 2.5 lira zam yapılan akaryakıt fiyatları için en az 5 lira gibi rakamlarda zamlar telaffuz edilmeye başlandı.

Bu yapılacak zamlar sadece aracı olanları değil pazara gidip bir kilo domates alacak olanları da, marketlere gidip bir kilo peynir alanları da etkileyecek. Üretimin her aşamasında kullanılan motorin, doğalgaz ve elektrikte dışa bağlı olduğumuz sürece ne yazık ki İran gibi ülkelere yollanan her bir bomba onlardan önce bizleri vuracaktır.

Enerjide dışa bağımlılığımız nedeniyle Rusya-Ukrayna savaşındaki tarafların toplamından fazla zarar eden bir ülke olarak İran savaşı olmasa da operasyonunun faturası da ne yazık ki yine bizlere kesilecek. Atılacak her bir bomba İran’dan önce bizim ekonomimizi vururken ekonomik felaketin sebebi de İran-İsrail ve Amerika tiyatrosu olacak.

Dediğim gibi adını koyamadığım bu olaylar birçok kişinin canını daha fazla yakarken kimilerinin de yeni fırsatı ve bahanesi olacak.  

Hastaneden gelen şikâyetler çok büyük oranda azalmış ve herkeste halinden memnunmuş.

Hastanemiz konusunda elbette birileri halinden memnun.

Bu kesinlikle doğru ama bunlar hastanedekiler mi?

Yoksa o hastaneye çare aramaya gelenler mi? Bu tartışılır.

Aksaray’da hastaneye gitmek isteyenler randevu bulamıyor, randevu bulanlar randevu aldıkları doktorları bulamıyor, şansına doktor odasında oturan insanlardan dertlerine derman bulamadan o hastaneden ayrılıyorlar.

Elbette bu sayılar hep o verilere eklendiğinden ve Aksaray halkının hastane konusunda dert ve sıkıntılarını sormak bir Allah’ın kulunun işine gelmediğinden memnuniyet oyununa hep birlikte devam ediyoruz.

Şikâyetin azalmasına gelince de; Artık insanlar çözülmeyen sorunlarını güçleri yetmeyen insanlara anlatmaktan bıkıp usandıkları için ve bu hastane ile içerisindekilerden umutlarını kestikleri için şikâyete de gerek duymuyorlar.

Bu hastane içerisindeki görevlerini yapan tüm doktor, hemşire veya çalışan insanlara elbette haksızlık yapamayız. Hastane içerisinde elbette görevini hakkıyla yapan insanlar da var.

Hastalarının dertlerini çözmek için çaba gösteren doktorlar da var.

Ama onlar kadar düzene ayak uydurup görevini yapmayan insanların da olduğunu artık kabullenmemiz gerekmiyor mu?

Her yazıdan sonra işini yapmayan insanların “Düzen” değişmesin diyerek yaptığı saçma sapan saldırı ve yorumları elbette okuyoruz ama onlar nasıl bu insanları hiç yerine koyuyorsa bizler de onların Aksaray halkına yaptıkları eziyetleri haklı göstermek adına yaptıkları saçma sapan savunmaları yok sayıyoruz.

***

Matematik yalan söyler mi?

Matematiğin kesinlikle doğru işlemlerle doğru sonucu vermesi gerekir.

İşlemlerin sonuçları tek ve kesindir.

Yani 2 ile 2’nin toplamı sana göre, bana göre şeklinde yorumlanamaz.

O nedenle herkesin anlayacağı bir dille hastanemizde tedavi olan insan sayısını matematik gerçeği ile ortaya koymanın zamanı gelmedi mi?

Birilerine göre Aksaray’da günde 10 bin kişiden fazla insan hastanedeki sağlık hizmetinden yararlanıyormuş.

Bu ilde 2025 verilerine göre 441 bin 136 kişi yaşıyor.

Hastaneden günde 10 binden fazla insan tedavi olup ayrılıyor denildiğine göre,

Aksaray’da yıl içerisinde hafta sonları haricinde 2 milyon 600 bin kişiden fazla insanın Aksaray Eğitim ve Araştırma hastanesinde tedavi olduğu belirtiliyor.

Bu verilere göre Aksaray’daki herkes Aksaray Eğitim ve Araştırma Hastanemize yılda 6 defa gidiyor.

Bu 441 bin 136 kişi içerisinde elbette bir defa dahi hastaneye gelmeyenler de var. İlçelerdeki hastanelere gidenler, başka illerde derman arayanlar, semt polikliniklerinde ve aile hekimliklerinde bile hastaneye gitmemek için ilaç yazdırıp sağlık sorunlarını öteleyenler de var.

Şimdi ben bir Aksaraylı olarak gerçekten merak ediyorum;

Ya bu işlemde bir hata var,

Ya bu nüfusta bir sıkıntı var,

Ya da bu verileri birilerine gösterenlerde bir sıkıntı var.

Bu ildeki insanların en az yarısı bu hastanenin kapısından bile geçmiyor.

Kimi başka yerlerde dertlerine deva ararken kimileri de hastaneden umutlarını kestikleri için ayakta tedavi olup ayakta ölmeyi tercih ediyor.

Acillik olan dışındaki insanlar bu hastaneye de içerisindeki dokunulmaz olan insanlara inanmıyor ve güvenmiyor.

Bu nedenle bu hastaneden şikâyetler azaldı.

Hastane memnuniyetine gelince sevgili yöneticiler; İnanın hastane içerisindekilerin hepsinin hastaneden ve idarecilerinden hiçbir sıkıntısı yok. Keyifler yerinde her şey 10 numara.

Dışına gelince durum 180 derece farklılık gösterse de önemli değil…

Elbette hangi sofrada kimin kimi ağırlayacağı bizi ilgilendirmez ama seçildikleri koltuklarda oylarına talip oldukları insanlar yerine yöneticilerini ve yakınlaşmaya çalıştıkları siyasetçiler ile bürokratları ağırlama yarışını izlemek bizim için çok zevkli oluyor gerçekten.

Özellikle sivil toplum kuruluşu olan bazı yerlerin kafalarındaki samimiyetsizliği gözlerinin içerisinde görüyorum.

Bir iftar sofrası kuran STK’da önce ihtiyaç sahibi aileleri görmek, bu yapılamıyorsa o STK’ya üye olan, aidat ödeyen, seçim zamanı kapısında oy istediğiniz kişileri görmek isterim.

Bunu yapan yok mu?

Elbette var.

Mesela, Aksaray Ticaret Borsası ve Aksaray Damızlık Sığır Yetiştiricileri Birliği.

Bu güne kadar bu iki STK’nın üyeleri için her sene düzenledikleri iftar programlarına şahitlik ederken bu yıl Aksaray Barosu tarafından düzenlenen iftar programı ile ildeki tüm Avukatların bir iftar sofrasında toplanmalarına da şahitlik ettik.

Bunun dışındaki iftar sofrası kuranların amaçlarını ben bir gazeteci olarak bu güne kadar anlayamadım.

Bir STK; Yönetim kurulu ile belli görevleri verdiği kişileri aileleri ile birlikte iftar sofrasında toplarken bundan belki de 7-8 ay sonra oy toplamak için kapılarına varacakları üyelerinin hiç ama hiç birisini bir yere koyamamış.

Yine başka bir STK düzenlediği iftar programında resmen il protokolünü ağırlamaktan dönüp diğer davetlilerinin yüzüne bile bakmamış. Yani iftar sofrasını sayın Vali ve yanındakilere yakın olmak için düzenlemiş.

Yine değişik iftar sofralarına baktığımızda da durum değişmiyor ne yazık ki.

Birileri, başka birilerini ağırlarken kendilerinin o koltukta oturmasını sağlayan yani o kurumların olmasını sağlayan her ay aidatlarını çatır, çatır aldıkları üyelerini yok sayıyor ve onlar için bir iftar sofrası bile kuramıyor.

Şimdi ben gazetemizin de bağlı bulunduğu Aksaray Ticaret ve Sanayi Odasının çok kıymetli seçilmişlerine sesleniyorum;

6-7 Ay sonra o salonda aile bireylerinizle birlikte düzenlediğiniz iftar sofrasından başka kimsenin kapısına varmayacak mısınız?

Seçimlerin bittiği günden beri bir defa dahi durumlarını merak edip sormadığınız, sadece ayrıcalıklı üyelerin sorunlarını gündeme getirdiğiniz üyelerinizden oy istemeyeceğinizi anlayan bir Aksaraylı olarak bu gün değer vermediğiniz üyelerinizin karşısına nasıl çıkacağını merak etmiyor değilim.

Bunu sadece ATSO üzerinden örnek versem de 2 STK haricinde diğer STK’larımızda da durum farklı değil.

Onlar da ya seçimde güç birliği yaptıklarını ya da yakın olmaya çalıştıkları insanları iftar sofralarında topladıktan sonra şovlarını yaparak Ramazan ayının manevi atmosferini hep birlikte yaşatıyorlar.

Ne diyelim Allah her birinizin oruçlarını kabul etsin,

Sofralarınız bereketli,

İtibar sahibi davetlileriniz bol olsun…

Normal günde camiden bile haberi olmayanlar bile bu dönemde camilerde en ön saflarda bir senenin muhasebesini yaparken bir aya sıkıştırılan zekat yardımları ile ihtiyacı olan vatandaşlara makarna kolilerini ulaştırmak isteyenler adeta birbirleriyle yarış halindeler.

Elbette bu ayında kendine has duyguları olduğu gibi polemik konusu olabilecek olayların başlatılması için birileri de çok büyük bir efor sarf ediyorlar.

Birileri “Din elden gidecek” endişelerini millete anlatma derdine düşerken birileri de yine “Cumhuriyet elden gidecek” diyerek yaygaralara devam ediyorlar.

Kısır döngüde devam eden bu tartışmalar 1990’da, 2000,’de,2010,’da ve 2020’de neyse 2026’da da ne yazık ki aynen devam ediyorlar.

Bunca zamandır ne Din ne de Cumhuriyet elden gitti.

Çünkü halka elden gideceği belirtilen Dinimizde, Cumhuriyetimizde o kadar basit kazanımlar ve değerler değil ki bir ilahi ile elden uçup gitsin.

Daha düne kadar Türkiye’nin değişik popçu ve repçilerinin müziklerinin okullardaki zil sesine gık etmeyenler ne yazık ki Ramazan ayında okullardaki teneffüs saatinin bir ilahi ile dillendirilmesinden rahatsız olmuşlar.

Okullardaki Ramazan etkinliklerinden rahatsız olmuşlar.

Laikliğe aykırıymış.

Şimdi ben gerçekten merak ediyorum;

Ramazan ayının önemi ve felsefesinin en küçükten beri çocuklara aşılanmaya çalışılması neden laikliğe aykırı?

Yüzde 99’u Müslüman olan bir ülkede insanların çocuklarına Ramazan ayının önemi ve değerlerinin öğretilmeye çalışılması neden Cumhuriyet değerlerine aykırı?

Bizler yıllarca bu çocuklara evlerde Ramazan ayının önemini, yardımlaşmayı, saygıyı, sevgiyi, paylaşmayı, sabretmeyi öğretemediğimiz için bugün hep bu cinayet, bıçaklı saldırı, gasp, hırsızlık, alkollü sürücü ve hırsızlık gibi haberleri yapmıyor muyuz?

Ramazan ayının amacı bu yukarıda saydığımız değerler değil mi?

Ramazan sadece akşama kadar aç ve susuz kalmak mı?

Unutmayın dinler tüm ülkelerde devletlerin işlerini kolaylaştırmış değerlerdir.

Dinlerce yasaklanan ve haram kılınan şeyler devletlerin de işlerini kolaylaştıracağı için gerçekten inancı olan toplumların cezaevleri genel de boştur.

Bizim ülkemizde üzeri örtülü bir af çıkartılmasına ve yaklaşık 50 bin kişinin serbest bırakılmasına rağmen şu anda cezaevlerinde yaklaşık olarak 450 bin kişi bulunmakta ve bu sayı her geçen gün de artmakta.

Elbette Müslüman aileler çocuklarını İslam’ın emir ve yasaklarına göre yetiştirecekler, okullarda da içerisinde bulunulan hafta ve ayların milli ve manevi duyguları o çocuklara aşılanacak.

Sizler inanmıyor olabilirsiniz.

Kimse mutlaka inanın diyerek sizleri baskı altına almıyor ama artık bu milletin inançlarını her dönemde siyaset malzemesi yapmayın.

Ramazan etkinliklerinin yapılması ile Cumhuriyetin yok olmayacağı gibi laik devlet yapısı ile de Dinimiz yok edilemez.

Yıllarca bir türban meselesi üzerindeki tartışmalardan zarar gören ve halkın gözünde “Din düşmanı” etiketi sırtında olanlar şimdi de bir ilahi üzerinden başlatılan tartışmaların peşinde kısır döngü içerisinde halkta az biraz da olsa buldukları karşılığı çok kolay bir şekilde kaybediyorlar.

Sizler bırakın Ramazan ayındaki okul zillerindeki ilahi ile okullardaki Ramazan etkinliklerini de milletin asıl sorunlarını gündeminize koyun ve sizleri bu polemiklerin içerisine çekerek yüzde 99’un gözünde Din düşmanı yapmaya çalışanların döngüsüne girip kaybolmayın.

Bu millet artık gerçekten “Din” ve “Cumhuriyet” gibi inanç ve değerleri üzerinden yapılan saldırı ve tartışmaları görmekte, duymakta istemiyor…

Geçen ay Ulaştırma ve Altyapı Bakanının Aksaray’da verdiği demiryolu müjdesin gerçekleşebileceğine inanmayan Aksaray halkı projenin detaylarını yani özellikle de temelin atılacağı tarihin net bir şekilde açıklanmasını beklerken içerisinden çıkılamayan Kireçlik yolunun akıbeti de “Orayı da yaparız” cümlesinden öteye geçemiyor.

İhaleyi alan firma ile ihale miktarı konusunda açıklama yapılsa da projenin başlayacağı tarihteki belirsizlik istesek de, istemesek de “Projeden geri çekilme, ihale iptali” gibi geçmişte Ortaköy yolunda gördüğümüz sorunların yaşanma ihtimalini artırıyor.

Bilindiği üzere yıllar öncesinde tamamlanması gereken Aksaray Ortaköy yolu için en son verilen tarih artık 2027 yılı ortaları oldu.

Demiryolu konusunun da buna benzemeyeceğinin kimseler garantisini veremeyeceği için Aksaray halkı da, bizler de artık bu demiryolu projesinin detaylarını ve temel tarihlerinin açıklanmasını beklediğimizi duyurmak istiyoruz.

Yine ulaştırma projeleri içerisinde yer alan “Yapılmaz, yaptırılamaz, yaptırılması teklif bile edilemez” olarak değerlendirilen çevre yolu konusunda da akıbet belirsizliğini korurken Aksaray halkına “E-90’ın ikiye böldüğü şehirde bu trafik düzeni ile yaşayın” mesajı en net şekilde veriliyor.

Bunun dışında yine içerisinden bir türlü çıkılamayan adı felaket yolu olarak da anılmaya başlanılan, sadece 8 kilometre uzunluğundaki Kireçlik yolunun akıbeti de diğer yollar gibi sadece “Yapacağız” kelimesinden öteye gidemedi.

Meydana gelen kazalar, sel felaketi, toprak kayması riskine rağmen sadece 8 kilometre uzunluğundaki bu yolda yine bu şehrin ana sorunu olarak tozlu raflarda duruyor.

Kış turizmi için atak yapılacak olan Aksaray’ın Hasandağı çıkış ve iniş yolundaki belirsizlik, Ortaköy yolunun tamamlanma süreci ve daha pek çok sorun Aksaray’ın ulaştırma yatırımları konusunda Türkiye’nin en şanssız ili olduğunu ortaya çıkartıyor.

Şimdi merakla bu ihaleyi alan firmanın atacağı temel ile 2027 yılının bahar ayında açılacağı müjdelenen Ortaköy yolu bekleniyor.

Elbette 2027 yılına kadar bu sözü verenler o koltuklarda kalacaklar mı?

Yerlerine gelenler bu söze ne kadar sahip çıkacak?

Bu sorularda cevap beklemeye devam ederken en azından Kireçlik yolunun yapılması büyük ikramiyenin çıkmadığı Aksaray’a verilecek bir amorti olmasına rağmen sanırım bu yılda Aksaray amortiyi bile tutturamayacak.

Elbette birileri bana ve benim gibi düşünenlere “Duble yol var ya. Türkiye’de yol çalışmaları ilk olarak Aksaray’dan başlamadı mı?” diyebilir ve bunu demekte de son derece haklılar.

Bende haklı olarak O yol çalışmalarının Aksaray’dan başlamasının Aksaray ile bir ilgisinin olmadığını, Aksaray’ın coğrafi konumu nedeniyle bu yol çalışmalarının buradan başlamak zorunda olduğunu söyleyebilirim.

Yazının başında da bahsetmeye çalıştığım üzere bu şehrin yatırım hevesi hiç bitmiyor ama yola karşı olan müjde beklentisi de artık bir hastalık haline geldi.

Bu hastalık sizce sürekli yol müjdelerinin tamamlanmasından mı?

Yoksa 1980 veya 1990’lı yıllarda sobalı evlerdeki çocukların babaları tarafından sürekli verilmesine rağmen bir türlü alınamayan bisiklet sözü gibi verilen ardı arkası olmayan vaatlerden mi ortaya çıktı.

Bu şehrin yol sevdası hiç ama hiç bitmez, bunu bilen siyasetçilerin de Aksaray’a verecekleri sözlerin de şekli hiç değişmez…

Bu cümlede insanların yaşamlarındaki kalitenin düzeltilememesini yaşadıkları yerin kaderine bağlayanlar başarısızlıklarına basitçe bir çözüm bularak coğrafyanın olumsuz etkilerini ortadan kaldıramadıklarının itirafını yapmak yerine “Yaşadığınız bölge itibari ile bunlar size hak. O yüzden kimseden bir şey beklemeden ömür doldurmaya devam edin” diyerek kenardan kıvrılarak topu taca atıyorlar.

Coğrafya kader olsaydı Amerikalılar halen at üzerinde Kızılderili katletmeye devam ediyor ve birbirlerini kasabalar ortasında yok etmeye devam ediyor olurdu.

İnsan olmak isteyenler o coğrafyayı değiştiremeseler de o coğrafyadaki yaşayanların yaşam kalitelerini değiştirecek her türlü güce sahip değiller mi?

Aksaray’da işte tam da bu cümlenin karşılığı bir yer olmaya başladı.

Türkiye’nin kalbinde olmasına rağmen Ortadoğu ülkelerindeki suç ve günahlar şehri haline getirilmeye çalışılan veya böyle gösterilmeye çalışılan Aksaray’da artık coğrafyanız kaderiniz cümlesi ile yapılacak bir şeyin olmadığını iddia edenler bu şehrin en büyük haini değiller mi?

Bu şehir kimsenin egosunun tatmin edildiği, bir şehir değil.

Artık birileri bu şehirde oluşan asayiş haberlerini devasa hallere getirerek ülkenin gözüne sokmaya kalkmasın.

Her şehirde içilen, hatta Aksaray’dan fazla tüketilen alkol konusu nedense sadece Aksaray ve 1-2 ilde sorun olurken bu iller dışında kalan illerde en küçük bir sorun gündeme bile getirilmiyor.

Ya Türkiye’nin 81 ili içerisinde 2-3 il haricindeki trafik polisleri çalışmıyor ve sarhoşları kameralar karşısında yakalayamıyor, ya da o şehirleri yönetenler bu türden ucuz reklamlarla ilgilenmek yerine sorumlu oldukları şehirlerde gerçek anlamda işlerini yapıyorlar.

Aksaray’dan başka illerde de her türden rezillik hatta çok daha fazlası olmasına rağmen ne yazık ki Aksaray’da, kendimin de aralarında bulunduğu “Basınımızın güzide temsilcileri” tarafından sipariş haberler ile bu kadar gündeme taşınmıyor.

Bu duruma göz yumulmuyor olmalı ki o şehirlerde alkollü yakalanan sürücülerden röportaj aldırılmaya çalışan polis ekipleri de yok. 

Hani bir söz vardır ya “Sarhoşun mektubu okunmaz” diye.

Burada işlerini yaptıklarını bir yerlere göstermek için kameralar karşısında “Güzide basın mensuplarına” sarhoşların mektuplarını okutmaya kalkınca ne yazık ki durum buraya geliyor.

Artık Aksaray’dakiler kabul etmeseler de bu şehir birilerinin yol vermesi ile Türkiye’de suç ve günahlar şehri şeklinde anılmaya başlanmadı mı?

Bunun kimse farkında mı değil?

Yoksa farkında da umurunda mı değil?

Geldiğimiz süreçte birileri coğrafya kaderiniz diyerek işin içerisinden çıkmaya çalışsa da biz asılında suç ve günahlar şehrinde değil pirenin deve yapıldığı ve imajın 3 kuruşluk edildiği ülkenin en güzel ilinde yaşıyoruz.

Bakalım bu şehre ne kadar daha ihanet edeceğiz ya da yapılan ihanetlere ne kadar daha göz yumacağız?

Bu düzene alıştık alışmasına da son bir yıldır ülkede yaşanan olaylar muhalefet ile halk arasında frekans uyuşmazlığı olduğunu tam anlamıyla ortaya çıkarttı.

Ne yazık ki önündeki ilk seçimden büyük bir zaferle çıkacağına emin olan muhalefetimiz yaşanan tüm olumsuzluklara rağmen ne yazık ki İstanbul Büyükşehir Belediye başkanı Ekrem İmamoğlu olayına takılmış durumda.

Neredeyse bir yıldır muhalefetin ana konusu İmamoğlu davası olmuş durumda.

Elbette seçilmiş belediye başkanları konusunda süreci takip edecek ve gerekli açıklamaları da yapacak ve Türk yargısına da güvenecekler.

Elbette suçsuzsa mutlaka yakın bir zamanda ortaya çıkacaktır ancak bu sorunu ana gündemi meselesi haline getiren muhalefetimiz ana sorunları da yavru sorun haline getirince bu millet ile arasındaki frekans uyuşmazlığı da tam anlamıyla gün yüzüne çıktı.

Ülkenin ana konularını meclis kürsüsünde dile getiren ve olmayacağını bile bile emeklilere “Biz sizin haklarınızı savunuyoruz” mesajı yollayan muhalefetin olması imkânsız talepleri bir kesim tarafından yeterli bulunsa da ne yazık ki insanların frekansları ile tutmadığından sadece “Yapıyoruz” diye yapılan işten öteye gitmiyor.

Yakından yani kentimizden örnek verirsek;

-Pazar yerlerinde Pazar arabaları yerine Pazar torbalarını doldurmak lüks sayılırken, pazar yerinde muhalefeti gören var mı?

-Hastanede randevu çilesinden dolayı halk sağlığından bile umudu kesmiş ve şikâyetlerden de vazgeçmişken, Hastane koridorlarında halkın içinde muhalefeti gören var mı?

-Şehit ailelerinin yaşanan süreçten dolayı içleri kan ağlarken, DEM’den oy kaybederiz endişesi ile süreçle ilgili milletin içerisindeki duygular konusunda yapılmış yeteri kadar açıklama var mı?

-Market kapılarında her gün değişen fiyatlar nedeniyle kasalarda aldıkları ürünleri bırakmak zorunda kalan annelerin dertleriyle ilgili tatmin edici bir açıklama var mı?

Bu örnekleri ben de değerli okurlarımda artırabilir ama yukarıdaki başlıkta da dediğim gibi ne yazık ki bu milletin frekansı ile sizlerin frekansı biraz farklı.

Millet geçim derdindeyken, milletin sorunları farklıyken her gün aynı konunun ana haber bültenlerinde saatler boyu işlenmesi, haberler sonrasında tartışma programlarında sabahlara kadar konuşulması en çok kime yarıyor diye düşünen bir tane muhalefet lideri olmadığı sürece halk ile frekansın yakalanması olanaksız.

Yarın seçim kararı alınsa ne olacak?

Meydanlarda gündemi belirleyen bir iktidar partisi karşısında yapacakları dışında haklı olduğunu savunan muhalefet partilerinden başka bir şey görmeyecek olan bu millet yine iradesini bildik şekilde kullanacak ve sonuçta kaçınılmaz olacak.

Artık birilerinin şapkasını önüne koyarak bu Millet ile aynı frekansın nasıl yakalanacağını ve seçimleri kazanmak için yolun yanlış olduğunu sabahlara kadar düşünüp doğru politika ile gündemi belirlemesi gerekmiyor mu?

Bunu CHP Aksaray’da Ali Abbas Ertürk il başkanlığı döneminde yapmadı mı?

Sayın Ertürk bu sayede şehrin en çok sevilen siyasetçileri arasına girmedi mi?

Mesele bir konuda takılmaksa muhalefet bu işi Türkiye’de en iyi yapan siyasi oluşum diyebiliriz ama mesele gündem belirlemekse işte orada milletin 24 yıldır iktidarda tuttuğu siyasi hareket icraatları tartışılsa da doğru frekansı yakalamanın verdiği rahatlık ile yoluna emin adımlarla ilerlemiyor mu?

Basit bir örnek verirsek mübarek Ramazan ayı içerisinde kaç muhalefet partisinin idarecilerini kaç iftar sofrasında gördük.

Millete ne kadar dokunup, kaç buzdolabını açıp “Bu Ramazan’da bunu bu millete hak mı görüyorsunuz?” sorusunu soran bir tane muhalefet partisi yetkilisi gören veya duyan oldu mu?

İşte bu kadar basit sorunlar nedeniyle milletle aranızda kan olmasa da frekans uyuşmazlığı var…

Özellikle siyasi veya babalarının ikili ilişkileri ile çoğunlukla belediyelerde hak etmedikleri halde bir masa, bir sandalye verildikten sonra odanın girişine ve masasındaki isminin başına müdür sıfatı eklenen sayısını bilen var mı?

İki koyunu gütmekten aciz insanların arkaları ile bir yerlerde aldıkları yetkiler sonrasında o kurumlarda çalışanlara yaptıkları eziyetleri, uğradıkları baskıyı anlatmaya kalksak saatler sürer ama kendi yetenekleri ile bir yerlere gelemeyenler anne ve babalarının hatırı sayılır dostları sayesinde müdür olunca terazinin de ayarı şaşıyor.

Kamu kurum ve kuruluşlarında müdür olanlar elbette bir devlet düzeninden geliyor ve belli sınav ve kriterler sonrasında bu görevlere alın terleriyle atanıyorlar ama en basiti bu belediyelerde de böyle mi işliyor.

Hısım akrabası olan müdür olup kendini dokunulmaz sınıfına koymuyor mu? mesela.

Geçen hafta sorduğum soruda Aksaray’ın çok büyük bölümünün başkan olduğunu öğrendim ama net sayı konusunda en güçlü kurumlar bile bir çalışma yapsa Aksaray’da başkan sayısının net şekilde öğrenilemeyeceğini öğrendim.

Şimdi “Başkan” sıfatına erişememiş insanların kamu kurumları dışında uydurulan müdür kadroları ile neler yaptığını bilen var mı?

Örnek; Belediyelerde kaç tane müdür, kaç tane alt müdür var?

Bu müdürler ne iş yapıyor ve bunlar bu müdürlük makamlarına hangi kriterlere göre yerleştirildiler?

Bu sorulara da başkanlıklar veya diğer yazdığımız yazılar gibi bir cevap alamayacağım ama sözde sağlıkçı olmasına rağmen muhtemelen yetersiz görüldüğü için atanamamış veya atansa da orada çalışmaya yeteneği yetmediği için bir belediyede müdür sıfatı verilen boş bir varlıkla ilgili bana ulaşan şikâyetlere baktığımda Aksaray’da müdür olamayanların ümitsizliğe kapılmamasını söylemek istiyorum.

Eğer o hanımefendi bile bu egosu ve kabiliyetsizliği ile bir yere müdür sıfatı ile atanabiliyorsa ümitlerinizi kaybetmeyin.

Sizler de doğru yerlerde doğru insanlara temas etmeye çalışın ki en kısa sürede “Müdür” sıfatı ile onurlandırılın.

İnanın ilimizdeki bazı kurum ve kuruluşlarda müdür ve müdür yardımcısı olmak için belli bir kriter ve dereceye gerek duyulmuyor. Yürüyebilmeniz, konuşabilmeniz biraz da anne ve babalarınızın veya hısım akrabalarınızın çevresi ile 40 el 80’de etek öptükten sonra sizler de bir yerlerde müdür olursunuz.

Sakın umutlarınızı yitirmeyin, ısrar edin “El öpmekten dudak aşınmaz” derler ya nasıl olsa “Müdür” sıfatınızı kazandığınız gün sizler de emekçilere nasıl olsa elinizi öptürmek için her türlü eziyeti yapar ve egolarınızı tatmin edersiniz.

Ne diyeyim şimdi belediyemizde bir müdür tam da bu yazdığım tüm güzel özellikleri üzerinde toplamış bir kişi olarak, ilgimi çektiğinden ısrar ile bu müdür ve gelecekteki akıbetini uzaktan izleyecek ve bu kişiye “Müdürlük” sıfatını uygun görenleri de sadece Allah’a havale etmeyeceğim.

Gerçekten bu ilde “Başkan” sıfatı sonrası ikinci sıfat olan “Müdür” sıfatını kullanan kaç kişinin olduğunu da bilen veya tahmin edebilen var mı?

Ne diyelim bu operasyon sorunu Aksaray’ın alışık olduğu bir sorun ve bu sorunu her nedense yıllardan beri de aşamadık.

Aksaray’da on binlerce öğrenci ile yüzlerce akademisyenin bulunduğu şehrin en büyük eğitim kurumu olan Üniversite ile şehrin müstakil yaşam alanı olan Yavuz Sultan Selim Mahallesinin ortasında kalan tahliye kanalı çevreye verdiği kötü koku ve hastalık risklerine karşılık sadece o Mahalle ile Üniversitedeki yurtlarda kalan öğrencilere rahatsızlık verdiği için olsa gerek bu kanalın oluşturduğu sağlık sorunları sürekli görmezden geliniyor.

Aksaray’a yakışmayan görüntüsü ve insanlara verdiği rahatsızlık ile sağlık risklerine rağmen sorunu görmeyenler, duymayanlar ile konuşamayanlara buradan bir kere daha duyurmak istiyorum;

Aksaray’ın içerisinde kalan ve sağlık sorunları kadar kazalardaki ölüm riskini artıran bu kanal konusunda birileri artık harekete geçmeli.

Bölgedeki evlerde yaşayan halk yaz aylarında kokudan dolayı kapılarını açamadıklarını söylerken bölgeye yayılan sinek ve değişik türlerdeki böcekler de yine salgın hastalıkların yayılmasında önemli bir etken durumunda.

Üniversite’nin yurtlarına yakın alanda kalan bu kanal nedeniyle yurtlarda kalan öğrenciler de bu durumdan olumsuz etkilenirken sorunu görmeyenler “Nasıl olsa bizler o bölgeyi bilmiyor ve oradan da yılda bir defa bile geçmiyoruz” diyerek vicdanları rahat şekilde yatıyorlar.

Geçmişte sadece yaralama ile kurtulacak kazalarda yaşanan ölüm olaylarına rağmen çevresinde bir tane bile bariyer olmaması nedeniyle araçların kazalar sonrası düştüğü bu kanal artık bu şehrin utancı olmuş durumda.

O önemsenmeyen bölgeden gün içerisinde binlerce araç geçiş yaparken on binlerce insan da ne yazık ki bu rezilliğe şahitlik edip o solunamayacak havayı solumak zorunda kalıyor.

O Mahalle sakinleri ile Üniversitedeki yurtlarda kalan öğrenciler bu ıslah edilemeyen, çevresi kapatılamayan kanaldan yıllardır olduğu gibi yine şikâyetçi ama bu şehirdeki gerekli koltukları işgal ederek hiçbir işe yaramayan sorumlular bu rezilliği görür mü diyerek umut ile beklemekten başka bir şey yapamıyorlar.

Bu güne kadar Mahalle sakinleri ile üniversite öğrencilerinin normal bir şehirde yaşanıyormuş gibi güzel umut ve temennileri elbette beklendiği gibi boş çıktı da bende bu sorunu bu şehirden ve bu kanaldan sorumlu olanların görmeyen gözlerine sokmak için yazıya döktüm.

On binlerce insanın sağlığını tehdit eden, korunaksız olduğu için kazalar sonrasındaki ölüm riski ile de tehlike saçan koskoca kanalı görmemek için çok büyük bir emek vermek gerçekten çok kaliteli bir idareci olmak gerekiyordur.

Şahsen ben yerinizde olsam bu şehirdeki sorunları görmemek yerine kimselerin gözüne gözükmemeyi seçerdim.

Şimdi sakince tekrar yazayım;

Yavuz Sultan Selim Mahallesi ile Aksaray Üniversitesi arasında kalan ve DSİ’ye ait olan tahliye kanalı var ya, bu kanal acil ıslah ve araçların düşmemesi için acil bariyerlerle kapatılmalı.

Yoksa 1-2 gün önce yazdığım gibi bu yazıyla oluşacak ilk olumsuzlukta “Ben demiştim” deme hakkını kendimde bulacağım.

Orada yaşayan ve o bölgeden geçmek zorunda kalan on binlerce insana hak görülen o koku ve salgın riski sizlere göre olmasa da bizlere göre çok büyük bir sorun…

İşte bu cümlenin karşılığı olan olaylardan bir tanesi de geçen yıl Aksaray İl Özel İdaresi tarafından Aksaray turizmi için en önemli başlangıç olacak olan termal otelin yeniden sorunlu firmanın yavru firmasına adeta adrese teslim şekilde verilmesiydi.

O gün kaleme aldığım yazıda “Yapmadıkları yapmayacaklarının teminatıdır” diyerek Aksaray’ın 20 yılını çalmış olan ve mahkeme kapılarında zorla alınan otel alanının yeniden 20 yılda işi yapamayan firmanın yavru firması olan firmaya verilmesinden bahsetmiş ve süre sonunda bu işte sorumlu olanların hiçbir bedel ödemeyeceğini, bu bedeli her zaman olduğu gibi Aksaray halkının ödeyeceğinin de altını çizmiştim.

Sonuç mu?

Aradan 1 seneye yakın bir zaman geçti. Sözde ihaleyi alıp 2 seneden teslim edecek olan firmanın ne iş yaptığı konusunda bu güne kadar bu firmaya işi verenler bir defa dahi açıklama yapma gereği bile duymamışken Aksaray turizminin belki de ilk adımı olacak olan otel projesi de 20 sene olduğu gibi yeni süreçte de belirsizliğini koruyor.

Bu yazımın devamında kaleme aldığım bir yazıda ise bu süreçten Aksaray’ın zararlı çıkacağı ve bu işe imza atanların, göz yumanların süreç bitmeden Aksaray’dan gideceklerini ve hesap verecek kimsenin kalmayacağının da altını çizmiştim.

Şimdi geldiğimiz süreçte o gün bu olayı önlemesi gereken sayın valimiz Aksaray’da değil.

O’nu Aksaray’dan yolcu edenler de, kendisi de gözyaşları ile Aksaray’ı terk etti ve artık bu otel konusunda artık Aksaray’ı kaderi ile baş başa bıraktı.

Yine Bu otel alanının verilmesinde banka teminatı şartı ile adeta iş yapmayan firmayı tek başına ihaleye sokmak için çaba sarf eden il özel idaremizin o günkü genel sekreteri de artık Aksaray’da olmayacak.

Yani bu işi takip ederek 2 senede burayı yapacak diye kefalet altına alanların artık kefillikleri de sözleri de Aksaray ile ilgili hiçbir konuda geçerli olmadığı gibi bu isimler 2 sene sonrasında bir Allah’ın kuluna da hesap vermek zorunda olmayacaklar.

Aksaray’ın geleceğine vurulmuş olan darbe nedeniyle olan yine Aksaraylılara olacak.

Ben, Ayşe Alp ve Hikmet Recep Turan bir sene önce demedik mi?

Şimdi bu işte sorumluluğu olmayan Aksaray Valimiz ile il özel idaresi genel sekreterimizden 1 sene önce bu alanın ihalesini kendine özel şartname ile alan firmanın 1 senede ne iş yaptığını yerinde görmelerini ve süreci basınla paylaşmalarını bekliyorum.

Bu süreçte Vali Bey ile yardımcısı Aksaray’dan atanmış olsa da sürecin içerisinde olan veya olması gereken il genel meclisinin çok değerli üye ve yöneticileri yaşanan süreçle ilgili elbette artık sorumluluğu üstüne alarak gerekli açıklamayı yapar.

***

Gerçekten ben halen merak ediyorum;

20 Sene önce aldığı otel inşaatını yapıp tesisi faal duruma getiremeyen ve uzun süren davalar ve Yargıtay süreçlerinin sonucunda zorla elinden alınan zat-ı muhtereme adrese teslim ihale sürecinin hazırlanmasında kimin ne kadar emeği oldu?

İşi alan ne yapıyor belli değil, işi verenler de beklendiği gibi gitti.

Geriye ise Aksaray’ı turizmde en az 5 adım ileriye taşıyacak ve daha pek çok yatırımın önünü açmış olacak olan ve bir müteahhidin eline teslim edilmiş olan yarım bile kalmayan hayaller kaldı.

“Ben demiştim” ve bundan sonra da diğer yazılarımda olduğu gibi milletin gözünün içine baka, baka kandıranlar konusunda da yine “Ben demiştim” diyeceğim.

Bizlerin yıllar önce söylediklerini bugün marifet gibi söyleyerek kirlilikten ve şehrin kalmayan imajından deyim yerindeyse herkesin bir şikayeti var.

Yıllardır hep basın konusunu gündeme getirdiğimizde “Herkesi aranıza alacaksınız, herkesi kabulleneceksiniz” diyenler bugün yarattıkları medya canavarı karşısında çaresizler.

Aksaray basınının bu sürece gelmesindeki en büyük emek verenler bugün “Kendinize çeki düzen verip, gazeteci olmayanları aranızdan temizleyin” nasihati ile basın bataklığını kurutmak için seneler önceki yaptıkları çalışmaların tam tersini yapıyorlar.

Yıllar önce bizler basındaki kirlilik konusunda şehrin tüm siyasilerini, mülki idaresini, emniyetini, sivil toplum kuruluşlarını ve daha pek çok etkili ismi uyarmadık mı?

Bu sürecin buraya geleceği tehdit, şantaj, ahlaksızlık, kurgu haberler veya şovmenlikler ile iş bağlamak için kullanılacak olan yayın organları konusunda sizlere derdimizi anlatmaya çalışmadık mı?

Elbette yaptık ama o gün “Basını ne kadar itibarsızlaştırırsak bizler aleyhinde yapılacak olan haberlerin güvenilirliği de olmaz” düşüncesi ile basın camiası içerisindeki tuhaf yapının oluşması sağlandı.

Evdeki hesaba göre basın itibarsız hale getirilecek ve tüm kriterler de ortadan kaldırılacaktı.

Nihayetinde öyle de oldu. Ne yazık ki etik, ahlak ve diğer değerler sadece basın ilan kurumu gölgesinde kalırken diğerleri her türlü ahlaksızlığı hak görür oldu ve şehrin de tüm değerlerinin içine ettiler.

Sonrasında olanlarda ise daha fazla güç ve şehirdeki tüm payın kendilerine gitmesini isteyenler siyasi güçleri ve iş insanları ile sağladıkları mikrofonlar ile şehre hükmeden insanlara hükmetmeye başladılar.

Örnek mi; Aksaray’dan son ayrılan idareciler.

Mikrofon sevdaları ve Aksaray’ın yerelini hiçe saymaları sonrasında cehaletin kol gezdiği basın camiasında bir mikrofon sevdası da baş gösterdi.

Son günlerde mikrofonu olmayan kaç kurum kaldı bilmiyorum ama “Biz ulusalız” diyerek geçen dönem konaklarda ağırlanan ve ayrıcalıklarını her kulvarda hissettirerek şehre hükmetmesi gerekenlere hükmedenler yeniden şehrin sahibi olduklarını yeni idarecilere göstermeye çalışıyorlar.

Allah kolaylık versin ama yakın zamanda bu diyalog sağlanırsa tarih boyunca oynanan “İyi polis, kötü polis” oyununu oynayanlar daha sağlam temeller atmak adına bu haberlere son vermeye çalışacaklar.

İşte kötü polisin kim olduğu tam da burada ortaya çıkacak. Bu yazılanlara kim son veriyorsa bu haberlerin altında hep o ismin imzası var demektir. Yani kötü polis de o dur.

Timsah gözyaşları ile şehirdeki basın rezaletinden şikayet edenler basının bu noktaya gelmesindeki en büyük pay sizlere ait değil mi?

Bunların yaşanabileceğini ve basın camiasının korunması gerektiğini söylediğimizde bıyık altından gülmek yerine samimi şekilde dinleseydiniz bu gün Aksaray’ın sözde basını da bu halde olmazdı.

Gelinen süreçten bir şekilde dönülebilir mi?

Elbette dönülebilir ama bu sizlerin samimiyetine bağlı.

Bu rezilliğin mimarı olarak bu eseri de sizler onaracaksınız.

Eğer gerçekten taleplerinizde ve şikayetlerinizde samimiyseniz.

Bu ay süresince sağlık durumları iyi olanlar oruçlarını tutarlarken her sene bildik “Sakız orucu bozar mı?” gibi soruları da yine TV ekranlarında birilerine anlatmaya çalışarak görevlerini yerine getirecekler.

Her ayda yapılması gereken fakirlere yardım süreci sadece Ramazan ayına has olarak anlaşıldığı için yardımlar ihtiyaç sahipleri kadar ihtiyacı olmayanlara da gideceği gibi insanlara yol göstermek isteyenlere de gün doğacak.

-Bu ay boyunca ibadetleri yorumlamak için banka hesaplarını dolduracak olan TV ekranlarındaki âlimler bildik sorulara cevap verirken yüzyıllar önce yaşandığı iddia edilen hikâyeleri de yaşamış gibi anlatarak reytinglerini yükseltirken gelecek seneki işlerini de garanti altına almaya çalışırken bazı günlerde gözyaşlarını da boncuk, bocuk akıtacaklar.

-Her sene olduğu gibi birileri dernekler ve vakıflar ile “Sizler yardım yapmayı ne bileceksiniz” Sizlerin adına yardımlarınızı bizler yapalım diye kapılarınızı çalacak ve çevrenizdeki ihtiyaç sahibi hanelere yapmanız gereken yardımlarınızı toplayıp kim bilir nerelere yollayacaklar.

-Yine her sene olduğu gibi birileri marketlerindeki elde kalmış, tarihi geçmiş, kokmuş ürünlerini kolilere yerleştirerek Ramazan paketleri yaparak zekâtlarını verecek olanların ayırdıkları bütçeleri Allah’tan korkmadan toplamanın yoluna giderken dağıtılan kolilerdeki ürünlerin yarısından fazlasının çöplere gidişine aldırış etmeden depolarını boşaltmanın huzurunu Ramazan ayının manevi atmosferinden üstün tutacaklar.

-Yine ildeki ekmek ve pide fırınlarındaki çalışanlar 30 gün boyunca Aksaray’ın en özel insanları olduklarını düşünerek kapılarında sıra bekleyenlere bağırıp, çağırmayı kendilerinde hak bilirken tanıdıklarına ayrıcalıklarını da ihmal etmeyecekler.

-Yine o fırınların kapılarında ekmek veya pide almak için yığılan ekip de Ramazan ayında bile kul hakkının ne anlama geldiğinin hesabını bile yapmadan iftar sofrasında sıcak ekmek yemek için insan olanların uymakla yükümlü olduğu tüm kuralları ihlal etmeyi kendilerine hak bilecekler.

-Bu senede ahalimizin yarısına yakını 30 günlüğüne şeker veya tansiyon hastası olduğunu anlatmaya çalışırken günahlarını doktorlara atacaklar.

-Hanelerine yetecek kadar yardım alanlar yardımların diğer hanelere de ulaşmasının yolunu kapatmak için “Yeter” demeyerek “Hepsi benim olsun” çabası ile kapı, kapı dolaşmaya başlayacak.

-Bu sene de iftar çadırlarında oruç tutanlara yer kalmazken burayı aş evi gibi kullananlar masalardan topladıklarını israf olsa da evlerine götürecek.

-Oruç’un farz olduğundan haberleri bile olmayan saygınlarımız her gün düzenlenen şaşalı iftar yemeklerinde başköşelerde ağırlanırken çaplarınca insanlara yol gösterme cüretinde de bulunacaklar.

Yani bu sene de bizler yine sakızın orucu bozup bozmayacağını dinlerken birileri de kapılarınızı çalarak sizlere “Sizler kendi başınıza yardım etmeyi bile beceremeyecek insanlarsınız” dermişçesine yardımlarınıza aracı olmaya çalışacak.

Bu yukarıda saydığım her şeyi geçen senelerde olduğu gibi bu ve bundan sonraki Ramazan aylarında yaşayacağını bilen birisi olarak şimdiden tüm hemşerilerim ve İslam âleminin Ramazan ayını tebrik ederken ibadetlerinizde Allah ile yardımlarınızda da kulu ile aranıza aracı koymayacağınız bir ay geçirmenizi dilerim.

İl genelinde iş yapıp Aksaray için proje üreten makamının hakkını veren isimlere lafımız yok ama ne yazık ki “Başkanlık” sıfatını hak edenlerin gölgesinde geçinmeye çalışanların isimlerinin önündeki sıfatlar artık kabak tadı verirken ne yazık ki “Başkan” kelimesinin de anlamını yitirmesine neden oldu.

Son olarak Sayın Valimizin basın ile yaptığı toplantıda yaklaşık 100’e yakın isime bile isimlerinin önündeki “Gazeteci” sıfatı yetersiz kaldığından olsa o salonun bile yarısına yakını başkandı.

Ülkemiz insanının da sevdiği gibi şehrimizde de bu sıfat çok sevildiğinden olsa gerek bu sıfatı kazanmak isteyenler artık bir seçime girmek ve bir yere aday olmayı bile gereksiz görüp kurdukları dernek, cemiyet veya başka isim verdikleri bir yere hemen başkan olarak kendilerini yazıyorlar ve belki de Aksaray’da bile olmayan insanların TC kimlik numaraları ile de olmayan yönetim kurullarını oluşturup başkan sıfatıyla dolaşmaya başlıyorlar.

Aksaray Valisi Murat Duru göreve geldiği günden bu güne kadar kaç tane başkanı ağırladı? İnanın bunun kaydını özel kalemde bile tutamamışlardır.

Şahsen ben bir Gazeteci olarak Aksaray’da kaç tane cemiyet olduğunu inanın bilmiyorum.

Kim nerenin başkanı diye saymaya kalktığımda koca bir camia içerisinde isminin önünde sıfatı olmayan 3-5 kişi kalıyoruz.

Bu karmaşa ve sıfat sevdası ile bu kadar kolay kurulan dernek ve cemiyetler konusunda bu güne kadar işlerini yapmaları gerekenlerin doğru yapmadıklarından olsa gerek şehrin neredeyse 10’da biri “Başkan” sıfatıyla sokaklarda gezmeye başladı.

İnsanların kafalarına göre dernek ve cemiyetler kurabildikleri bir ortamda bundan farklı bir durumda olması mümkün mü?

En yakın örneği kendimizden vermem gerekirse gerçekten ildeki dernek ve cemiyet sayımızı ben bilmiyorum ve birçok arkadaşımın da doğru cevap veremeyeceğimden eminim.

8 Gazete, 6 Radyo, 2 Dijital yayın lisanslı TV ile sayısı 10’u geçmeyen gerçek haber sitesi dışında yayın organı olmayan bir Aksaray’da neredeyse her yayın gurubuna ait bir cemiyet ve bu cemiyetin başkanı varken bazı gazeteler ile yayın organlarının bağlı bulundukları bir tane bile cemiyet yok.

Buna rağmen 20’ye yakın cemiyet başkanı olan bu şehirde denetimlerin ne zaman ve nasıl yapıldığı, bu cemiyetlerin kurucularının kimler olduğu, üyelerin haberdar olup olmadıkları, genel kurullarını nasıl ve ne şartlarda nerelerde yaptıkları, tüzüklerine uygun hareket edip etmediklerini bilen bir tane bile kul olmadığını iyi biliyorum.

Çünkü kendi kurucusu olduğum bir cemiyetin tüzüğündeki en az 2 maddeye aykırı hareket etmesine rağmen yıllardır hiçbir işlem görmemesi bu cemiyetlerin bir defa dahi denetimden geçmediğini alenen ortaya koyuyor.

Bu boşluk ve boş vermişlik karşısında artık başkanlarımıza tek makam yetmiyor yeni, yeni dernekler ile birden fazla dernek başkanlığı sıfatı ile “Başkan” sıfatını taşıyanların önüne geçmek için yeni bir rezilliğin kapısını açıyor.

İlimizde gerçekten iş yapan STK ve Siyasi partiler dışındaki dernek ve cemiyet başkanı sıfatı taşıyan kaç kişi olduğunu net olarak bilen var ise bu yazıya cevap verebilir.

Ya da çarşıdaki simit satan çocuklar bile gazeteciler cemiyeti adı altında bir cemiyet kurup onlar da bizimkiler gibi “Başkan” sıfatlarıyla ortalarda dolaşabilirler.

Aksaray’da Vali ve Belediye başkanlarına ulaşamayanlara tavsiyem hemen bir dernek veya cemiyet kurun ve “Başkan” sıfatı ile randevularınızı alıp ziyaretlerinize başlayın.

Nasıl olsa “Gazeteciler Cemiyeti” kuranlara bile Gazeteci üyesinin olup olmadığını soran birileri yok…

Haydi sizler de başkan olun da yüz binlerce başkanın olduğu ülkemizde nüfusa göre en çok başkanın barındırıldığı il olma onurunu bari sizlerin sayesinde yakalayalım.

Ne zaman yürürlüğe gireceği belli olmasa da cezalar ve denetimler karşısında perişan hale gelen vatandaşlar artık olan bitene tepki gösterse de ne yazık ki sesler hısım akraba sohbetlerinden dışarıya çıkmıyor.

Çıksa da kimseler tarafından duyulmuyor.

Duyulsa da duyulmazdan gelinip geçiliyor.

Ne diyelim şimdi bu yazıyı kaleme aldık diye birileri “Hak eden cezasını çeksin, her şey daha güvenli trafik için” deyip kendince haklı eleştirisinde bulunacak. Tıpkı benim yazıya döküp sizlerin de şu anda okuduğu gibi.

Elbette Dünya’nın her yerinde insanlar kural ihlallerinin de, yaptıkları hataların da bedellerini hak ettikleri derecelerde ödeyecekler.

Elbette trafik düzeni için polis, jandarma denetimler yapacak ve trafik güvenliğini tehlikeye sokanlara cezalar yazacaklar. Alkollü yakalananların ehliyetlerine el koyacaklar, magandalara hak ettikleri cezaları uygulayacaklar. Gerekiyorsa ehliyetlerine geçici süre ile de el koyacaklar.

Ama bu yapılırken de uygulanacak para cezaları insanların aldıkları maaşlar ve yaşam standartlarıyla yani ülkenin ekonomik gerçekliği ile ölçüşecek.

Asgari ücretin 28 bin lira olduğu bir yerde 50-100 veya 200 bin lira gibi cezalar ne kadar samimi? Bunu ülke gerçekleriyle tekrardan tartışmak ve oylanan kanun teklifini tekrardan gözden geçirmek gerekiyor.

Bu cezaların uygulanması için kanun teklifi hazırlayanlar ve bu teklife onay verip el kaldıranların cezalardan ömür boyu muaf olduğunu bilmesek gerçekten bu cezaların trafik güvenliği için çıkartıldığına ikna olacağız. Ama ne yazık ki bu bırakın kendilerine yakın bir tanıdıklarına bile kesilen cezalarda işlemi yapan memuru doğduğuna pişman edenlerin de olduğunu bildiğimizden amacın trafik güvenliği olmadığına ikna oluyoruz. 

Toplum kendi içerisinde büyük bir kırılma yaşarken,

İş yapan insanlar batarken,

Mali sıkıntılar nedeniyle intiharlar artarken,

İş arayanlar umutlarını kaybetmeye başlamışken,

Ekonomik sıkıntılardan dolayı aileler dağılırken “Daha fazla ceza” diyerek trafik cezalarını alınan maaşların kat ve kat üzerine çıkartmanın ülke gerçekleriyle çeliştiği ortada değil mi?

O kanun teklifi için el kaldıran sayın vekillerin, asıl olan millet adına trafik imtiyazının milletvekilleri için kaldırılmasını da bizler millet olarak talep ediyoruz.

Asıl olarak sizleri vekâleten o kuruma gönderenler nasıl radar, kırmızı ışık, cep telefonu kullanımı, yara geçidinde durmama, çakarlı araç kullanımı, hatalı park ve daha birçok maddeden bu artırılan cezalarla muhatap olacaksa artık sizler de el kaldırdığınız bu cezalar ile bu millet gibi bu trafik içerisinde yaşayın, bizler de gerçekten sizlerin samimiyetini görelim ve ikna olalım.

Ama amaç, ekonomik gücü kalmayan bu milletten çok daha fazlasını toplayabilmekse bunu da samimi olarak millete anlatmanız gerekmez mi?

Cezaların bir oranı ve ülkedeki maaşlar ile bir orantısının olması gerektiğinin anlaşılması ve trafikteki ayrıcalıklı araçlar olan dokunulmaz araçların da aynı trafik içerisinde kaza risklerine neden olmaları ve trafik güvenliğini gittikleri her şehirde tehdit ettiklerinden dolayı onların da aynı cezalar ile ekonomimize katkı sağlamasını ve trafikte ayrıcalığın da son bularak tüm imtiyazlı meslek dallarının İşçi Ahmet, Çiftçi Mehmet, Esnaf Mahmut ve sade vatandaş olan Mustafa abiler gibi aynı denetim ve cezalara tabi tutulmasını bir Türk Vatandaşı olarak talep ediyorum.

Emin olun ki “Yazılacak olan cezalar ile bu ülke ne şahlanacak” umudunuz hayalden öteye gitmeyecektir…

Özellikle son günlerde iki Bakanlıkta yapılan değişiklikler ile erken seçim dedikoduları artarken Aksaray siyasetinde de milletvekilliği adaylıkları için dedikodular ve kamuoyu oluşturma çabaları başladı.

Aksaray’da siyasetin merkezindeki parti olan Ak Partide mevcut vekillerin üzerini çizen siyaset dehaları ilk iki sırada yer almak için Aksaraylıların gözüne girme çabalarını artırırken yayın organları ile de kamuoyu oluşturma hamleleri şimdiden başlamış gibi görünüyor.

Daha ortada hiçbir şey yokken Milletvekilleri Cengiz Aydoğdu’nun adaylığının mümkün olmadığı ümidi ve Hüseyin Altınsoy’un da listede yer almayacağına kesin gözüyle bakanlar şimdiden Aksaray sevdalarını tüm Aksaraylıların gözlerine sokmaya başladılar.

Yine Aksaraylı olup da Aksaray’a bu güne kadar zerre katkı sunmamış olan ve şehirdeki bir kişi ile bile diyaloğu olmayanların da Ankara’dan Aksaray sevdaları kabarmaya başladı bile.

Ne diyelim ortada ne fol ne de yumurta varken siyasetin lokomotifi olan partinin sevdalılarının milletvekillerinin üzerini çizmeleri ve Ankara’daki koltuklara en yakışacak adaylar olduklarını göstermek için kamuoyu oluşturma çalışmalarını görünce bir Aksaraylı olarak gerçekten duygulanıyorum.

Tek hedefleri milletvekilliği olan bu siyasi dehalara bir kul bu güne kadar “Diğerlerini dedikodular ile kötüleyip kendini ön plana taşıyorsun da, bu güne kadar bu Aksaray için sen ne yaptın?” sorusunu sormuyor.

Neden mi çünkü seçimden de, mevcut milletvekillerinin üstünü çizenlerden de ne meclisin ne de Aksaray halkının haberi yok.

Bilhassa Ankara’dan veya İstanbul’dan gösterilecek adaylar konusunda yapılacak normal veya erken seçimde halkın tavrının çok açık olduğunu bilmeyenler elbette bu faturayı çok ağır ödeyeceklerini bilirken bayramlarda bile Aksaray’ın şehirlerarası yolundan bile geçmeyenlerin Aksaray (Koltuk) sevdalarını görünce “Ne çok sevenimiz varmış” demek geliyor içimden ama gerçek niyetin Aksaray ile ilgisinin olmadığı aklıma gelince yutkunup susuyorum.

Özellikle Aksaray’ın önünden geçmeyip, Ak Parti ve diğer partilerin kapılarında yatıp kalkan ve Aksaray’ı hiçe sayanlar oluşacak ilk seçimde listelere girdiklerinde hangi parti olursa olsun kaybettireceklerini de parti yönetimlerindeki yakın arkadaş ve ahbaplarına söylemeyecek olsalar da bu durum buradaki il başkanları ve mevcut milletvekilleri tarafından, ithal milletvekilliğine halkın ne tepki vereceği net bir şekilde anlatılmalıdır.

Dediğim gibi ortada ne fol ne de yumurta yok ama birileri birilerinin altını oymuş ve seçimde listelere girmek için Ankara’da mesailerini sürdürürken Aksaray’da da yine birileri şimdiden kamuoyu oluşturarak isimlerini hafızalara kazımaya çalışıyorlar.

Ne diyelim hepsine hayırlı olsun.

Cengiz vekil emekli edilmiş haberi yok,

Hüseyin vekil sürecini tamamlamış haberi yok,

Ramazan vekil aday bile olmayacakmış haberi var mı? Yok mu? Bilen yok,

Turan vekil de yine “Ben artık siyasette yokum aday değilim” diye konuşuyormuş.

Ne diyelim bir gazeteci olarak bunların hiç birini ben duymasam da birileri bu konularda çok duyumlar aldıklarını kapı, kapı gezip anlatmaya başlamışlar bile.

Ne diyelim siyasi sahne bu kadar boş bırakılırsa ya Aksaray’daki rakipler,

Ya da Ankara’daki koltuk, pardon Aksaray sevdalıları o sahneyi dolduruverir.

Emekli edilir, liste dışında kalır veya siyaseti bırakırsınız da, haberiniz bile olmaz…

Bu yıl 3 bin liradan fazla para alıp araçlar için ne türden hizmet verdiğini kimselerin anlayamadığı istasyonlarda saatlerce çile çektirilen, çalışanlarının kendilerini bulundukları illerin liderleri gibi gördüğü sözde muayene istasyonlarının para ödemede kredi kartlarından talep ettikleri anormal komisyon ücretleri ise halen devam etmesine rağmen bu ülkede mağdur edilenlerden başka bir tane bile idareci de çıkıp bunun hesabını sorma cesaretini kendisinde bulamadı.

Elbette araçlar belirli zaman aralıklarında muayene edilecek ve sıkıntılı olanlar tespit edilerek trafiğe çıkmaları engellenecek.

Ancak bunun yolu artık tartışma konusu olmaya başladı. Bu yolun olmaması gereken örneği ne yazık ki yine bizim ülkemizdeki şekli.

Rekabetin olmadığı, zorunlu yaptırılması gereken muayeneler konusunda sürücüler bu istasyonlara girmek zorunda bırakılırlarsa durum bundan da farklı olmaz.

Aracınızı muayene eden sizi döver de, söver de, hatta öldürür de.

Bu güne kadar sürücülerin isyanlarını duymazdan gelenlerin bu hallerine devam etmeleri ne yazık ki bu istasyonları işleterek bu milletten hak etmediği milyarlarca lirayı toplayan kişi veya kişileri iyice cesaretlendiriyor.

Bu yaşanan olayları vatandaşlar yayınlamasına rağmen her nedense bir tane bile kişi gidip bu yerlerden yaptıklarının hesabını bile soramıyor.

Randevu alıp giden randevusundan en erken 1 saat sonra alınırken kredi kartlarından bankaların bile haset ile çatlayacağı komisyonlar istenerek resmen tefe düzeni işleniyor.

Yine araç muayenesi için dışarıda her türlü hava koşuluna rağmen saatlerce bekletilen insanların -10 derecede bile bekletilmeleri kimseyi rahatsız etmiyor.

Haksız kazanç, fahiş fiyatlar konusunda hareket edenler bile bu istasyonların önlerinden bile geçme cesaretini kendilerinde bulamıyor.

Bu kadar imtiyazın verildiği bu kurum ve çalışanlarından adam dövme, sövme veya öldürme dışında nasıl bir davranış beklenilebilir ki, işlenen cinayete, kavgalara ve diğer olumsuzluklara şaşırıyormuş gibi yapıyorsunuz?

Normal şartlarda bırakın araçlar konusundaki adaletsizlik tartışmalarını Dünya’nın insanlarına değer veren başka bir ülkesinde sözde müşterilerine sağlamadığı imkanlar ve yapmadığı tamirat ile tadilat işlemlerinden bu kadar para kazanmasına rağmen saatlerce sürücüleri ayakta bekleten bir kurum 1’inci yılını tamamlayamazken milyonlarca vatandaşın şikayetinin hiç sayılması artık bu kuruluşa adam dövme, hatta öldürme cesaretini bile vermiş durumda.

Verdiği hiçbir hizmet olmamasına rağmen aldığı 3 bin liradan fazla bedeli neden ödediğini bilmeyen sürücülerin isyanlarına kulak tıkayanlara çağrımız;

Bu istasyon tekeline son vermeleri ve illerde kriterlere uyan yerlere yetki vermeleri ve muayene edilen araçların muayene esnasında faturalandırılmak kaydı ile muayeneden geçemeyecek şekilde olan ağır kusurlarının o kuruluşlarda ücretleri karşılığında yapılacak yerlerle bu işi yürütmesidir.

Gerçekten birisi bu istasyonların araç başına 3 bin 288 lirayı neden aldığını ve de bu parayı hak edip etmediğini açıklayabilir mi?

Özellikle Aksaray’ın 3-5 tıklanma veya birkaç “Aferin” uğruna son 1-2 yıl içerisinde yok edilen imajının korunması için vurgu yapan Vali Duru daha önceden üvey evlat muamelesi çekilen yerel basın konusunda da “Bulundukları şehirlerin gerçek hafızasıdır” diyerek dikkat çekti.

Yerel basının, şehirdeki sorun ve sıkıntıları gündeme taşıdığına ve şehrin derdini dert edindiği için önemli bir değer olduğunu vurgularken şehirdeki olumsuz algının değiştirilmesi için basın ile birlikte daha etkili çalışılacağını da vurguladı.

Yapılan olumsuz haberler konusunda, başkaları gibi birilerini Aksaray’a getirip ayar vermek ve diğerleri gibi kendisini kurtaracağını düşünerek Valilik makamlarında ağırlamak yerine söylemlerini bizzat samimi ve devlet adamı olmanın verdiği güven ve saygı ile hepimizin gözlerinin içerisine baka, baka net bir şekilde verdi.

Bu kadar samimi şekilde verilen mesajların karşılığı salondakiler için bir atasözünün karşılığı gibiydi.

Hani hepimizin zaman, zaman kullandığı “Anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul, zurna az” sözünün karşılığı tamda bu toplantıda Sayın Valinin konuşmalarının karşılığı gibiydi.

Salonda niyeti iyi olanlar Vali Murat Duru’nun cümlelerinden gerekli notları çıkartırken diğerleri de bildik hal ve tavırlarda yaklaşık 1 saat süren toplantıdan hiçbir şey anlamadıklarını gösterdiler.

Bizler de gazeteciler olarak elbette öncelikli değerimiz Aksaray olduğu için anlamamız gerekenleri anladık ve daha önceden de hep şikâyetçi olduğumuz sorunları Vali beyin ağzından çıkan cümlelerden de duyunca bu işe devletin de el attığını ve yalnız olmadığımızı da gördüğümüz için gerçekten mutlu olduk.

Bu şehir;

Bu şehirde yaşayacak olan, bu şehirde doğan ve gömülecek olan ve bu şehri gerçekten yaşanabilir bir şehir yapmak isteyen herkesin şehri.

Bizler öleceğiz, yerlerimize çocuklarımız, onların yerlerine de çocukları gelecek.

Bu şehirden olmayıp, bu şehrin dert ve sıkıntılarını dert edinmeyen insanların şehrin imajını bozmasını önlemek için artık yalnız mücadele etmeyeceğimiz için gerçekten 8-10 yerel gazeteci arkadaşımız ile mutlu olduk.

Bölge insanı olmak, bu topraklarda doğup büyümek ve aynı havayı solumanın ne kadar önemli olduğunu bu toprakların insanı olan Valimiz Murat Duru’yu görünce bir defa daha anladık.

İyi ki Aksaray’a gelmiş.

İyi ki bu şehrin Valisi olmuş.

Aksaray’da görev yaptığı süre içerisinde yolunu açmak ve kendisine destek olmak için bu şehrin derdini dert bilen sadece 8-10 gazetecinin kendisine her konuda destek vereceğinden hiç şüphem yok.

Eskilerden beridir değiştirilerek kullanılan, Mevlânâ Celâleddin-i Rumi’nin de söylediği gibi;

Doğru olsam ok gibi yabana atarlar beni,

Eğri olsam yay gibi elde tutarlar beni,

Ne doğruyu gördüm aç,

Ne eğriyi tok,

Eğri yay elde kalır,

Menzil alır doğru ok.

Çok uzun süredir yabana atılan ve “Yereli kim ne yapsın” algısı oluşturulmaya başlanılan her zaman ayrıcalık bekleyen kendilerini Aksaray ve Aksaraylıların çok üzerinde gören insanlara “Yerel medyanın şehrin hafızası” olduğunu anlatmaya çalıştığı için Sayın Vali Murat Duru’ya teşekkür ediyorum.

Her mikrofonu gören “Atılım” söylemi ile cümleye başlayıp “Atılımın” sonuca ulaşacağı yolu çizmeden günü kurtarıp kendince şehir dinamiklerini harekete geçirdiğini düşünüyor.

Son yıllarda tarım ve hayvancılığa yapılan yatırımlar ve bu alandaki atılım hamlesinin su ve değişik sorunlar ile yarıda kalıp dibe çakılmanın ileri gitmemesinden sıkılmış olan makam sahipleri sanayi konusunda da atılımlarının sonuna geldiler sanırım.

Bu günden sonra artık Aksaray’ın yanı başında denizi olmamasına rağmen gerek yatak gerekse de ziyarete gelen turist sayısı ile büyük başarılara imza atmış Nevşehir’in geldiği süreci takip ederek atılım çağrılarına başladılar bile.

Daha hiçbir ile bağlı olmadığımızı anlatmaya çalıştığımız, haritada yerini gösterdiğimiz Aksaray’ın tarihi ve doğal güzelliklerini anlatsak da ne yazık ki bu yerleri ve tarihlerini ilde yaşayan bizler bile uzaktan yakından bilmeyerek atılım için kolları sıvadık.

Kış sporları için müthiş bir alana sahip olan Hasan dağı bölgesindeki yolu açma becerisini bile göstermeden kış turizminin konuşulduğu Aksaray’da yatak kapasitesi olmadan turizm hamlesine kalkışıyoruz.

İl Özel idaresine ait olan Ziga termal otelinin yapımı için gelinen süreç ve yaşanan sıkıntılar ile Aksaray’ın 20 yılını heba eden sözde müteahhide güvenerek yeniden bu alanı bu insanlara teslim ederek yapacağımız atılım da susuz tarım ve hayvancılık yapmaya çalışan tarım atılımına benzeyecektir.

Daha Aksaray’ı ortadan ikiye ayıran, Doğu-Batı ile Kuzey-Güney kavşağı olan yollara Aksaray tabelasını bile yazdıramazken, yazılan tabelalar da yine yol üzerinde boya ile kapatıldığından bile haberi olmayanlar ile Adana yolunda “Kapadokya bölgesi” olarak yön tabelasını dikenlere müdahale bile edemeyerek popülist politikaları ile atılım cümlesi ile günü dolduradursun artık Aksaray için geciken her proje şehrin sonunu getirmeye başladı.

Yeraltı su kuyularının azalmasından kaynaklı yaşanan obruklar, turizmde rekabet edilecekler ile aradaki makasın her geçen gün daha da açılması, sanayi konusunda yaşanan sıkıntıların görmezden gelinmesi ve tarımsal üretimde yaşanan su sorununun hep dipsiz karanlığa itilmesi sayesinde atılım anlamsız bir kelimeden başka bir şey ifade etmiyor.

Atılım yapacaklara sesleniyorum; Lütfen birileri Aksaray-Adana karayolundaki beyaz boya ile boyanarak kapatılan ve yıllardır da bu durumda olan Aksaray tabelasına bir müdahale ederek ve karayolları tarafından dikilen tabelada “Kapadokya” bölgesinin Niğde olduğunu işaret eden tabelanın düzeltilmesi ile atılım için küçük ama sizlere güven için büyük bir adım atabilir mi?

Sizler atılıma olmayan yollar ve olan yollardaki tabelalar ile başlayın da bizler de sizlerin nerelere kadar atılım yapabileceğinize bir bakalım.

Sizler kadar gezmememe rağmen ilk seferde boyanan “Aksaray” tabelasını ve “Yola dikilen “Kapadokya bölgesi” tabelalarını ben gördüm de Aksaray’ı temsil için Evliya Çelebi gibi gezen sizler bu güne kadar bu tabelalara bir defa bile dikkat ettiniz mi?

Eğer dikkat edipte görmezden geldiyseniz “Atılım” sözünüz sizde kalsın.

Yok bu tabelalara bir defa bile dikkat etmediyseniz, o zaman da sizin bu şehirle bir bağınız yok ve “Atılım” söyleminiz de gerçek değil demekte bana hak değil mi?

Neredeyse her gün yeni bir transfer haberlerini duyuyor ve çok sansasyonel olanları da haberlerde günlerce izlemek zorunda kalıyoruz.

Sözde gönül verdikleri siyasi partilerden seçmenlerin karşısına çıkan milletvekili veya belediye başkan adayları ile meclis üyeleri haftalardır partilerinden istifa ederek yeni partilerine çok bağlı olduklarını anlatmaya çalışırken kendilerine oy veren seçmen yani halkın iradesini zerre kadar hesaplarına dahil etmiyorlar.

Yani seçmenler seçilmiş siyasetçilerin bazıları için sadece belli dönemlerde seçim sandıklarında 1 dakikalık figüranlardan başka bir şey değil.

Bağımsız aday olsa yerine göre belki 50-100 veya 3-5 bin oy alabilecek kişiler seçildikten sonra kerameti bütünüyle kendilerinde sanarak partilerinin adayı olduğu için oy aldıkları seçmenin iradesini yok sayarak başka yerlerde siyasete devam ederken oy veren seçmenin iradesi de her zaman ki gibi yok sayılıyor.

Transferler haricinde; terör, yolsuzluk veya başka sebeplerle açılmış olan soruşturmalar kapsamında tutuklanarak cezaevine giren başkanlar için de durum farklı değil.

Oy veren seçmenlerin iradeleri burada da yok sayılırken ya bu koltuklara bir kayyum ya da bir isim sözde seçilerek 5 yıllığına kendi yaşadığı bölgeyi yönetecek başkan yerine o kararı da başkalarının vermesi sonucu burada da irade yer altına gömülüyor.

Yine Milletvekili istifalarında ve transferlerinde de durum aynı. Bir siyasi partiye oy veren seçmenlerin oyları sayesinde seçilen Milletvekilleri de son günlerde popüler hale gelen transfer furyası ile kendilerini temsil etsin diyerek oy veren seçmenlerin tam tersi siyasi partilerde siyaset yapmak için adeta birbirleriyle yarış haline girdiler.

Bu sistem ilerleyen günler için çok ama çok büyük sıkıntıları da beraberinde getirecek gibi görünüyor.

Acil olarak seçim kanunu konusunda ve siyasi partiler kanununda bir düzenleme yapılmalı ve istifa eden, herhangi bir suç şüphesi ile tutuklanan veya parti içerisindeki disiplin soruşturmasından dolayı işlem yapılmış olan ve partisinden ihraç edilenlerin görevlerini de yürütememesi ve o yerlerde ara seçimlerle halkın gerçek iradesi siyaset sahnesinden silinmemeli.

Her ne sebep olursa olsun bu istifa edenler üzerlerinde oturdukları koltukları da tam zıt görüşte olan siyasi partilere taşımamalı ve halk sorun olan yerde yeniden sandık başında kendisini temsil edecek veya yaşadığı kasaba, ilçe veya ili yönetecek başkanları da, meclis üyelerini de kendisi seçmeli.

Yapılacak yargılamalar konusunda da süreç Türkiye’nin ana gündemi haline getirilmeden Türk yargısına güvenilmeli ve verilecek olan karar sabır ile beklenmelidir.

Seçilecekleri parti listelerine girmek için türlü girişimlerde bulunanlar, seçildiği güne kadar halkını dinleyenlerin seçimlerin bittiği günden itibaren kerameti kendilerinde saymaları ve transfer görüşmeleri Türkiye’deki siyaset sürecine en büyük darbeyi vurmaya devam ederken oylarını topladığı kitlenin kendisine emanet ettiği koltuk ile parti kapılarında gezenler bu sayede acil olarak siyaset sahnesinden temizlenerek güvenilir isimlerin bu alanda kalması ve bu sayede halkın siyasete olan güveni de yeniden sağlanmalı.

Sürece uzaktan baktığımızda kendilerini seçen halkı sadece figüran olarak gören ve hiçbir saygısı olmayan sözde siyasetçilerin ilerleyen günlerde belli başlı taleplerle transfer olma girişimlerinin devam edeceğinden ve bu anlayışı da kendilerine şiar edineceklerinden zerrece şüphem kalmadı.

Halkın iradesi önemliyse gerekli düzenlemeler yapılmalı ve partisinden istifa edenlerin görevlerinden de uzaklaştırılması ve sürecin halkın kararı ile ilerlemesi adil siyaset sürecinin başlaması için büyük bir adım olacaktır…

Her türlü olumsuzluğu, küçücük bir haber bile olmayacak durumları bile abarta, abarta ülke gündemine sokup ili rezil edenler bu süreçte başlıca sorumlu olanlardır.

Geçmişte yaşanan olaylar nedeniyle imajımızın bozulduğunu kabul ederken bu imajın nasıl bu duruma geldiğinin araştırılmaması ve düzeltilmesi için de hiçbir şey yapılmaması tuhaf değil mi?

Bu ilde yaşamanın bir bedeli var diyeler Aksaray için gece gündüz yırtınırken bu ilin insanı bile olmayanlar ili 3 kuruşluk etmek adına adeta birbirleriyle yarış haline girerken özde hiçbir şey olmayacak sözde idarecilerin yol vermesi ile bu işi çok daha sistemli ve destekli yapmadılar mı?

Kameralar karşısında alkolün de verdiği etki ile ağzından ne çıktığını duymayan insanları kamera karşısına zorla durduranlar da bu rezilliğin en büyük ortakları değil mi?

Gelinen süreçte artık ilde olanlar kadar olmayanlardan da Aksaray ve halkı sorumlu tutuluyor.

Şöyle ki; Daha iki gün önce Niğde’nin Çiftlik ilçesinde yaşanan trafik kavgası ve ardından iki kişinin ölümü ile sonlanan cinayet.

Olay Niğde’de, saldırgan da, ölenler de Niğde’de, kaçabileceği tek nokta Güzelyurt üzerinden Aksaray merkez buradan da Doğu, Batı, Kuzey veya Güney yönlerine ulaşım imkanı.

Yani olayın Aksaray ile uzaktan yakından bir ilgisi yok.

Sadece katil zanlısının kaçtığı yön ve Aksaray’daki kolluk kuvvetlerinin başarılı çalışması ile il merkezinde başarılı bir operasyonla yakalanıyor olması.

Peki olay nasıl yansıtıldı veya nasıl anlaşıldı?

Haberlere bakarsak küçücük harflerle olayın olduğu yerin manşetlerde belirtilmemesi olayın Aksaray’ın merkezinde olduğu yönünde algıların oluşmasını sağladı.

Elbette bu tek başına bir manşet veya spot haber başlığı sayesinde oluşmadı. Bunun oluşması için aylardır devam eden Aksaray’ı suç ve günahlar şehri gibi göstermek için yapılan çalışmalar etkili oldu.

Ulusal denilecek haber kaynaklarındaki yorumlara baktığımızda okunan haberden Aksaray birinci dereceden sorumlu tutulmuş. Nedeni ise haber başlığında olayın meydana geldiği yerden bahsedilmeyişi.

İşte bu kadar net olan bir olay bile artık sadece Aksaray’ın üzerine bırakılıyor. Son cinayet haberine baktığınızda ülke geneli, olayı; “Aksaray’da yol verme meselesi yüzünden işlenen cinayet” olarak görmüş ve “Aksaray mı? Şaşırmadık” etiketleri haber yorumlarına damga vurmuş.

Aksaray’ı bu duruma getirenler de, bu duruma hep birlikte seyirci kalanlar da bu eserin mimarları değil mi?

Niğde’nin Çiftlik ilçesinde yaşanan olay Aksaray’ın içine edenlerin gayretleri ile yine bize yazmadı mı?

Bundan sonra da bırakın Niğde’yi diğer illerde yaşanacak benzeri olaylar da yine Aksaray’a yazmayacak mı?

6 Şubat güneş doğduğunda ortaya çıkan manzarayı tam idrak edemeyenler için gelen ikinci felakette küçük kıyameti yaşayan bölge insanları şehirler her ne kadar yeniden ayağa kaldırılsa da ölen yakınlarının acılarını hala yaşatmaya devam ederken acı ve gözyaşları sanki sadece 11 ilde kalmış gibi bir hava var.

Yurdun değişik noktalarında zaman, zaman oluşan küçük çaplı depremlerde bile yıkımlar yaşanırken insanlar hala dönüşmeme konusunda ısrarcılar.

Bununla beraber Aksaray’da da acil dönüşüm gereken yerlerde dönüşümün “D” sini bile bu güne kadar görmedik. Çarşı merkezindeki alanlardaki dönüşüm çabaları sadece çarşı merkezine has gibi görünürken yerinde dönüşüm bile müteahhitlerimizi cezbetmedi.

Yine dönüşüm çalışmalarının dışında 6 Şubat depremlerinden Kahramanmaraş ile Elbistan ilçesinde görev yapan yüzlerce AFAD gönüllüsünün de eğitim ve tecrübelerine rağmen tamamen ötelenmesi ve AFAD’dan uzaklaştırılması da gelinen süreçte 6 Şubat’ın Aksaray’da sadece bir resim sergisinden ibaret olduğunu ortaya koydu.

15 Temmuz Milli İrade Meydanında gelenekselleştirilen 6 Şubat etkinliği için meydana toplanan ekibe baktığımda aralarında Elbistan’da görev yapmış 3 veya 5’i geçmeyecek kişiyi görürken yüceleştirilmeye çalışılan dernek ve kuruluşları ön saflarda gördüm.

Bu programı organize edenlerin artık gerek felaket gerekse de felakete hazırlık boyutunda en küçük bir samimiyet taşımadıkları kanısına da o görsel ile artık ikna oldum.

Nasıl olsa ülkemiz her felaketin ardından “Hatalardan ders çıkarttığını sırıtarak açıklayan” müdürlere alışmış durumda.

Sadece Elbistan ilçesinde AFAD’ın 10 teknik personelinin yanında 100’den fazla gönüllü çalışırken yine Maraş merkezde de aylarca verilen görevleri yapan gönüllülerimiz oldu.

O bölgeyi de, yıkımı da bu insanlar görürken programlarda en ön saflara yerleştirilen sözde dernek ve kuruluşları izlediğimde programı organize edenlerin bir yerlere koltukları için mesajlar yolladığını da anlayabiliyorum.

“Allah vermesin” cümlesinin en büyük tedbir olduğu bir yerde bundan farklı bir organizasyonu da düşünmek elbette iyimserlik olurdu.

Sahipsiz şehrin, kurumunda da bundan farklı bir manzaranın oluşmasını beklemiyorum ama en azından “Acaba biraz olsun içlerinde devlet, millet sevgisi kalmış mıdır?” diyerek ısrar ediyorum.

Ne diyelim artık, 6 Şubat’ın bir görünmeyen yüzü bir de vitrinlik yüzü var.

6 Şubat’larda gördüğünüz o yüz sadece vitrinlik olanı değerli hemşerilerim. Gerçek yüzü 3 sene önce Maraş ve Elbistan’daydı.

Bu kurum ve sürece baktığımda Aksaray’ın neden bu durumda olduğunu alenen görüyor ve geldiğimiz sürecin bir tesadüf olmadığına da şahitlik ediyorum.

Aksaray’da emeklilik projelerini çizmek için gelen idarecilerin kurumlarından başarı ve proje beklemek hayalcilik değil mi?

Cumhurbaşkanımızın çok sık kullandığı bir sözü vardır ya “Nereden Nereye” hah işte Aksaray tam bu sözün karşılığı gibi “Nereden nereye” tarım ve hayvancılık kenti olması nedeniyle afet ve büyük felaketlerin yaşandığı, Türkiye’nin kalbi durumundaki kara yollarının kesiştiği nokta olması nedeniyle trafik kazlarının çok fazla olduğu bir şehirde “Aman” diyenin ensesinde biten ve her olayda ilk gördüğümüz kurum olan AFAD’ın 2 sene içerisinde geldiği nokta Aksaray’ın hak ettiği gibi yönetildiğini de ortaya koymuyor mu?

Yazının başlığında da dediğim gibi 3 yılda yapılan tek şey 3 fotoğraf sergisi ve bu sergi de yine öğretmenlerimiz tarafından organize edilmiyor mu?

Ne diyelim artık “Yaşadıklarımız hak ettiğimiz gibi” değil mi?

Şehir olarak çarpık yapılaşmanın da verdiği mazeret ile her kuralsızlığı kendilerine hak gören sürücülerin şehre verdiği zarar görmezden gelinse de artık Aksaray trafiğinin yarattığı utanç tablosundan utanması gerekenler manzarayı gururla izliyorlardır.

İl genelinde trafikte ters, düz fark etmeksizin dolaşan ve “tanımlanamayan araç” adı verilen araçlar ile piyasacıların yaşattıkları rezilliklere göz yumanlar artık iki tekerlekli olan ve büyük bölümünün trafikten bir haber sürücüleri olan motosiklet veya elektrikli bisiklet tarzı araçların da şehir trafiğinin içine etmesi için her türlü imkan veriliyor.

Çoğunlukla “Ekmek parası” bahanesi arkasına sığınılarak yapılan ve kendinden başka birçok kişinin mağdur olmasına neden olacak davranışlarına göz yumulmasını isteyen sürücülerin bu kadar imtiyazlı şekilde trafikte tutulmaları sadece Aksaray’a has bir özellik durumuna gelmedi mi?

Göstermelik denetimlerde yapılan kask ve belge denetimleri dışında bu araç kullanıcılarının tüm kurallardan muaf tutularak trafik içerisinde olmalarına yaptırım uygulanmaması ben dahil birçok kişinin isyan boyutuna gelmesine neden oluyor.

Özellikle “Uğraşmayın garibin ekmeğiyle” gibi söylemlerden cesaret alan ve tek yönlü yollarda bile tersten gelip utanmadan da kendilerine yol verilmesi gerektiği aymazlığında olan sürücüler bu işte en masum olanları değil mi?

Bu sürücülerin kendilerinin her haltı yapabileceklerine inanmalarında emek sahibi olan ve denetim mekanizmasını yeterince çalıştırmayanlar o sürücülerin yaptığı tüm kural hatalarının asıl mimarları değil mi?

4 tekerleği olan araçlara uygulanan cezai yaptırımların nedense başka türden olan araçlara yeterince uygulanmaması şehir trafiğini bu noktaya getirdi.

Artık tamamen haksız olan bir sürücü bile karıştığı kazada dahi hatalı olduğuna ikna olmuyor.

İki şeritli bir yolda orta şeridin ortasındaki şerit çizgisinin üzerinde seyreden motosikletli bir sürücü kendisine sürücü kursunda böyle öğretildiğini ve kendisinin o yolda olduğu sürece sağından veya solundan geçemeyeceğimiz konusunda o kadar ikna olmuş ki, bu sürücüye değil ben, kara yolları trafik kanununu yuttursanız nafile. 

Yine kuryelik yaparak “geçim” bahanesi ile ayrıcalık bekleyip şehirdeki hiçbir trafik kuralına uymayan, trafik ışıklarının sadece otomobiller için yerleştirildiğini düşünen sürücülerin geldikleri bu durumda yine yapılmayan denetim ve uygulanmayan cezalardan kaynaklı değil mi?

Kısaca özetlersek il merkezinde ve ara sokaklarda kendilerinin dokunulmaz olduğunu düşünen sürücülerin, bu sürece gelinmesinde zerre günahlarının olmadığına ben bir Aksaraylı olarak ikna oldum.

Çünkü adamlar haklı, “Ekmek kavgası” dediklerinde tüm kurallardan muaf tutulmalarından dolayı motosiklet veya 3 tekerlekli araçların trafik kurallarından muaf olduklarına en kalbi duyguları ile inanmışlar.

Bu inancı verenler bu şehrin trafiğinin geldiği durumun mimarı olarak kendileriyle guru duymalı…

Ölü sayısı resmi rakamlara göre 50 bini aşarken halen bulunamayan kayıp işle uzuv kayıplarına neden olan yaralı sayısı açıklanmıyor.

Bu depremlerden yaklaşık 24 sene önce meydana gelen ve yine 20 bine yakın insan hayatını kaybederken binlerce insan da yaralandı ve kayıp oldu.

Bu depremlerin ülke ekonomisine verdiği zararlar insan hayatından sonra geldiği için çok fazla gündeme gelmese de ne yazık ki milyonlarca insan da bu depremler sonrasında deyim yerindeyse artçı ekonomik krizler ile intiharlara bile sürüklenirken aile dağılma olayları gibi sosyal sorunlarda hiçbir zaman gündeme getirilmiyor.

Yani deprem bölgelerindeki enkazlar altında canla kaybedilirken, insanlar evsiz ve yurtsuz kalırken ülke genelindeki sarsıntılar da küçümsenemeyecek boyutta oluyor.

İşte tarihimizde en azından hayatta olanların şahitlik etmediği bir yıkıma bundan 3 sene önce hep birlikte şahitlik ettik ve her bir vatandaş güçleri oranından bölgeye gidemese bile yardım etmeye çalıştı.

Emeklerini de yardımlarını da esirgemeyen her bir insanımızdan Allah razı olsun.

***

Ne yazık ki bu ve başka türlü felaketlere alışık olan milletimiz, felaketler sonrasında duyacakları cümlelere de aşina olduğundan felaketlerde tedbirlerini gerekli zamanlarda almayanlar da işin içerisinden “Hatalarımızdan ders aldık”, “Üzgünüz”, “Yaraları sarmaya çalışıyoruz” ve benzeri bir çok cümle ve kelime ile sürecin tamamlanmasını sağlarken yıkımın yaşandığı bölgelerdeki insanların yaşadıklarını kimseler görmediği, o acılara tanıklı etmedikleri için herkes kısa sürede felaketi de alınmayan tedbirleri de unutuveriyor.

Yeni bir felakete kadar insanların, hatalarından hiçbir ders almadıklarını görmemize rağmen başımıza gelmediği sürece “halimize şükür” diyerek günü geçiştiriyoruz.

Şimdi ben gerçekten merak ediyorum; Büyük felaketin üzerinden geçen 3 senede deprem bölgelerinde yaralar beklentilerden bile hızla sarılıyor ama deprem bölgeleri dışında ne türden tedbirler alınıp o yaraların tekrar açılmasının önlemleri alınıyor.

Hastalardan nasıl bir ders çıkartıldı da deprem bölgelerinde yaşanan çok sayıda sorunun tekrar yaşanmaması için yaşanabilecek depremlere nasıl önlemler alındı?

O depremlerin yaşanmasının ardından deprem bölgesinde yaşanan sıkıntılar AFAD başta olmak üzere belediyelerin hangisi tarafından masaya yatırılıp deprem bölgeleri idareciler için bir ibret yeri olarak görüldü?

Yine depremler zamanında eğitimli personeli yetersiz olan, halk ve gönüllüleri sayesinde felakete müdahale eden AFAD 3 sene içerisinde Aksaray’daki gönüllülük sistemini yok ederek reklam derdinde olan STK’lar ile reklam peşinde olan fabrikalar dışında nasıl hazırlıklar içerisine girdi?

Toplanma alanları başta olmak üzere çadır ve konteyner kent olarak kullanılması planlanan alanların altyapı çalışmaları konusunda bu güne kadar bırakın Aksaray’ı ülkenin bir tek ilinde bir çalışma yapıldı mı?

Kısa ve özetle 3 sene içerisinde deprem bölgesi dışında yeni bir felaketle ilgili bu hatalarından ders çıkartan üzgün görünen ve gözyaşlarını da eksik etmeyen abiler ne iş yaptı?

Kentsel dönüşümü sadece rant olarak gören müteahhitlerin çarşı merkezindeki yıkma çabaları karşısında Aksaray’da ilk depremde yok olma riski olan bazı Mahallelerde bu güne kadar bir tane bile binanın zemin ölçümü ile depreme dayanıklı olup olmadığı konusunda bir tane çalışma yapıldı mı?

Çarşı merkezindeki binaları yıkmak için binaların sağlam olup olmadığını gece gündüz ölçüp yıkım kararı bekleyenler zemin sıvılaşması riski bulunan 3 Mahalleye bir defa dahi gitti mi?

Yani değerli hemşerilerim çarşı merkezindeki ballı yıkımlar dışında kentsel dönüşüm çalışması gören ve hatalarından ders çıkartmış olan bir kişiyi gören oldu mu aranızda?

Yanlış anlaşılmasın bu yol Dünya ülkeleri ile Türkiye’deki illerde olmasına rağmen ne yazık ki bizim şehrimizde yok ve yapılması da pek mümkün görünmüyor.

Yıllardır yapılacağı söylenmesine rağmen birileri tarafından engellendiği dedikoduları artık naralar şeklinde her yerde konuşulmasına rağmen bu il için hayati öneme sahip olan çevre yolunu bırakın yapmayı talep etmeye bile kimsenin cesareti yetmiyor.

Şehir merkezinde çile olan trafiği eleştirmemize rağmen şehir dışında olması gereken ancak şehri ikiye ayıran E-90 karayolunun oluşturduğu trafiği şehrin gerçek abileri üzülmesin diye dışa aldıramıyoruz.

Kimilerine göre 1980’li yıllarda yapılması gereken çevre yolunun neden yapılamadığını da kimseler merak etmiyor.

Duyum o ki, birileri bu yoldan rahatsız ve yolun olabildiğince merkezde kalması için tek cümlesi de yetiyor.

Yani sözde koskoca bir şehrin geleceği için hayati öneme sahip olan bir yolun kaderi 500 bine yakın nüfusu olan Aksaraylılar yerine 1-2 kişinin iki dudağının arasında.

Özellikle yaz aylarında oluşan yoğun trafik sadece Aksaraylıları değil Aksaray’dan geçmek gibi bir zorunluluğu olan kamyon ve TIR sürücülerinin bile isyanına dönmesine rağmen yapılması lütuf olmayan bu yolun yapılamaması hiç ama hiç kimse tarafından sorgulanmıyor bile.

İşte böyle bir dönemde Aksaray’dan daha büyük olan hatta Aksaray’dan geçen yüz binlerce insandan bile daha değerli olanların hatırı kırılmasın diye çevre yoluna tedbir alınamamasının ardından Aksaray belediyesi geçen yıl tüm imkanlarını zorlayarak Aksaray halkına hizmet etmek için alternatif bir çevre yolu çalışması başlattı.

Yani devasa bütçeleri ve yaptığı dev projeleri ile Dünyada adından söz ettiren ülkemizin ulaştırma ve altyapı bakanlığının tecrübesi ve bütçesi ile şimdiye kadar en az 30 defa yapmak zorunda kaldığı ama yapamadığı çevre yolunun alternatifini şehrin geleceği için bir belediye başkanı başlattı.

Birçok konuda eleştirsem de her şeyden önce Aksaray’ın 1-2 kişiden büyük olduğunu ve Aksaray halkının da taleplerinin değerlendirilmesi gerektiğini bu güne kadar idare edenlere gösterdiği için başkan Dinçer ve ekibine teşekkür ederim.

Daha önce de pek çok defa gündeme getirmemiz ve başkaca basın yayın organlarının da haber yapmaya bile cesaret edemediği ya da yoğun gündemleri nedeniyle gündemine dahi almadığı çevre yolunun yapılması için Bakan beye ricada bile bulunmaya gerek olmadığını, bu yolun zaten yıllar öncesinde yapılmış olması gerektiğini de inşallah birileri anlatır da, yılda milyonlarca aracın geçiş yaptığı E-90 karayolu şehirden, şehir de merkezden geçen trafikten kurtulur.

En azından şimdilik cesareti ile alternatif bir yol için çalışma başlatan Aksaray belediyesinin yapımını sürdürdüğü yolun hizmete girmesi, daha sonrada Aksaray’ın bazı isimlerden büyük bir şehir olduğunu anlayıp yol için harekete geçecek olan karayolları müdürlüğünün ne kadar cesur idarecilerinin olduğunu da Aksaray’dan izleyeceğiz.

Gerçekten ulaşım ağı ile destan yazan Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığımızın Türkiye’nin kalbi olan Aksaray’da çevre yolunu neden yapamadığını anlayan veya anlatabilen bir tane fani kul var mı aranızda? 

Özellikle yeni gelen idareciler haricinde yapılan ziyaretleri anlamak için büyük gayret gösteriyorum ama ziyaretleri de nedenlerini de paylaşmadıkları için anlayamıyorum.

Aksaray’da “Helal olsun adama, ne kadar ziyaret ediyor” diyen ahalimize hoş görünmek için hiçbir iş yapmasalar da bir yerleri ziyaret edenler bunu çoğu zamanda faaliyet olarak kurum, kuruluş veya STK üyelerine anlatarak büyük işler yaptıklarını göstermeye çalışıyorlar.

Elbette ilde protokol ziyaretleri veya yeni gelenlere hayırlı olsun ziyaretleri yapılacak ve bu ziyaretlerde sıkıntılarda nezaket çerçevesinde kısa süre içerisinde anlatılacak.

Benim anlamadığım ziyaretler bu ilde STK, kamu kurum ve kuruluşlarının müdürleri ile yerel siyasiler aynı kişileri ziyaret etmekten ne zaman vazgeçecekler.

Kısır günü yapılıyormuş gibi yapılan ziyaretler, ardından gelen iade-i ziyaretler, sonrasında yeniden ziyaretler ne zaman bitecek veya bu ziyaretler bu kurumlara da, kuruluşlara da bu güne kadar neler kattı?

Aksaray’da idare etmeyi kamu, kurum ve kuruluşlarıyla ziyaretçilik oynamak olarak görenlerden de bu şehre ne kattığı ise her zamanki gibi muallak.

Yine bu ziyaretleri büyük bir iş başarmış gibi paylaşanların ziyaretlerde bu şehre ne kattıklarını da açıklamalarını bekliyoruz ama ne yazık ki beklentilerimiz her zaman boşa çıkıyor.

Bu ilde hizmet, proje ve hiçbir faydası olmayan çok sayıda STK, dernek, belediye başkanları ile memur bile olmaması gereken kamu kurumlarının idarecileri olduğunu görünce Aksaray’ın neden ülkenin üvey evladı olduğunu kısa yoldan anlayabiliyorum.

Benim bu ziyaretçilere tavsiyem; “Nasılsınız, bizde iyiyiz” gibi görüşmelerin yapıldığı ziyaretlere çeyrek veya gram altın da eklemeleri. En azından boşa geçen ziyaretleri ile “Gün” yaparak tasarrufa da bir katkı sağlarlar.

Gerçekten ben Aksaray Valisine yapılan ziyaret haricinde yapılan ziyaretleri, yapanların amaçlarını veya çözdükleri bir tane sorunu kamuoyuna açıkladıklarına şahit olmadım. Bu insanları yakından tanıyan ve ziyaretlerde eşlik edenlerin de nelere şahitlik ettiklerini de yine duymadım.

Dediğim gibi bu ziyaretleri boşa yapmayın artık, ziyaretlere bir kısır ve kek ile altın şartı da ekleyin de bir amacınız olsun…

***

Yine bu ildeki önlenemeyen ziyaretlerin bir de Ankara ayağı var tabi.

Özellikle seçilmiş küçük belediye başkanlarımız belde ve ilçelerinde her gelene koltuklarında gerile, gerile tasarruf tedbirlerinden dolayı hiçbir iş yapmadıkları mazeretleri sıralarken Ankara ziyaretlerini de elbette eksik etmiyorlar.

Makam araçları ile Ankara yolunu tutan sevgili başkanlarımız partilerinin Milletvekilleri ile bir meclis ziyaretinin ardından temaslarına devam ediyorlar ama bu temaslardan belde ve ilçelerine neler kazandırdıkları veya nelerin yapılmasının mümkün olmadığı cevaplarını da veremiyorlar.

Yani özetlemek gerekiyorsa 80 ilde idare edenler proje üretirken bizde kısır günü yapar gibi iade-i ziyaretler ile makamların saltanatı sürülüyor gibi görünmeye başladı.

Ankara ziyaretlerinde elbette kısır günü yapılamaz ama tavsiyem Aksaray’da bilmem ne başkanını veya müdürünü, bilmem kaçıncı kez ziyaret eden yine başkan veya müdürlere ziyaretlere anlam katmaları için kısır, kek, börek ve poğaça gibi atıştırmalıkları da ekledikten sonra bir de altın veya para şartı koymaları olacaktır.

Bir anlamı olmayan ziyaretlere bir anlam katmak için en basit yol bu bence…

Çok değil daha bundan 3-5 sene öncesine kadar ilk 5’e giren yaklaşık 10’a yakın ürünümüz olduğu açıklamaları peş peşe gelirken artık dereceye giremediğimizden mi? olsa gerek bu açıklamalarda ilgili müdürlüğümüz tarafından yapılmıyor.

Elbette suya ihtiyaç duymayan ürünleri ekseler üreticiler daha az maliyet ile üretim yapar, yapmasına da o ürünlerde “Kazandırmıyor” diyorlar.

Yani bizim Aksaray’da su sorununa çare bulmaları gerekenler ve sorunu çözme yoluna gitmeye çalışanlar, sorunu sadece üreticilere ekecekleri tarım ürünlerini tarif ederek buluyorlar.

***

İşte tam da böyle bir zamanda suya az ihtiyaç duyan ve getirisi ile üreticilerin de yüzünü güldürecek olan yasaklanmış bir tarım ürünü izin verilen illerdeki tarım arazilerinde ekilmeye başlanacak.

Bu tarım ürününü hepimiz “kenevir” olarak ismen bilir ve bu ürünün yakalandığı tarla sahiplerinin de uyuşturucu ile işlem gördüğünü bilmemize rağmen bu ürün uyuşturucu dışında çok daha faydalı olan alanlarda da ülkeye de, ekimi yapan çiftçilere de büyük kazanımlar da sağlayabiliyor.

Dünya’nın pek çok yerinde yetiştirilmesi yasak olan bu bitkinin yasak olması için en fazla çaba gösteren sektörlere baktığımızda ilaç ve petrol sanayiini görüyoruz.

Bu sektörler uyuşturucu dışında yaşanan sorunların pek çoğunu tarihe kavuşturacak bu ürünün yasak olmasını ulusal güçler aracılığı ile diretmeye devam ediyorlar.

-Oksijen üretimi konusunda bir dönümlük kenevir tarlasının 5 dönümlük orman arazisi kadar oksijen üretebildiği,

-Bitkinin ilaç sanayiinde kullanıldığı ve pek çok sağlık sorununa çözüm olduğu,

-Plastik üretiminde kullanılabildiği,

-Kağıt üretiminde kullanılabildiği hatta kenevirin ağaca göre 3 kata yakın daha fazla kullanılacak kağıt üretebileceği,

-Giyim sektöründe kullanılabileceği,

Daha saymakla bitmeyen alanda kullanılabileceği bilgileri saklanan ve sadece yıllarca uyuşturucu dışında adı anılmayan bu bitkinin en önemli özelliği ise suya diğer ürünler kadar ihtiyaç duymaması ve böcekler konusunda da hiçbir tarım ilacına ihtiyaç duymaması.

Yani amacı için kontrollü ekilecek olan kenevir bitkisi çiftçilerimiz için büyük bir çıkış yolu olabilirdi.

***

“Olabilirdi” Dedim çünkü; Her işte dışarıda kaldığımız gibi bu ürünün üretilmesi konusunda atılan dev adım Aksaray’ı aşarak 21 ili kapsadı.

Yani 16 Ocak 20219 tarihinde Bakan Pakdemirli tarafından sadece “Söz” denilerek gündemimize giren kenevir üretimi son açıklanan liste ile gündemimizden çıkartıldı.

Yani Atalarımızın da dediği gibi “Söz uçtu, yazı kaldı”

Tarım sektörü için büyük avantaj olan bu konuda 7 sene önce Borsa’nın girişimleri dışında hiçbir girişimin yapılmamasından dolayı Aksaray’ın 21 il dışında kalmasını kimileri “Burada uyuşturucu mu ekilecekti” diyerek basit görseler de, devlet kontrolünde yapılacak üretimin 21 ile sağladığı katkıları görünce “Ya biz ne bilelim böyle olacağını” cümlesi ile de omuzlarındaki vebalden bu tarafta kurtulduklarını sanacaklar.

Yani yazının başında da dediğim gibi verilen sözler her zaman uçtuğu için, yani bizim insanlarımızın ağızlarından çıkan sözlere zerre kadar güvenilmediği için ben de böyle uzun, uzun yazılar ile “unutulmasın, inkar edilemesin” diye bu yazıyı kaleme alıyorum.

Yani Aksaray merkezli siyaset yeniden “Yapar, yapamaz” tartışmalarının bir anda alevlenmesi ile beklenmeyen bir şekilde sertleşti.

Bugüne kadar şehirdeki tüm siyasetçilerin süt liman bir ortam sağladığı süreçte Bakan beyin gelmesi yeni bir polemik ile ılıman rüzgarların estiği siyaset havasının bir anda buz kesmesine neden oldu.

Geçmişte sürekli hale gelen siyasi açıklamaların Ankara’da aynı harareti ile devam etmesine rağmen Aksaray’da yapılmaması sonrasında bir günde yön değiştirmesi siyaseti yakından takip eden hemşerilerim kadar beni de şaşırtmadı değil.

Bu güne kadar Cumhur ittifakının ortakları da, millet ittifakının ortakları da şehirde açıklamaya değer bir konu bulamazken “Demir yolu ihalesi yapılacak” denildiği anda bir anda iktidar muhalefet tartışmalarını başlattılar.

İlde seçim zamanına kadar en azından açıklamaları ile suya sabuna dokunmak istemeyen siyasi aktörlerin bir anda neden bu kadar hararetlendiklerine de bir anlam veremedim.

Elbette muhalefet “Demir yolu yapılacak, ihalesini dün yaptık” açıklamasının vaatten öteye gitmesini ve yapılan ihalenin şartnamesinin de kamuoyuna duyurulması gerektiğine vurgu yaparken Ak Parti il başkanı Hamza Aktürk’ün muhalefet partisinin açıklamalarına verdiği cevapta yapılan klavye hatası da havanın sertleşmesinde etkili oldu.

Başkan Aktürk’ü çok yakinen olmasa da tanıdığım kadarıyla gerek siyasi nezaketi, gerekse ikili ilişkilerinde paylaşımdaki harf hatasını kasıtlı olarak yapmadığını düşünüyorum.

Şimdi burada iş iktidarın müjdesi ile demiryolu tartışmalarından ziyade muhalefetin bu güne kadar durağan tavırlarının bir anda değişmesinin süreçte etkili olduğunu düşünüyorum.

***

Koltuk Siyaseti Döneminden, Yerel siyaset Dönemine Geçiş mi Var?

Bu yapılan açıklamaların ardından Aksaray’da 31 Mart akşamından sonra sona eren siyasi tartışmaların yaklaşık 2 sene sonra gerilmesi koltuk siyaseti döneminden yeniden yerel siyasete bir geçiş olacağı izlenimi verdi.

31 Mart akşamına kadar türlü vaatler ile makamlara aday olan ilçe ve belde belediye başkanlarının imdadına yetişen tasarruf tedbirleri sayesinde makam odalarında kasaba siyaseti yapması ve “Başkan” sıfatları ile kasılmaları dışında hiçbir iş yapmamalarına ses çıkartmayan rakiplerinin sessizliği devam ederken ilerleyen günlerde il başkanlıkları nezdinde yapılan açıklamalar makam araçları içerisinde Aksaray merkezdeki kafeleri bekleyen belediye başkanlarını da zora sokacaktır.

31 Mart akşamından sonra açıklanan tasarruf tedbirlerini kendilerine kalkan olarak gören ve kendilerine oy verenlere “Ne yapalım biz çalışacağız da, ekonomik kriz ve tasarruf tedbirleri var” bahanelerini halka anlatmaktan başka bir iş yapmayanlar da bu açıklamalardan gerekli dersleri çıkartmalılar.

Bu güne kadar durağan seyreden siyasi hava sertleşmeye başladı ve yapılacak olan açıklamalardan her koltuk gerekli payı alacaktır.

Hizmet için makamları alan ve hizmetten çok bahane üreten, kurdukları sosyal medya ekiplerinin yönettiği hesapları ve besledikleri sözde basın organları ile sanal âlemin başkanı olanları da hem iktidar, hem de muhalefet yöneticileri görecek ve bomboş geçirdikleri 2 senenin hesabını da mutlaka gündeme getireceklerdir.

Ballı maaşlar, Makam odaları ve siyah plakaları konusunda hiçbir tasarrufu yapmayan, akşam saatlerini şehrin en güzel mekânlarında birilerine yancılık yaparak geçirenler de inşallah bu başlayan süreçten nasibini alırlar.

-Keşke, 31 Mart 2024 tarihine kadar seçenlerinize “Ben göreve geldiğimde sizler için bahane, bizler için de imkânlar yaratacağım” vaatlerinizi verseydiniz.

-Keşke, Bu güne kadar baygın taklidi yapan siyasiler Aksaray merkezinin dışındaki belediyelerin yaptıklarına da, yapmadıklarına da baksalardı,

-Keşke bu açıklamalar için bu güne kadar beklemeyip zamanında bu konuları takip edip bu milletin gözündeki imajınızın bu kadar zedelenmesine izin vermeseydiniz.

-Keşke bu ilde bugün gündeme taşıdığınız sorunları Bakan Uraloğlu Aksaray’a gelmeden de gündeme getirebilseydiniz.

-Keşke demiryolu sorunu dışındaki sorunlar konusunda da, seçildiği günden beri kafe ve parkları bekleyen bahaneler ardında makamların saltanatını sürenler için de bir kelime edebilseydiniz.

Gerçekten bu haftaya kadar şehir süt limandı, ne oldu da rüzgâr bir anda tersine döndü?

Aldığı 500 bin lira maaşının yetmediğini ve 20 bin lira emekli maaşı alan bir vatandaşın kendisinden iyi durumda olduğunu anlatmaya çalışan düşünce ile “Aldığınıza şükür edin” diyen düşünce arasında zerrece fark yok.

Ben bu güne kadar sadece Allah’a şükür ettim ve etmeye de devam edeceğim.

Ama bu şükürüm, sadece Allah’ın bana verdiği sağlık, beslenmeme neden olan ürünlerin üretilmesi için verdiği yağmur, kar ve güneş için olacak.

Ben sadece Allah’a şükür edeceğim, yakınlarımın sağlıklarına ve Allah tarafından sağlanan nimetlere olacak.

Emeğimle çalışarak elde etmem gereken notum, maaşım, sosyal konumum, iş yerindeki konumum nedeniyle benden farkı olamayana bu güne kadar şükür etmedim, bu günden sonra da etmeyeceğim.

Bu nedenle artık TV ekranlarında bile aymazca “Halinize şükür edin” diyen ekibin hak etmemelerine rağmen, hak etmedikleri makamlarda, hak etmedikleri imkânlara sahip oldukları için birilerine şükür etmeleri de benim sorunum değil. O nedenle aldıkları maaşlarla geçinemediklerini söylemek zorunda bırakılan işçi, memur ve emekliyi şükürsüzlük ile suçlamak da aymazlıkta aşılan yeni bir eşik değil mi?

İnsanların geçinemediklerini söylemelerini şükürsüzlük olarak kabul etmek aslında kendilerine sağlanan hak etmedikleri nimetlere herkesin şükür etmesini ve bu düzenin bozulmasından yaşanan endişe değil midir?

***

Bu ülkede ne yazık ki, emekli maaşlarıyla birlikte ayda 500 bin lira civarında maaş alıp yetmediğini her fırsatta anlatmaya çalışanlar, 20 bin liranın ülke şartlarında ne kadar büyük nimet olduğunu da anlatmaya çalışırken gerçekten zor bir işe imza atıyorlar.

Gerçekten her fırsatta “Haline şükür et” diyenlere baktığımda hepsinin keyiflerinin yerinde olduğunu görmek ve refah seviyesi olarak “şükür edin” dediklerinin hep üzerinde olmaları sadece bana mı samimiyetsiz geliyor?

Verdiği nimetler nedeniyle “Yaratma” gücü olan Allah’tan başkasına kulluk etmediğim gibi yaratarak bizlere sunduğu nimetlerden, sağlıktan ve verdiklerinden dolayı da sadece ona şükür ederim.

Parası ile aldığım bir ürün nedeniyle bir yaratılmışa şükür etmek kadar büyük bir şirk var mı yeryüzünde?

Ekonomik koşulların sosyal çürümeyi hızlandırdığını görmezden gelenler,

Lüks restoran ve kafelerde günlerini gün edenler,

En marka mağazalardan çoluk çocuk ödeyecekleri miktarı düşünmeden giyinip kuşananlar,

En küçük bir hapşırıklarında bile özel hastanelerdeki özel sağlık hizmetlerini seferber edenler,

En son model arabaları almak için bayilerde sıra bekleyenler,

Ellerindeki güç ve imkanın kaybolmaması için düzenlerinin değişmemesi için en güçlü silahları olan şükür kılıcını çektiler ya.

Bende diyorum ki; Ben bu güne kadar sadece Allah’a kulluk edip, O’na şükür ettim. Yarattığı her şey için.

Size neden şükür edeyim?

Siz neyi yarattınız da bizden kendinize şükür bekliyorsunuz?

2004 Yılından beri bizzat Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından da pek çok kez dile getirilen demiryolu ağı konusunda yapılan çalışmaların meyvesini vermesi Aksaray halkını memnun ederken “Yine mi vaat” korkuları da yorumlarda pompalanmaya başlandı.

Bu güne kadar;

Yapılacak,

Olacak,

Olur inşallah,

Sözümüz söz gibi söylemlerle geçiştirilen demiryolu projesi konusunda “Uzaya yol” isteme travmasının ardından nihayet vaadin ötesine geçen açıklama yapıldı.

Bu açıklamada ‘-cak’ ve ‘-cek’ ekleri ile biten kelimeler yerine “İhalesi yapıldı” cümlesi Aksaray’ın beklediği proje için ilk defa somut adım atıldığı anlamını taşımasına rağmen özellikle sanal alemde bu açıklamadan memnun olmayanlar da olayı sulandırmaya başladılar bile.

Geçen senenin ortasında Ulukışla Yenice hattının 51 kilometrelik ihale sürecinin tamamlanmasının ardından nasıl ağır şekilde eleştirimizi yaptıysak, Aksaray-Ulukışla arasındaki hattın ihalesinin yapılması ve çalışmaların özel şirket tarafından başlatılacak olması nedeniyle hak eden hak ettiği teşekkürü de yapmamış gerekmiyor mu?

Bu işin hayata geçmesi için Ankara’da işin olgunlaşmasını bekleyen ve Ulaştırma Bakanlığını hiç boş bırakmayan Milletvekili Cengiz Aydoğdu ile çalışmalarda birlikte hareket ettikleri Hüseyin Altınsoy başta olmak üzere Aksaray’da bu iş için gece gündüz çaba gösterenler bir övgü ve teşekkürü hak etmiyor mu?

Bu çalışmalar konusunda bir muhalefet Milletvekili olarak üzerine düşen görevi yerine getiren ve TBMM kürsülerinden demiryolu konusunu sürekli gündeme getiren Milletvekili Turan Yaldır çabalarından dolayı teşekkürü hak etmiyor mu?

İldeki seçim STK’ları dışında kalan öncü STK’lar demiryolu projesini Ankara’daki her temaslarında gündem konusu yapmaları nedeniyle teşekkürü hak etmiyorlar mı?

Son olarak Aksaray demiryolu projesinin daha fazla geciktirilmemesi gerektiği talimatını vererek bu sürecin tamamlanmasında en büyük rolü üstlenen Sayın Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan geçte olsa meydanda verdiği sözünün arkasında olduğu için teşekkürü hak etmiyor mu?

***

Sanal dünyada başlayan çığlıklara baktığımda elinden oyuncağı alınmış bir çocuğun verdiği tepkileri görmeye başladım.

Elbette ilde muhalefet etmenin en kolay ve bana göre basit yanı demiryolunu sormak olarak göründüğü için malzeme bitti ve eller boş kaldı gibi görünüyor.

Muhalefet etmek isteyene bu şehirde malzeme bitmez ama sadece çevreye bir bakmak gerekmiyor mu?

Eleştirdiğimiz konularda sorunlar ortadan kalkıp sonuca ulaşıldığı zaman teşekkür edilmeli ve süreç takip edilmeli.

Bunun dışında olan sıkıntılar da yine üsluplu bir şekilde muhalefet malzemesi haline getirilmeli.

Bugün sanal dünyada gördüğüm manzaranın karşılığı ne yazık ki, demiryolu müjdesi “elinden oyuncağı alınmış çocuk gibi kaldılar” cümlesinin karşılığı gibi.

Artık bu şehirde nasıl olmayanları eleştirdiysek, yapılan işleri de alkışlamayı öğrenmemiz ve muhalefet enerjimizi karalama yerine diğer sorunlara harcamamız gerekmiyor mu?

Karalama kampanyasından başka sorun bulamayan muhalefete ekonomi, yüksek kiralar, OSB, TOKİ projeleri ve hepsinden önemlisi şehrin sonunu getirecek olan su sorunu üzerinde yoğunlaşması tavsiyesinde bulunuyorum.

Artık gelecek neslimize daha sorunsuz bir Aksaray bırakmak için iktidarı, muhalefeti, bürokratları, iş dünyası, çiftçileri, STK’ları ve gazetecileri ile hep birlikte tek ses olabilmenin zamanı gelmedi mi? beyler…

Aksaray’ı Ulukışla’ya bağlayacak olan demiryolu ağı için Aksaray-Ulukışla ve Yenice Demiryolu projesinin 51 kilometrelik ilk ihalesinde yer alan Ulukışla-Yenice arası ihalesi geçen yıl gerçekleştirilmiş ve geriye kalan kısım ile ilgili gözler bakanlığın çalışmalarına çevrilmişti.

Ortaköy’deki açılışta beklenilen proje hakkında açıklama yapan Bakan Uraloğlu projenin geriye kalan kısmının da iki farklı şekilde 27 Ocak tarihinde yapıldığını ve Aksaray’ın önce Mersin limanına ardından da Doğu bölgesine bağlayacak olan projede artık yapım sürecinin başlayacağını ilk ağızdan duyururken 3 farklı ihaleyi alan 3 firmanın da ekonomik gücünün projeler için yeterli olduğunun da altını çizdi.

Ne kadar gecikse de bu işte emeği olan Başta Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan olmak üzere Bakan Abdulkadir Uraloğlu, süreci en başından beri ısrarla takip eden milletvekilleri Cengiz Aydoğdu ile Hüseyin Altınsoy ve muhalefet olarak gündemden hiç düşürmeyen Turan Yaldır ile ilin sorunlarını kendilerine dert eden gerçek STK’lar ve kamuoyu oluşturmak için emek veren herkese teşekkür ediyorum.

Gerçekten Aksaray’ın geleceği için hayati öneme sahip olan ve ilerleyen dönemde kurumsal firmaların da Aksaray’a yatırım kararları için en büyük adım olan demiryolu projesi bizden sonraki nesillerin bu şehirden göçünü önleyeceği gibi şehrin de refah seviyesinin artmasına neden olacaktır.

Sadece sanayici için değil artacak olan gelir seviyeleri için Aksaray’daki esnaflar için de hayati öneme sahip olan demiryolu bağlantısı sayesinde kaybedilen yol avantajı da tekrardan kazanılırken Aksaray yeniden ülkenin lojistik merkezi haline gelecek.

Bu güne kadar sadece talepler karşısında verilen bir sözden öteye götürülemeyen demiryolu projesinin ihalesinin yapılmış olmasının büyük bir başarı olduğunun altını çizerken Aksaray’daki tüm siyasiler ile iş dünyasının da bundan sonraki süreçte de birlik içerisinde düşmanlıkları ve hırsları bir kenara bırakarak mücadele etmelerini temenni ediyorum.

Bu müjde ile Marmara’dan taşınması planlanan sanayi tesisleri için demiryolu dezavantajımızın da bu sayede ortadan kaldırılmış olmasından duyduğum memnuniyeti dile getirirken sanayi alanları konusunda vakit kaybetmeden çalışmaların başlamasını ve geçmişte yapılan hataların yapılmadan sanayi alanlarının OSB’yi rant kapısı olarak görenlere değil yatırım yapacaklara verileceğini ümit ederken bu sürecin de yine iktidar ve muhalefet siyasetçileri tarafından yakinen takip edilmesini de umut ettiğimin altını çiziyorum… 

Bu erteleme sonrası Aksaray’ın en büyük sorunlarının çözümü için tek yetkili Bakanlık olan Ulaştırma ve Altyapı Bakanımızın ziyaretinin ne kadar ileriye atıldığı konusunda bir açıklama yapılmamış ve bu ziyaretin artık yapılmayacağı konusunda bir hayal kırıklığına da neden olmuştu.

Bakan Uraloğlu’nun bugüne ertelenen ziyareti her ne kadar Ortaköy ilçesindeki çevre yolu kavşağının açılışı olsa da Aksaray’da çözüm bekleyen ulaşım sorunlarının çözümüne yönelik gelinen noktanın ilk ağızdan yerinde dinlenmesi için çok büyük önem taşıyor.

2004 Yılından beri beklenilen Aksaray-Ulukışla demiryolu projesinin artık sadece vaat olmaktan çıkarak hayata geçirilmesini ve ilk kazmanın vurulacağı tarihi Bakan Uraloğlu’nun ağzından duymayı bekleyen Aksaraylılar Sayın Bakanımızın çantasının boş olmamasını ümit ederken bu ziyarette Bakan beye Aksaraylıların neler beklediğinin de net bir şekilde anlatılmasını umut ediyorlar.

İlk olarak demiryolu projesinin durumu konusunda kesin ve net, vaatten ileriye giden açıklama yanında,

Aksaray’ı ortadan ikiye ayıran karayolundaki sorunları bitirmek için yarım asırdır beklenilen çevre yolu projesi,

Aksaray’a hiç yakışmayan Kireçlik yolu,

Yapımı devam eden Ortaköy yolunun bitiş tarihi ile duble yol çalışmalarının başladığı tarihten beri yama çalışmalarının hiç bitmediği ve Kapadokya bölgesine yakışmayan Aksaray-Nevşehir karayolunun yapımına ilişkin gelinen süreci bizzat Bakan Beyin ağzında duymayı umut ediyoruz.

Umarım bu ziyaret sadece basit bir kavşağın açılışı ile “olacak, yapılacak, bitecek ve inşallah” kelimelerini duyduğumuz bir ziyaret olmanın ötesine geçerken “Uzaya yol isterler” esprisini de yine duymayız.

Bunları duymamak ve gerekli açıklamaları net bir şekilde duymak için üzerlerine büyük görevler düşen il protokolünün bu sorunları Bakan Beye çok net bir şekilde anlatmalarını diliyorum.

Ülkede yaşanan ekonomik sorunlar ve diğer bahaneler yerine Aksaray’ın çoktan hak ettiği ve en az 10 sene öncesinde tamamlanması gereken bu projeler konusunda net tarihi bugün Bakanımızın ağzından duyarız ümidi ile Ulaştırma ve Altyapı Bakanımıza Aksaray’ımıza hoş geldiniz diyorum.

Şimdi sıra Aksaray’ın çok değerli idarecileri ile siyasetçilerimizde…

Geçmişte “Kader mahkûmları” konusunda bir yazı kaleme almış ve ülkede artık cezaevlerine girmenin gururlanılacak bir seviyeye doğru ilerlediğinden bahsetmiştim.

Şöyle ki; “Çok daha eskilerden yani kimselerin beğenmediği, aile yapısının çok daha sağlam kurulduğu, dostlukların, arkadaşların çok daha az menfaat içerdiği insanların gerçekten samimi olduğu yıllarda bir Sokak’taki haneden bir kişi bir suçtan dolayı cezaevine girse o evde oturanlar bunu utanç meselesi yapar en yakın akrabalarının bile yüzlerine bakamadıkları gibi suçun çeşidine göre, o evlerden bile taşınmak zorunda kalırlardı.

Cezaevine giren mahkûm oradan tahliye olduktan sonra cezaevine girdiğini saklar ve topluma adapte olmaya çalışırken onun cezaevine girdiğini en yakınındaki akrabaları ve komşuları dışında kimse bilmezdi.

Yani cezaevlerinde fotoğraflar, racon dolu nameler, davullu zurnalı karşılamalar sonrasında da geçtiği yollarda itibar göremezdi.

O beğenmediğimiz her şeyin samimi olduğu yıllardan bu günlere geldiğimizde artık bazı kesimlerde cezaevine girmek ve tahliye olmak adeta gurur duyulacak bir mesele haline getirildi.

Bu durum TV dizilerinde insanların bilinçaltlarına öyle bir oturtuldu ki, mafya ve çete dizilerini izleyenler devletin varlığını, cezaevine girmenin övünmek yerine utanılacak bir durum olduğunu unuttu.

İşlenen suçların karşılığı olan cezalar verilse de bu cezalar mevcut yasalara göre infaz düzenlemeleri ile de eritilince suça eğilim gerek “utanma” gerekse de “işlenen suçun bedelini ödeme” duygusu ve bedeli olmadığı için ne yazık ki devamlı hale gelmeye başladı.

Burada kanun koyucular dışında polis, jandarma, savcı ve hakimler üzerlerine düşenleri yapsalar da ülkeye uygun bir ceza kanunu yapılamadığından geldiğimiz süreçte “Kader Mahkumlarımızın” yanında nur topu gibi “Suça sürüklenen çocuklarımız” da olmaya başları.

Suç ve suçluyu övmek ne kadar yanlışsa suçluyu “Kader mahkûmu” veya “Suça sürüklenen çocuk” diyerek masumlaştırmak da bir o kadar yanlış değil mi?

Artık cezaevinden çıkanlar bir üst kademeye geçtiklerini düşünerek bir anda sokakların ve semtlerin ağır abileri olurken yüzlerine bakılmaması gereken toplumlardan itibar görmeye başlıyorlar.

Daha çok değil son infaz düzenlemesi sonrasında hapishane kapılarında kaç tane güvercin bırakıldı? Kaç tahliye şova dönüştü?

Kaç mahkûm çıkışında “Ben toplumun yüzüne nasıl bakarım” duygusundan bu sayede kurtarıldı?

Bunu gören daha çocuk yaştakiler de son aylarda çok tehlikeli şekilde “Z” kuşağı adı verildiği gibi masumane şekilde “Suça sürüklenen çocuk” cümlelerinin ardına sığınarak artık her türlü suç faaliyetlerinde isimlerinden bahsettirmeye başladılar.

Ne yazık ki cinayet işleyerek akranını sokak ortasında öldürenlerin avukatlığını yapanlar “Suça sürüklenen çocuk” cümlesinin ardında savunma yaparken 17 yaşındaki bir genci kalbinden bıçaklayarak öldüren reşit olmayan bir kişinin tahliyesini bile utanma duygusu olmadan talep etmeye başladı.

Sokak ortasında sigara veya para isteyen sözde çocuklar TV dizilerindeki polislerin, jandarmaların, savcıların ve hakimlerin olmadığı suç sokaklarını oluşturmak için çaba gösterirken, utançtan halkın yüzüne bakmaması gereken aileleri ve yakınları da o çocuklara yaptıklarının yanlış olduğunu ve her suçun bir bedelinin olduğunu anlatmak yerine “Çocuğum ne yaparsan yap biz arkandayız” diyerek geleceğin suç örgütlerine zemin hazırladıklarını bile, bile bu sürecin işlemesini sağlıyorlar.

Mağdur edilen ve bıçakla yaralandığı için hastanede yatan mağdurları veya ailelerini bularak tehdit edenlerin bile olduğunu hep beraber yine aynı ekranlardan görüp duyarken mağdur edilmiş yakınlarımızdan da benzeri sebeplerle şikâyetlerinden vazgeçtiklerini dinliyoruz.

Suç olaylarının değişik şekilde isimlendirilmesi ile normalleştirilmesinin sonucu olarak da ne yazık ki bir çocuk, başka bir çocuktan sigara veya para isteyip alamayınca da sokak ortasında karşısındaki kişiyi bıçaklama veya vurma hakkını da kendisinde bulabiliyor.

TBMM tarafından çözülmesi gereken bu konuda özellikle de infaz düzenlemesi konusunda çok daha ağır yaptırımlar gelmediği taktirde “Suça sürüklenen çocukları” geleceğin “Suça sürüklenen ağır abileri olarak görürken bir sonraki nesilde; Suç işlemeyeni artık adam yerine bile koymayacaklar.

Benden demesi…

Çünkü bu türden illere Cumhurbaşkanının veya Bakanların gelmesi çözülemeyen veya sorun gibi görünmeyen meselelerin çözümünü kolaylaştırır ve kimselerin haberi bile olmadan o sorunlar çözülüverir.

Örneğin Cumhurbaşkanımız Aksaray’a Nevşehir havalimanından gelmiş olsa inan Aksaray Nevşehir arasındaki yol sorunu çoktan hallolmuş olurdu.

Veya ilgili Bakanlarımız bile gelirken, halkın sorun olarak nitelemesine rağmen her daim görmezden gelinen sorunlar bir gecede kendiliğinden çözülüverir.

İşte tam da bu yüzden Aksaray halkı aslında özellikle Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile Aksaray’ın önünden bile geçmeyen bazı Bakanların Aksaray’ı sıklıkla ziyaret etmesini isterler.

Halk olarak Cumhurbaşkanına da, Bakanlara da ulaşıp sorunlarını anlatamasalar da bir gecede o sorunlar ortadan kalkıverir.

İşte tam da bu yüzden Aksaray’ımızın medar-ı iftiharı Eğitim ve Araştırma Hastanemizdeki yapılan tadilatlar beni çok sevindirirken “Yoksa” dedirtti.

Evet yanlış anlamadınız; Bu çalışmalar Aksaray Halkı için mi? Yoksa Aksaray’ın nerede olduğundan bile bihaber olan, halkın sağlık sorunlarının pik yaptığı, MHRS’de randevu için çaba gösteren insan sayısının 20 bin rakamlarını zorladığı ve ilin vatandaşları arasında en az memnun olduğu kurum olan Aksaray Eğitim ve Araştırma Hastanesindeki hararetli yenileme çalışmalarının nedenleri arasında Sağlık Bakanımızın Aksaray’a gelme ihtimalinin olduğu yönünde beklenti olduğu ortaya çıktı.

Yazının başında dedim ya, elbette onun için bile olsa bizim için kafi.

En azından gelmese bile gelecek diyerek yakın zamana kadar temizliği bile yaptırılamayan tuvaletler baştan aşağı yenileniyor.

Yapılan yenilikler gerçekten bizler için değil “Sayın Bakanın ziyaret edilmeyen illeri de ziyaret etme çabasından” kaynaklı olsa bile sonuçta Aksaray halkı binlerce şikayet alan sorunlara bakılmaya başlanmasından memnun gibi görünüyor.

İnşallah Sayın Bakan bu ziyareti yakın zamanda yapmaz da aradaki zamanda o hastanenin birçok sorunu da sayesinde ortadan kaldırılır.

Örneğin tedavi olmayı bırakın randevu bile alamayanlar,

Randevu alsalar da tedavi süreçlerini tamamlayamayıp baştan savulanlar,

Büyük uğraşlar sonucunda randevu alabilseler de, randevu aldıkları doktoru hiçbir zaman göremeyenler,

Hastane de muayene için bile sağda solda torpil arayanlar,

Polikliniklerden ümidini kestikleri için Akşam saatlerinde acil serviste izdihama neden olarak derdine deva arayanlar,

Hastaneye girişten çıkışa kadar azar yemedik personel kalmamasına rağmen yutkunarak “Allah buraya düşürmesin, burasız da etmesin” diyerek kapıdan çıkıp gidenlerin dertleri de bu ziyaret geciktikçe son bulacaktır diye düşünüyorum.

Bugün temizliğine bile bakılamayan tuvaletler en kaliteli malzeme ile yenileniyor ve tertemiz, bakımlı bir hale getirilebiliyorsa bu kudret bana göre Bakan beyin Aksaray’a gelme ihtimalidir.

Elbette bu başarı o çalışmaları yapanlara ait olsa da, asıl emek dedikodulara göre Bakan beyin, Türkiye’deki tüm illeri ziyaret etme çabasından kaynaklı değil midir?

Her zaman hastane hakkında çevreme sabırlı olmalarını ve hastaneye gün içerisinde 8 binden fazla insanın tedavi için giriş yaptığını anlatıyorum.

Onlar da basit bir matematik hesabı ile “bizim yerimize hastanede kim tedavi oluyor?” sorusunu yöneltiyor.

Basit matematik hesabına göre günde 8 bin kişinin derdine derman aradığı ve sözde tedavi olduğu bir hastane yılda, hafta sonlarını çıkarsak bile 2 milyondan fazla vatandaşın derdine derman olur.

Aksaray’daki son nüfus verilerine göre merkezde yaşayan 300 bin kişinin her birisinin yılda 7 defa bu hastanede tedavi için işlem yaptırdığı gerçeği de bu verilerle ortaya çıkıyor.

Bu 300 bin kişi içerisinde büyük bir kesimin hastanenin kapısından bile geçmediğine emin olsam da,

Çoğunun Aksaray dışında muayene ve tedavi süreçlerine başladıklarını bilsem de,

Yine bazılarının az da olsa Aile hekimlikleri ve polikliniklerde sorunlarını giderdiklerinden emin olsam da iyi niyetimle, her bir bireyin merkezde yılda en az 7 defa hastaneye gittiği rakamlarla ortaya çıkıyor.

İşte ben bu ilin sağlığını yöneten ve her biri iyi birer sayısalcı olan ve hesaplamalarından zerre şüphe duymayacağım sağlık yönetiminden bu hastaneden dışarı çıkmayarak her gün başkalarının da yerine muayene olan hastalık hastalarını neden tespit edip bu sorunu çözmediğinizi merak ediyorum.

Ben sadece polikliniklerinde olmamalarına rağmen randevu açarak insanların aylarca uğraşarak aldıkları muayene randevularını öldürenlere ne türden işlemler yapıldığını merak ediyorum.

Ben Sağlıktaki en mahrem alanlar arasında olan kadın hastalıkları bölümüne gruplar halinde alınan hanım efendilerin 3-5 hem cinsi arasında sizlere dertlerini nasıl anlatabildiğini merak ediyorum.

Ben muayene sonrası tahlil istenilerek başından savulduktan sonra bir daha o doktora ulaşamayan hastaların akıbetini o hastane içerisinde bir Allah’ın kulunun merak edip etmediğinin cevabını bekliyorum.

Yoksa Bakan bey geleceği için daha çok işlerin yapılacağından zerrece şüphem yok.

Bu arada Sayın Bakan inşallah o ziyareti geciktirir de sizler de inşaat çalışmalarını sürdürürsünüz de bizler de yapılan işin iyisi kötüsü olmaz diyerek sizleri övmeye devam ederiz.

Sahi Sayın Bakanımızın geliş tarihi belli oldu mu???

Batanları, kaçanları veya canına kıyanları son zamanlarda fazlasıyla duymaya başladık.

Ancak bu yükü çekenler ile kaymağını yiyenler arasındaki fark sanırım uzaktan çok fazla ayırt edilemiyor.

Özellikle son 5 yıldır çoğunlukla gurbetçi hemşerim ve Aksaray’daki bazı arkadaşlarımdan en fazla duyduğum “Nerede kriz? Şu kafeler caddesine bir bak” veya “Şu arabalara bir bak, bu ülkede kriz mi var?” cümleleri olmaya başladı.

Bunu söyleyenler hayat pahalılığı konusunda sadece esnafı “Fırsatçı, kazıkçı, ve kafalarına göre zam yapıyor” olarak suçlasalar da bir başkasının refah seviyesinin toplumun geneline yansıtılamayacağını ne yazık ki yıllardan beri kimselere anlatamadım.

Aksaray’da tuzu kuru insanların caddede yedikleri ve içtikleri benim de aynı şartlarda yaşadığımın işareti olmadığı gibi milyonlarca liralık arabaya binen zenginlerimizin araçları da benim refahımı göstermez.

Şöyle ki;

Aksaray’da resmi rakamlara göre yaklaşık 450 bin gayri resmi rakamlara göre de kayıtlı olmayanlarla birlikte günde 500 bin kişi bulunuyor.

Bu 500 bin kişiden yaklaşık olarak yüzde 10’u yani 50 bini gelir seviyesi olarak diğer insanlardan daha fazla ve bir gecede bir asgari ücreti harcasalar bile bunu kendilerine dert etmezler.

Bu 50 bin kişi iki günde ailesi veya arkadaşları ile bir restoran veya kafeye gitse zaten o Aksaray’ın zenginlik göstergesi olarak ifade ettiğiniz kafeler caddesinde yer kalmaz ve nitekim de öyle oluyor.

Ya da bu ilde TÜİK verilerine göre toplamda 183 binden fazla motorlu kara taşıtı bulunuyor. Bu resmi olmayan rakamlara göre yani 68 plakalı araçlar dışında kalan araçların da eklenmesiyle 200 bin rakamını rahat bir şekilde aşıyor.

Bu rakamın içerisinde otomobil, kamyonet ve minibüs tarzındaki araçlar bu ildeki araçların ortalama yüzde 60’ını oluşturduğuna göre il merkezinde yaklaşık 120 bin otomobil, kamyonet ve minibüs tarzı aracın günlük trafikte olması gerekiyor.

Ancak bu kadar araç kayıtlı olmasına rağmen bu araçların da sadece yüzde 10’u yani sadece 12 bini trafiğe çıksa ve merkeze girse inanın bu trafik milim şekilde bile ilerlemez.

İl merkezinde yaklaşık 5 bin araç hareket halindeyken bile trafik kilitlendiğinden ve elit tabakadaki ülkemin kaymağını sömüren kitlenin evlatları da araçları ile piyasalardan çekilmediklerinden trafik bu duruma geliyor.

Yani birilerinin caddelerde piyasa yapması, kafelerde kişi başı 3-5 bin liraya yemek yemesi veya hesap ödemesi hepimizin refah seviyesi olarak kabul ediliyor.

Bu değerlendirmeyi yapanlar kafeler caddesinden çıkarken Pazar yerlerine akşam saatlerinde çürük çarık almaya gidenleri,

Sabahın ilk ışıklarından günün son ışıklarına kadar çalışmalarına rağmen borçtan kurtulamayanları,

Bir bardak bile çay içemeden vakit geçiren ve sorduğumuzda “ömür dolduruyoruz” diyen emeklilerimizi,

Çalıştıkça her sene daha fazla borç batağına girenleri,

Zenginlerin zekatı, fitresi, yurt dışındaki akrabalarından gelecek yardımları, devlet yardımlarını bekleyenleri,

Okula giden çocuğunun cebine bir öğün karın doyuramayacak kadar para koyabildikleri için çocuklarının yüzüne bakamayan babaları ve anneleri,

Aldıkları maaşları sadece ev kirasına ayırmak zorunda kalan asgari ücretlileri görmediklerinden sadece kafeler caddesi ile ülkenin kaymağı ile beslenen insanların altındaki arabalara bakıp “Halinize şükür edin. Şu arabalara bakın biz bunları başka bir yerde göremiyoruz” bile diyerek yüzde 10’un yaşantısına halkın yüzde 90’ının şükür etmesi gerektiğini savunurken daha bir de bu millete şükürsüz deme cüretini kendilerinde buluyorlar.

Ne diyelim belki de bu ağalar haklıdır, zenginlerimizin yediklerine içtiklerine kendileri şükür etmeyip daha fazla zengin olmaya çalıştıkları için bizler şükür edelim bari…

Bu Caddedeki mekanlar elbette bu şehirde gerekli ve ihtiyaca göre de olması hatta sayılarının bile artırılması gerekiyor.

Ancak son yıllarda bu Cadde bu şehrin bazı olumsuzluklarının merkezi olurken özellikle trafik konusunda bu Caddede başlayan sorun şehirdeki birçok Cadde ve sokak arasında insanları isyan noktasına getirmesine rağmen bu Caddenin sorununu çözebilen bir kişi bile çıkmadı.

Şehrin trafik anlamında en önemli giriş noktası olarak kabul edilen bu noktasında trafiğin en yoğunlaştığı saatte Caddeye akın eden şehrimizin gururu olan magandalarımız bu Caddede kuralsızlığın keyfini gönüllerince çıkartırken bunların neden olduğu trafik nedeniyle ne yazık ki gerideki insanlar isyan noktasında.

8-10 Magandanın araçlarıyla Cadde üzerinde saatlerce 5 ile 10 kilometre hızla ADESE kavşağından TNT kavşağı boyunca saatlerce hareket halinde olması nedeniyle Caddeye girenlere sabır testlerine sokuluyor.

Yaşanan sorun ne yazık ki çileyi çeken Aksaray halkı dışında bu şehirde hiç ama hiç kimseyi ilgilendirmediğinden direksiyon başına geçen soluğu bu Caddede alıyor.

Aksaray’ın imajı için de önemli olan bu türden noktalar bu türden sorumsuzluklar nedeniyle Aksaray’ın utanç noktaları haline gelirken yıllardır bu yerin sorununu çözmek adına adım atan kimse olmadı.

“Magandalarımız gönüllerince eğlensin” denilen bu Caddenin trafik sorununun aşılabileceğini bilmeme rağmen umudum kalmadığı için yetkililerden özellikle de ilimiz trafik komisyonundan Aksaray’ın şehir merkezine giren noktaları konusunda yön değişikliği gerektiğini belirtmek istiyorum.

8-10 Maganda nedeniyle Ankara Caddesine veya Pir Ali Sultan Caddesine ulaşmaya çalışanlar dakikalarca trafikte beklerken akmayan trafiğin TNT kavşağından sonra bir anda akmaya başlaması bu sorunun sadece bu 500 metrelik alanda olduğunu ortaya çıkartıyor.

Bu Caddedeki magandalık sorunun aşılamayacağını düşündüğüm için artık trafik yönünün değiştirilmesini binlerce Aksaraylı gibi bende talep ediyorum.

500 Metrede 8-10 sürücü tarafından yazlı kışlı yapılan her türlü olumsuzluğu görmek istemeyen insanlara artık ilimizin trafik komisyonu alternatif bir yol bulmalı.

Kimle konuşursam konuşayım bu yer konusunda insanlar tepkili ve isyan noktasında.

Saatlerce trafikte kuralsızlığı kural sayan ve uzun araç konvoylarının oluşmasına neden olan magandalarımızın üzülmemesi için bu sorunu çözemeyenlerden bu şehirde kurallarına göre yaşayan yüz binlerce insan için de bir adım beklemem saçma mı sizce?   

“Bir yeri kaşınan keçi çobanın azığına saldırırmış”

İşte içerisinde bulunduğumuz ve adını millet olarak koyamadığımız bu süreç artık bu cümlenin karşılığı gibi olmaya başladı.

Dünya üzerindeki en anlamlı bayrak olan “Al Bayrağımız” ulus olarak kırmızı çizgimiz değil miydi?

Bu güne kadar bırakın bayrağımıza el uzatanlara, laf söyleyenlere bile biz millet olarak bu dünyayı dar etmedik mi?

Ne yazık ki zor bir süreç olarak yürütülmekte olan “Terörsüz Türkiye” süreci birileri tarafından farklı algılanmaya başladı.

Daha yakın tarihte başlayan ve sonu kötü giden “Açılım süreci” gibi süreci provoke etmek isteyenler de, bayrağımızla derdi olanlar da bir anda ansızın ortaya çıktılar.

Bir Ulusun bağımsızlığının sembolü olan bayrağımız milletini bile bilmediğimiz kansızlar tarafından indirilirken yerine tuvalet kağıdı bile yapılmayacak bir paçavra çekilerek artık bu milletin sinir uçlarına dokunulmaya başlandı.

Bizler terörsüz Türkiye sürecine karşı değiliz ama bu süreç yürüsün diye de her türlü hadsizliğe, milli ve manevi değerlerimiz arasında en dokunulmaz olan bayrağımıza da yapılan saldırıyı sineye çekecek kadar da şuurumuzu yitirmedik.

Hep beraber Dünya'nın en zor coğrafyasında terör örgütlerinin arasında yıllardır mücadele veren geçmişi tertemiz olan bir milletin bir bireyi olarak yapılan saldırının sadece bir kınama veya lanetleme ile son bulmasını kabul etmiyorum.

Artık Al Bayrağımız ile ilgili bir düzenleme yapılmasını ve bu bayrağa saldırı girişimi yaparak çekildiği direklerden indirmek için girişimde bulunanların da 14 Ağustos 1996 tarihinde Kıbrıs'taki gibi anında cevabını almalarının zamanı geldi ve 20 Ocak 2026 tarihi itibari ile de geçti bile.

Başkaları için bayrakları her ne kadar paçavra ve bez parçasından ibaret olsa da Türk Milleti için bayrak ülkenin namusudur ve Şehitlerimizin bizlere en kutsal emanetidir.

Bu konuda çok daha fazla şeyler yazarız.

Çok şeyler söyleriz ama 5 Ocak 1940 yılında Arif Nihat Asya tarafından kaleme alınan “Bayrak” şiiri ile geleceğimizin teminatı olan genç kardeşlerime ve kendisini Türkiye Cumhuriyeti Devletinin bir parçası olarak gören hemşerilerime sesleniyorum;

Ey mavi göklerin beyaz ve kızıl süsü,

Kız kardeşimin gelinliği, şehidimin son örtüsü,

Işık ışık, dalga dalga bayrağım!

Senin destanını okudum, senin destanını yazacağım.

*

Sana benim gözümle bakmayanın

Mezarını kazacağım.

Seni selâmlamadan uçan kuşun

Yuvasını bozacağım.

*

Dalgalandığın yerde ne korku, ne keder...

Gölgende bana da, bana da yer ver.

Sabah olmasın, günler doğmasın ne çıkar:

Yurda ay yıldızının ışığı yeter.

*

Savaş bizi karlı dağlara götürdüğü gün

Kızıllığında ısındık;

Dağlardan çöllere düştüğümüz gün

Gölgene sığındık.

*

Ey şimdi süzgün, rüzgârlarda dalgalı;

Barışın güvercini, savaşın kartalı

Yüksek yerlerde açan çiçeğim.

Senin altında doğdum.

Senin altında öleceğim.

*

Tarihim, şerefim, şiirim, her şeyim:

Yer yüzünde yer beğen!

Nereye dikilmek istersen,

Söyle, seni oraya dikeyim!

Birbirlerini ateşe atmaktan, her dönem en kıymetli olmaktan ve ayrıcalık beklemekten başka amacı olmayan bu isimlerin bazıları artık “Eski düzene geri döneceğiz, ya bizler ayrıcalıklı olacağız ya da sizleri rezil edeceğiz” mesajını gizli değil aleni şekilde vermeye başladılar.

Elbette ilde kendilerine destek aldıkları ve bu çalışmalarına yol veren bazı isimleri bu güne kadar hiç kimse merak etmedi ve bu konuda oluşan şikâyetler de hiçbir zaman karşılık bulmadı.

Geçmiş dönemlerde ayrıcalıklı olan ve sürekli olarak hediyelendirilen bu isimler son olarak gizli saklı ağırlandıkları konuttaki hamsi tavanın hatırı ile şehrin sarhoşlarını ve ayyaşlarını görmeyerek şehre olmasa bile kendilerini makamda ağırlayan ev sahibini üzemeyerek davet edildikleri uygulama noktalarına gidip çekimleri yapmayarak ikili ilişkilerinin hatırına hatır, gönül saymışlardı.

Vali beyin merkeze çekilmesi ve sonrasındaki gazeteciler günündeki rezilliğin ardından “Durun bakalım biz size yapacağımızı biliyoruz” diyerek sokağa inenler ne yazık ki yine makama çağrılıp geçen dönem kazandıkları ayrıcalıkları tekrar beklemeye başladılar.

Aksaray’daki basın mensuplarını yok sayan bu zihniyetin yaptığı bu pislik kokan tehdit kokan davranışlara ses çıkartan da yine bu güruh tarafından hain ilan ediliyor.

Her dönemde ayrıcalık bekleyen, mali kazanımların tamamını isteyen, hediye çekleri ile mutlu edilmeyi bekleyen ve konaklarda ağırlanmaları gerektiğini düşünen bu kişiler ne zaman emellerine ulaşır bunu bilmiyorum ama bildiğim ama ispatını yapamadığım bir şey varsa bu kişilere yol verenler olduğudur.

Özellikle makamlarda şehir mülki amirinin memleketinin meşhur yemeklerini tatmayı seven bu kişilerin ne zaman makama veya konuta davet edileceğini bilmiyorum ama kesinlikle Bor söğürmesini hak ettiklerini biliyorum.

Bu ayrıcalık verilmediği taktirde Aksaray’dan ve Aksaraylılardan üstün olan bu isimler sizlere aleni şekilde “Bizler bu şehri rezil ederiz, ya bizim dediğimiz olacak ya da biz diğerlerinden her dönem olduğu gibi ayrıcalıklı olacağız” diyerek bas, bas bağırıyorlar.

Bor söğürmesi bu insanlar için en güzel davet yemeği olacak gibi görünürken kendilerine verilecek hediyelerin neler olacağını da yine bu ziyaretleri geçmişte organize eden sözde devlet adamları çok iyi biliyorlar.

Aksaray’daki her denetim noktasında görev alıp, ilin alkollü sürücüleri ile bu isimlerin kavga etmelerini sağlayan kolluk kuvvetleri ile amirlerinin de bu masada hak ettikleri yerde olmaları gerekir.

Yazının başında da dedik ya; Bizler dışarıdan her şeyi net bir şekilde görmemize rağmen ispat edemediğimiz için sessiz kalıyoruz.

Allah’tan başkasından da korkumuz yok.

Günü ve saati geldiğinde elbette bu haberlerin nasıl yapıldığını, o alkollü sürücülerin denetimlerde nasıl o saldırgan hallere sokulduğunu da bu güne kadar sormayanlar merak ederlerse de kendilerine anlatacağız.

Bizler ne sizden ne de şehrim Aksaraylılardan hiçbir ayrıcalık beklemiyoruz.

Sadece işimizi yapmaya çalışıyoruz ama artık şehir geleceğinin içine s….ların da el üstünde tutulup destek görmesinden ve gerekli zeminin de hazırlanmasından tiksinti duymaya başlıyoruz.

En büyük umudum Sayın Valimizin işin içerisinden gelmesi ve tam anlamıyla şehir idare etmeyi bilmesi.

Aksaray geleceği için bunun büyük bir avantaj olduğunu düşünüyor ve artık birilerinin bekledikleri avantaların da olmayacağını umut ediyorum…

Dünya’nın pek çok ülkesinde doğal afet ve felaketlerle devlet, millet işbirliği olmadan başa çıkılamıyor.

Hatta bazı ülkelerde mücadele çoğunlukla doğru şekilde eğitilen gönüllüler ile yapılıyor.

Geçmiş yıllardaki Afet ve Acil Durum Müdürü sadece 8 teknisyen ile Aksaray’da mücadele ederken gönüllük sistemini ön plana çıkarttı.

Belli eğitim ve donanımlara sahip olan gönüllü eğitimini almış insanlardan gönüllüleri teknisyenler ile birlikte hareket ettirerek Aksaray’da efsane bir başarıya imza attı.

“Aksaray’da ne var ki?” derseniz de aynı ekip 6 Şubat depremlerinde Kahramanmaraş merkez ve Elbistan ilçesinde yaptığı mücadele ile birçok ile örnek olurken Aksaray AFAD 8 teknisyen ve 100 kadar gönüllü personeli ile birçok ile örnek gösterilecek başarıya imza atarak görevini başarı ile tamamladı.

O gün, o şartlarda deprem bölgesinde evlerini bırakarak görev yapan gönüllüler dönemin İçişleri Bakanı başta olmak üzere birçok kişinin övgü ve taktirini almış ve ekibe liderlik yapan Aksaray Valisi tarafından da başarı belgeleri ile ödüllendirilmişlerdi.

Evet günlerin üzerinden yaklaşık 3 yıl geçti ve Aksaray’da ne o ekibi kuran müdür, ne de en küçük bir felakette bile koşa, koşa gelen gönüllüler kaldı.

Müdür beyin yerine gelenler “Bizler gönüllüleri önemsiyoruz” deseler de yaptıkları icraatlar ve eylemlerle gönüllüleri AFAD yakınlarında bile görmek istemediklerini sessiz çığlıkları ile tüm gönüllülere gösterdiler ve AFAD’ın artık yıllardır emek veren gönüllülerini ortadan kaldırdılar.

“Bizler sadece akredite olmuş gönüllüleri istiyoruz” derken MEBAKUB, İHH ve MERCEDES BENZ tarafından kurulan ekiplerle birlikte çalışacağız mesajını alenen verdiler.

Sonuçta birisinde para, diğerinde siyasi destek olması onlar için yeter de artardı bile.

Mesele Aksaray mı?, insanlara yardım mı?

Bunun cevabını verebilen olmasa da artık Aksaray AFAD’ın branşlaşmış bir gönüllü takımı kalmadı.

Bundan sonra ildeki tüm olaylara müdahalede MERCEDES ve İHH ekipleri gönüllülerin yerini alacak.

Ne kadar bu mücadeleye katkı verecekler?

Bunun cevabını bilmesem de artık başarıları ile ülke genelinde birçok ekibin de dikkatini çeken Aksaray’ın fedakar gönüllüleri sadece AFAD başkanlığının talimatı ile organize edilen programlarda fotoğraf karelerinde yer alsınlar diyerek yılda 1-2 etkinlik dışında hiçbir olaya çağrılmadıkları gibi artık olay yerlerine geçmişteki gibi ulaşımlarının sağlanması da engellenmeye başladı.

Bu sürede kaleme aldığım AFAD konulu haberlere baktığım zaman Aksaray’ın her yerde üvey evlat muamelesi gördüğünü bir kez daha anladım.

Bu güne kadar bu ilde ilin Valisi dahi bir kişi yaşanan sorunlarla ilgili sorumlulara bir tek kelime sormadığı gibi yazıların nedenini de bir defa dahi sormadı.

Allah vermesin ama ilerleyen dönemde Aksaray veya başka illerde oluşabilecek bir felakette 6 Şubat depremlerinde görev yapmış olan ve Sadece Allah rızası için çalışan o ekibi çok arayacaksınız.

Diğerleri de Elbistan’a gelen kurumsal firmaların her yerleri reklam brövesi olan ekipleri gibi alanlarda fotoğraflar verdikten sonra sizlere bir kelime bile sormadan alandan kaybolup sizleri o enkazların içerisinde bir başınıza bırakacaklar.

Bugün bu yazıyı anlamayacak veya anlamazdan geleceksiniz ama elleriniz ile yok ettiğiniz ve sizlere 1 kuruşluk maliyeti de olmayan bu insanları çok arayacaksınız.

Yazının başlığındaki soruya gelince de; Bu soruyu bu ili idare edenlerin “Gönüllüleri AFAD’da istemiyorum” diyenlere sorup cevabını da bizzat gözlerinin içine baka, baka alması gerekiyor.

Benim merak ettiğim asıl soru; Bu gönüllüler sizlere ne yaptı?